AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study therefore proposes an integrated three-axis framework for evaluating urban participation.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Although the number of empirical studies evaluating digital urban participation platforms has grown rapidly, the literature still lacks an integrated account of the theoretical, technological, and policy foundations underpinning these platforms.This paper offers a conceptual review of urban participation along three complementary dimensions in the Turkish context: (a) theoretical foundations ranging from democratic theory to Arnstein’s ladder of citizen participation; (b) technological transformation from the industrial revolutions to Society 5.0, including big data, artificial intelligence, the Internet of Things, and digital platforms; and (c) the policy frameworks linking international instruments with Türkiye’s legal and institutional framework. The paper also relates the shift from modernist rational planning to communicative planning, agonistic democracy, and non-representational approaches to İlhan Tekeli’s “open planning” model. The study shows that digital participation risks remaining at the level of information or consultation when theoretical legitimacy, technological capacity, and legal-institutional bindingness do not coexist. The Turkish case illustrates this mismatch: constitutional and legal recognition, together with expanding digital infrastructure, has not consistently translated into participation at the levels of partnership and citizen power. The study therefore proposes an integrated three-axis framework for evaluating urban participation.
Özet
Dijital kentsel katılım platformlarının değerlendirilmesine yönelik ampirik çalışmalar hızla artmakla birlikte, bu uygulamaların hangi kuramsal, teknolojik ve politik zemin üzerinde yükseldiğine ilişkin bütüncül bir kavramsal çerçeve alan yazında sınırlı kalmaktadır. Bu çalışma, kentsel katılımı üç birbirini tamamlayan ekseni Türkiye bağlamında ele alan kavramsal bir derleme sunmayı amaçlamaktadır: (a) demokrasi kuramından Arnstein'ın katılım merdivenine uzanan kuramsal temeller, (b) sanayi devrimlerinden Toplum 5.0'a uzanan teknolojik dönüşüm ve bu dönüşümün büyük veri, yapay zekâ, nesnelerin interneti ve dijital platformlar aracılığıyla katılımı nasıl yeniden şekillendirdiği, ve (c) uluslararası politika belgelerinden Türkiye'nin yasal ve kurumsal çerçevesine uzanan politika zemini. Çalışma ayrıca, modernist rasyonel planlamadan iletişimsel planlamaya ve agonistik demokrasi ile temsil ötesi yaklaşımlara uzanan planlama paradigmalarındaki dönüşümü, İlhan Tekeli'nin “açık planlama” modeliyle ilişkilendirerek tartışmaktadır. Çalışma, kuramsal meşruiyet, teknolojik kapasite ve yasal-kurumsal bağlayıcılığın üçü bir arada bulunmadığında dijital katılımın bilgilendirme veya danışma düzeyinde sembolik kalma riski taşıdığını; Türkiye örneğinin, güçlü bir anayasal ve yasal temele sahip olmasına karşın katılımı çoğunlukla temsili ve danışmaya dayalı bir düzeyde tuttuğunu ortaya koymakta ve, kentsel katılım araştırmalarının kuram, teknoloji ve politikayı birbirinden ayrı ele almak yerine bütüncül bir çerçevede değerlendirmesi gerektiğini önermektedir.