AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that acoustic heterotopia emerges only when sound constructs a spatial layer distinct from, yet simultaneous and continuous with, the visual frame.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study proposes the concept of acoustic heterotopia as a theoretical model to elucidate the space-constituting function of sound in cinema. The concept is synthesized from Juhani Pallasmaa’s phenomenological approach to space, Michel Chion’s theory of acousmatic sound, Michel Foucault’s theory of heterotopia, and Brandon LaBelle’s notion of acoustic territories. It is defined by four core characteristics: the production of invisible space, the activation of off-screen space, the establishment of a simultaneous second spatiality, and the transcendence of physical boundaries. To contextualize this framework, Jonathan Glazer’s The Zone of Interest (2023) is examined through a qualitative, hermeneutic film analysis. The findings indicate that acoustic heterotopia emerges only when sound constructs a spatial layer distinct from, yet simultaneous and continuous with, the visual frame. In the film, the sounds of the camp form an uninterrupted auditory pattern that transforms the off-screen into a discrete space with its own internal relations, revealing that the visual frame is not the absolute boundary of cinematic space. The wall separating the house and the camp functions as a threshold that is visually divisive yet acoustically porous. Consequently, the two spaces coexist without merging, compelling the viewer to aurally experience the spatial proximity of violence. Ultimately, this study posits that cinematic sound is not merely a supportive narrative device, but an independent generative mechanism that constructs invisible spaces and reshapes spatial perception, thereby offering a novel conceptualization of the sound–space dynamic in cinema.
Özet
Bu çalışma, sinemada sesin mekân kurucu işlevini açıklamaya yönelik kuramsal bir model olarak akustik heterotopya kavramını önermektedir. Kavram, Juhani Pallasmaa'nın fenomenolojik mekân yaklaşımı, Michel Chion'un akusmatik ses kuramı, Michel Foucault'nun heterotopya teorisi ve Brandon LaBelle'in akustik bölgeler kavramından hareketle geliştirilmiş; görünmeyen mekân üretimi, kadraj dışı uzamın etkinleşmesi, eşzamanlı ikinci mekânsallığın kurulması ve fiziksel mekânın aşılmasından oluşan dört özellik etrafında tanımlanmıştır. Jonathan Glazer'ın The Zone of Interest (2023) filmi, hermenötik film çözümlemesine dayanan nitel bir yaklaşımla incelenmiştir. Bulgular, akustik heterotopyanın ancak sesin görüntüdeki mekândan farklı, ama onunla eşzamanlı ve kesintisiz bir mekânsal katman kurmasıyla ortaya çıktığını göstermektedir. Filmde kamp sesleri kesintisiz bir işitsel örüntü oluşturarak kadraj dışını kendi iç ilişkilerine sahip bir mekâna dönüştürür ve kadrajın sinemasal mekânın mutlak sınırı olmadığını ortaya koyar. Ev ile kamp arasındaki duvar görsel düzeyde ayırıcı, işitsel düzeyde geçirgen bir eşik işlevi görür. Böylece iki mekân birleşmeden eşzamanlı var olur ve izleyici şiddetin mekânsal yakınlığını işitsel olarak deneyimler. Bu bağlamda çalışma, sinemasal sesin anlatıyı destekleyen bir unsurun ötesinde, görünmeyen mekânları kuran ve mekânsal algıyı yeniden biçimlendiren bağımsız bir üretim mekanizması olduğunu ileri sürerek sinemada ses-mekân ilişkisine yönelik yeni bir kavramsallaştırma önerisi sunmaktadır.