AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings suggest that the adaptive reuse of the Dedeoğlu Flour Factory in accordance with its architectural and historical character can contribute not only to the preservation of industrial heritage but also to sustainable local and regional development.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The developments that followed the Industrial Revolution led to a significant increase in industrial buildings during the Tanzimat period of the Ottoman Empire, with such structures primarily concentrated in and around Istanbul. Today, many of these buildings either remain idle or have been reactivated through adaptive reuse, thereby constituting important components of urban identity. Within this context, the flour factory complex located in the Suçıkan neighbourhood of the Dinar district in Afyon Province represents one of the most significant industrial heritage sites in the region, particularly in terms of flour supply during the period of national struggle. Established in 1926 and remaining in operation until 1985, the factory functioned as a major production facility for nearly six decades, playing a significant role in the regional economy and food supply. This study examines the conservation and adaptive reuse potential of the Dedeoğlu Flour Factory complex, aiming to contribute to regional socio-economic development while safeguarding cultural heritage values. The research is based on a qualitative case study methodology, incorporating archival research, on-site field surveys, and documentation studies, as well as a comparative evaluation of selected national and international industrial heritage examples. Within this framework, the study proposes the re-functionalisation of the complex as an Industrial Heritage Culture and Experience Center, emphasising the interpretation of original machinery, production processes, and historical narratives related to flour production. Furthermore, the integration of the factory into a broader industrial heritage and cultural tourism route associated with Suçıkan is proposed in order to enhance regional visibility and accessibility. The study highlights the importance of flexible and multifunctional spatial arrangements in line with sustainable design principles, including energy efficiency, natural lighting, and ventilation strategies. The findings suggest that the adaptive reuse of the Dedeoğlu Flour Factory in accordance with its architectural and historical character can contribute not only to the preservation of industrial heritage but also to sustainable local and regional development.
Özet
Sanayi Devrimi’ni izleyen süreçte, Osmanlı İmparatorluğu’nun Tanzimat döneminde sanayi yapılarında belirgin bir artış yaşanmış ve bu yapılar ağırlıklı olarak İstanbul ve çevresinde yoğunlaşmıştır. Günümüzde bu yapıların bir bölümü atıl durumda kalırken, bir kısmı ise uyarlamalı yeniden kullanım yoluyla kent kimliğinin önemli bileşenleri hâline gelmiştir. Bu bağlamda, Afyonkarahisar ili Dinar ilçesi Suçıkan Mahallesi’nde yer alan un fabrikası yerleşkesi, özellikle Millî Mücadele döneminde bölgenin un temininde üstlendiği rol nedeniyle önemli bir sanayi mirası alanı olarak öne çıkmaktadır. 1926 yılında kurulan ve 1985 yılına kadar faaliyette kalan fabrika, yaklaşık altmış yıl boyunca bölgesel ekonomi ve gıda temini açısından önemli bir üretim tesisi olarak işlev görmüştür. Bu çalışma, Dedeoğlu Un Fabrikası yerleşkesinin koruma ve yeniden işlevlendirme potansiyelini inceleyerek, kültürel miras değerlerini korurken bölgesel sosyo-ekonomik gelişime katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Araştırma, nitel bir vaka çalışması yöntemiyle yürütülmüş; arşiv araştırmaları, yerinde alan çalışmaları ve belgeleme faaliyetlerinin yanı sıra seçilmiş ulusal ve uluslararası sanayi mirası örnekleriyle karşılaştırmalı bir değerlendirme yapılmıştır. Bu çerçevede, özgün makinelerin, üretim süreçlerinin ve un üretimine ilişkin tarihsel anlatıların yorumlanmasını esas alan Endüstri Mirası Kültür ve Deneyim Merkezi olarak yeniden işlevlendirme önerisi geliştirilmiştir. Ayrıca fabrikanın, Suçıkan ile ilişkili daha geniş bir endüstri mirası ve kültür turizmi rotasına dâhil edilmesi önerilerek, bölgenin görünürlüğünün ve erişilebilirliğinin artırılması hedeflenmiştir. Çalışma, enerji verimliliği, doğal aydınlatma ve havalandırma gibi sürdürülebilir tasarım ilkeleri doğrultusunda esnek ve çok işlevli mekânsal düzenlemelerin önemini vurgulamaktadır. Elde edilen bulgular, Dedeoğlu Un Fabrikası’nın mimari ve tarihsel kimliğine uygun biçimde yeniden işlevlendirilmesinin, sanayi mirasının korunmasının yanı sıra yerel ve bölgesel ölçekte sürdürülebilir kalkınmaya katkı sağlayabileceğini ortaya koymaktadır.