AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis process carries the potential to transform women into market-dependent precarious subjects and may institutionalize female poverty through mechanisms of “proactive familialism.” The original value of the article lies in reading Türkiye’s care regime as a holistic management technique and uncovering the ways in which women's labor is instrumentalized.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to analyze, at both theoretical and empirical levels, the familialist social policies recently implemented in Türkiye as a “technology of power” shaped through women’s unpaid domestic and care labor. The research synthesizes Esping-Andersen’s typology of welfare regimes with the discussions in Türkiye’s feminist literature. The analytical process is grounded in Michel Foucault’s concept of biopolitics and the theoretical approaches of Jacques Donzelot, Nancy Fraser, Robert Castel, and Lucile Richard, as well as the critical scholarship of the care regime literature in Türkiye. The article, positioned within the framework of qualitative research methodology, examines seven fundamental policies—including marriage credit support, flexible employment arrangements, the “Digital Family” application, conditional cash transfers, the transformation of public daycares, the “Three-Child Support Package,” and the declaration of 2025 as the “Year of the Family” —through the “document analysis” technique. The primary argument of the study is that the current familialist transformation may constitute a strategic “biopolitical” control mechanism targeting the population and the body, rather than being merely a conservative orientation. The findings suggest that the state tends to withdraw from the realm of “social property,” framing child care as a “natural” burden that women are expected to bear selflessly. This process carries the potential to transform women into market-dependent precarious subjects and may institutionalize female poverty through mechanisms of “proactive familialism.” The original value of the article lies in reading Türkiye’s care regime as a holistic management technique and uncovering the ways in which women's labor is instrumentalized.
Özet
Bu çalışma, Türkiye’de son dönemde yürürlüğe konulan aileselci sosyal politikaları, kadınların ücretsiz ev ve bakım emeği üzerinden şekillenen bir “iktidar teknolojisi” olarak teorik ve ampirik düzeyde analiz etmeyi amaçlamaktadır. Araştırma, Esping-Andersen’in refah rejimleri tipolojisi ile Türkiye’deki feminist literatürde yürütülen tartışmaları sentezlemektedir. Analiz süreci; Michel Foucault’nun biyopolitika kavramı ile Jacques Donzelot, Nancy Fraser, Robert Castel ve Lucile Richard’ın teorik yaklaşımlarının yanı sıra Türkiye'deki bakım rejimi literatürünün eleştirel birikimine dayanmaktadır. Nitel araştırma yöntemi çerçevesinde konumlanan makale; evlilik kredisi desteği, esnek istihdam düzenlemeleri, “Dijital Aile” uygulaması, şartlı nakit transferleri, kamusal kreşlerin dönüşümü, “Üç Çocuk Destek Paketi” ve 2025 yılının “Aile Yılı” ilan edilmesine odaklanan yedi temel politikayı “doküman analizi” tekniğiyle mercek altına almaktadır. Çalışmanın temel iddiası, güncel aileselci dönüşümün muhafazakâr bir yönelimden ziyade, nüfusu ve bedeni hedefleyen stratejik bir “biyopolitik” denetim düzeneği niteliği taşıyabileceğidir. Elde edilen bulgular; devletin “sosyal mülkiyet” alanından çekilerek çocuk bakımını kadının fedakârca taşıması gereken “doğal” bir yük olarak kurgulama eğiliminde olduğuna işaret etmektedir. Bu süreç, kadını piyasaya bağımlı bir prekarya öznesine dönüştürme potansiyeli taşımakta ve kadın yoksulluğunu “proaktif aileselcilik” mekanizmalarıyla kurumsallaştırabilmektedir. Makalenin özgün değeri, Türkiye’deki bakım rejimini bütüncül bir yönetim tekniği olarak okumasında ve kadın emeğinin araçsallaştırılma biçimlerini ortaya çıkarmasında yatmaktadır.