AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that art does not simply represent spatial rupture aesthetically rather, it functions as an active intervention that produces political visibility, rights claims, and collective memory within the public sphere.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the transformation produced in urban space by post-war migration processes through the concept of “spatial rupture”particularly in the context of the social and culturel reconstruction of post-war cities. Spatial rupture is addressed not merely as physical destruction or reconstruction, but as a multilayered transformation involving the social production of space, ideological restructuring, and relational reconfiguration. It also involves the reshaping of social relations. The theoretical framework is grounded in Lefebvre’s theory of space, and a qualitative analytical method is employed to examine selected works by Doris Salcedo, Mona Hatoum, and Ai Weiwei within the axes of public space, borders, displacement, and collective visibility, considering their social and culturel contexts. The findings indicate that art does not simply represent spatial rupture aesthetically rather, it functions as an active intervention that produces political visibility, rights claims, and collective memory within the public sphere. It contributes to the reshaping of the social transformation. Consequently, the post-war city is interpreted as a multilayered field of negotiation and struggle at both structural and representational levels.
Özet
Bu çalışma, savaş sonrası göç süreçlerinin kent mekânında ürettiği dönüşümü özellikle savaş sonrası kentlerin toplumsal ve kültürel yeniden yapılanma süreçleri bağlamında “mekânsal kırılma” kavramı çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Mekânsal kırılma; yalnızca fiziksel yıkım ve yeniden inşa süreçleriyle sınırlı olmayan mekânın toplumsal üretimi, ideolojik düzenlenişi ve ilişkisel yapısındaki çözülme ve yeniden kuruluş dinamiklerini içeren çok katmanlı bir dönüşüm olarak ele alınmaktadır. Araştırmada kuramsal çerçeve, Lefebvre’in mekân kuramı temelinde yapılandırılmış nitel analiz yöntemi kullanılarak Doris Salcedo, Mona Hatoum ve Ai Weiwei’nin seçili yapıtları kamusal alan, sınır, yerinden edilme ve kolektif görünürlük ekseninde toplumsal ve kültürel bağlamlarıyla çözümlenmiştir. Bulgular; sanatın mekânsal kırılmayı yalnızca temsil eden estetik bir üretim olmadığını kamusal alanda hak talebi, politik görünürlük ve kolektif hafıza üretimi üzerinden toplumsal dönüşümün yeniden biçimlenmesine katkı sunan aktif bir müdahale pratiği olarak işlediğini göstermektedir. Sonuç olarak savaş sonrası kent hem yapısal hem de temsilî düzeyde yeniden müzakere edilen, çok katmanlı bir mücadele alanı olarak değerlendirilmektedir.