AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that earlier images exhibit more homogeneous and lower-density structures, whereas spectral diversification increases from the mid-twentieth century onward.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to transform visual representations of urban memory into an intersensory form through sonification and to interpret these representations within the context of urban transformation. Within the scope of the research, ten photographs of Istiklal Avenue dating from 1890 to 1990 were converted into auditory data using the parameter-mapping sonification method. In this process, visual features such as brightness, contrast, and textural density were associated with parameters of frequency, amplitude, and time, enabling the production of distinct sonic representations for each period. These representations were interpreted on the basis of a theoretical framework that does not focus solely on the visual reflection of space, but also considers the sensory traces it carries and approaches urban memory as a multilayered experiential construct. The resulting sonifications were evaluated not as direct auditory equivalents of the visual archive, but as intersensory representations generated through specific algorithmic mappings. The findings indicate that earlier images exhibit more homogeneous and lower-density structures, whereas spectral diversification increases from the mid-twentieth century onward. The study treats sonification beyond a mere technical conversion tool, positioning it as a method that enables alternative readings of visual archives and offering a methodological contribution to the intersensory representation of urban memory.
Özet
Bu çalışma, kent belleğinin görsel temsillerinin sonifikasyon yoluyla duyular arası bir biçime dönüştürülmesi ve bu temsillerin kentsel dönüşüm bağlamında yorumlanmasını amaçlamaktadır. Araştırma kapsamında, İstiklal Caddesi’ne ait 1890-1990 yılları arasını kapsayan on fotoğraf, parametre eşleme (parameter-mapping) sonifikasyonu yöntemiyle işitsel verilere dönüştürülmüştür. Bu süreçte görüntüdeki parlaklık, kontrast ve dokusal yoğunluk gibi görsel özellikler; frekans, genlik ve zaman parametreleriyle ilişkilendirilerek her döneme ait özgün ses temsilleri üretilmiştir. Bu temsiller, mekânın tek başına görsel bir yansımasına odaklanmayan, aynı zamanda duyusal izler taşıdığı ve kentsel belleğin çok katmanlı bir yapı olarak deneyimlendiği kuramsal yaklaşım da baz alınarak yorumlanmıştır. Elde edilen sonifikasyon çıktıları, görsel arşivin doğrudan işitsel karşılıkları olarak değil, belirli algoritmik eşlemeler aracılığıyla oluşturulmuş duyular arası temsiller olarak değerlendirilmiştir. Bulgular, erken dönem görüntülerde daha homojen ve düşük yoğunluklu yapılar gözlenirken, 20. yüzyıl ortalarından itibaren spektral çeşitlenmenin arttığını göstermektedir. Çalışma, sonifikasyonu teknik bir dönüştürme aracının ötesinde ele alarak, görsel arşivlerin alternatif biçimlerde okunmasına imkân tanıyan bir yöntem olarak konumlandırmakta ve kent belleğinin duyular arası temsiline metodolojik bir katkı sunmaktadır.