AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study concludes that a fair trial is the most appropriate institutional response to the banality of evil, since adjudication restores the individualisation that the bureaucratic apparatus suspends.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study addresses the fundamental question that Hannah Arendt’s notion of the “banality of evil” poses for criminal adjudication: How, and with what safeguards, should a perpetrator who acted without personal hatred and who merely “carried out his duties” within a chain of command be tried under a legal order founded on the principle of individual culpability? The study argues that, since the Eichmann trial, law has answered this question by oscillating between two opposite deviations. In the first, the ordinary perpetrator disappears into the system, as exemplified by the German case law of the 1960s, which reduced desk perpetrators to mere accessories and thereby left them effectively unpunished. In the second, the perpetrator is turned into a symbolic representative of the entire system, a risk present both in the show-trial character of the Jerusalem proceedings and in the trials of elderly former camp personnel held some seventy years after the events. The study contends that the principle of fairness in its broad sense, namely that the accused must be tried according to his own deed and his own culpability and with undiminished procedural guarantees, serves as a criterion between these two deviations. To this end, Arendt’s concept is first situated within the literature on modern bureaucracy; the Jerusalem trial is then assessed in terms of jurisdiction, impartiality, publicity and equality of arms; finally, the contemporary problems of trying ordinary perpetrators are examined through the Demjanjuk, Gröning and Furchner judgments and the European Court of Human Rights’ decision in Papon v. France, and the implications of the proposed criterion for Article 137 of the Turkish Constitution and Articles 24 and 39 of the Turkish Criminal Code are discussed. The study concludes that a fair trial is the most appropriate institutional response to the banality of evil, since adjudication restores the individualisation that the bureaucratic apparatus suspends.
Özet
Bu çalışma, Hannah Arendt’in “kötülüğün sıradanlığı” tespitinin ceza yargılaması için doğurduğu temel soruyu ele almaktadır: Kişisel nefret saiki taşımayan ve emir-komuta zinciri içinde görevini “yalnızca yerine getiren” bir fail, bireysel kusur ilkesine dayanan bir hukuk düzeninde nasıl ve hangi güvencelerle yargılanmalıdır? Çalışmanın iddiası, hukukun bu soruya Eichmann davasından bu yana iki karşıt sapma arasında salınan cevaplar verdiğidir. Birinci sapmada sıradan fail sistemin içinde kaybolmaktadır; 1960’ların Alman içtihadının masa başı failleri “yardım eden” konumuna indirerek fiilen cezasız bırakması bunun örneğidir. İkinci sapmada ise fail sistemin tamamının sembolik temsilcisine dönüştürülmektedir; Kudüs yargılamasının gösteri niteliği ile olaylardan yetmiş yıl sonra yaşlı eski kamp görevlilerine karşı açılan davalar bu riski taşımaktadır. Çalışma, geniş anlamıyla hakkaniyet ilkesinin, yani sanığın kendi eylemi ve kendi kusuru ölçüsünde ve eksiksiz usul güvenceleriyle yargılanması ilkesinin, bu iki sapma arasında bir ölçüt işlevi gördüğünü ileri sürmektedir. Bu amaçla önce Arendt’in kavramı modern bürokrasi literatürü içinde konumlandırılmakta, ardından Kudüs yargılaması yargı yetkisi, tarafsızlık, aleniyet ve silahların eşitliği bakımından değerlendirilmektedir. Son olarak Demjanjuk, Gröning ve Furchner kararları ile AİHM’in Papon/Fransa kararı üzerinden sıradan failin yargılanmasının güncel sorunları incelenmekte ve önerilen ölçütün Anayasa’nın 137. ve TCK’nın 24. ve 39. maddeleri bakımından anlamı tartışılmaktadır. Çalışma, yargılamanın bürokratik aygıtın askıya aldığı bireyselleştirme işlemini yeniden tesis eden bir pratik olması nedeniyle adil yargılamanın kötülüğün sıradanlığına verilebilecek en uygun kurumsal cevap olduğu sonucuna ulaşmaktadır.