AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAdditionally, developing a validated measurement tool to assess violence in emergency departments is recommended to facilitate systematic monitoring and guide targeted interventions.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Background: Violence against health care professionals can be considered a significant public health concern globally. In Turkey, despite legal and safety measures, health care workers—particularly those in emergency departments—can frequently face verbal and physical assaults. This study aims to qualitatively investigate the experiences, perceptions, and recommendations of physicians concerning violence in the emergency department of a public university hospital in Istanbul. Methods: A qualitative study with a phenomenological design was conducted. Fourteen physicians from different fields, including general practitioners, emergency medicine residents, emergency medicine specialists, obstetrics and gynecology residents, family medicine resident, pediatrics resident and orthopedics residents, participated in in-depth interviews. A semi-structured interview guide, developed based on a literature review, allowed participants to freely express their lived experiences. Data collection was ended with 14 participants when data saturation was reached. Interviews were audio-recorded with informed consent, transcribed verbatim, and analyzed thematically. Coding and theme development were performed independently by two researchers; discrepancies were resolved through consensus. Results: Thirteen of the 14 physicians (92.9%) reported that verbal abuse was common and had become a part of their daily routine, while 7 of the 14 participants (50.0%) stated that such incidents were predictable. Eleven participants (78.6%) associated workplace violence with systemic problems, including long waiting times, staff shortages, and unmet patient expectations. Emotional consequences included decreased motivation, feelings of wanting to leave the profession, and a desire to continue practicing medicine in settings without direct patient contact or in the private sector. Four participants (28.6%) reported preferring to order unnecessary tests or prescribe medications to avoid escalating conflicts with patients or their relatives, whereas 2 participants (14.3%) developed avoidance strategies by explaining to patients that their authority was limited. Participants coped with the psychological effects of violence by seeking professional support and sharing their experiences with close friends or family members. In addition, activities such as sports, hobbies, listening to music, and spending time in a peaceful home environment helped them reduce stress and distance themselves from negative experiences. Conclusion: Emergency physicians are at high risk of workplace violence, especially verbal abuse. Violence against physicians is a predictable and recurrent issue in high-pressure clinical settings, undermining their well-being and motivation. Although legal and safety frameworks exist, they are undermined by structural deficiencies. Comprehensive strategies—including improved staffing, better infrastructure, and strengthened communication, raising community awareness—are needed to create safer health care environments. Additionally, developing a validated measurement tool to assess violence in emergency departments is recommended to facilitate systematic monitoring and guide targeted interventions.
Özet
Giriş: Sağlık çalışanlarına yönelik şiddet, küresel ölçekte önemli bir halk sağlığı sorunu olarak karşımıza çıkabilmektedir. Türkiye'de yasal düzenlemelere ve alınan güvenlik önlemlerine rağmen, özellikle acil servislerde çalışan sağlık çalışanları sıkça sözlü ve fiziksel şiddete maruz kalabildiği bildirilmiştir. Bu çalışmanın amacı, İstanbul'daki bir devlet üniversite hastanesinin acil servisinde görev yapan hekimlerin şiddete ilişkin deneyimlerini, algılarını ve önerilerini fenomenolojik desen kullanarak nitel olarak incelemektir. Yöntem: Bu çalışma fenomenolojik desende yürütülen nitel bir araştırmadır. Pratisyen hekim, acil tıp asistanı, acil tıp uzmanı, kadın hastalıkları ve doğum asistanı, aile hekimliği asistanı, pediatri asistanı ve ortopedi asistanı gibi farklı alanlarından 14 hekim, derinlemesine görüşmelere katılmıştır. Görüşmeler yüz yüze veya çevrimiçi olarak gerçekleştirilmiştir. Literatür taramasına dayalı olarak geliştirilen yarı yapılandırılmış görüşme rehberi, katılımcıların fikirlerini serbestçe ifade etmelerine olanak sağlamıştır. Veri doygunluğuna ulaşıldığında veri toplama süreci 14 katılımcı ile sonlandırılmıştır. Görüşmeler katılımcı onamı alınarak ses kaydına alınmış ve transkript hâline getirilerek tematik analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir. Kodlama ve tema geliştirme süreçleri iki araştırmacı tarafından bağımsız olarak yürütülmüş, farklılıklarda konsensüs sağlanmıştır. Bulgular: Hekimlerin 13'ü (%92,9) sözlü şiddetin yaygın olduğunu ve günlük rutinlerinin bir parçası olarak görüldüğünü, 7’si (%50) ise öngörülebilir olduğunu ifade etmiştir. Katılımcılardan 11 kişi (%78,6), uzun bekleme süreleri, personel yetersizliği ve karşılanamayan hasta beklentileri gibi sistemik sorunlarla ilişkili olduğunu belirtmiştir. Duygusal sonuçlar arasında motivasyon düşüklüğü, mesleği bırakma hissi, hasta görmeyen alanlarda ya da özel sektörde mesleği sürdürme isteği dile getirilmiştir. Katılımcıların 4’ü (%28,6), hasta veya hasta yakınlarıyla tartışmayı büyütmemek için gereksiz tetkik veya ilaç yazmayı tercih ederek sorunları azaltırken, 2’si (%14,3) hastalara yetkilerinin sınırlı olduğunu belirterek tartışmadan kaçınma yöntemi geliştirmiştir. Katılımcılar, psikolojik etkilerle baş edebilmek için profesyonel destek alarak ve yaşadıklarını yakın çevreleriyle paylaşarak rahatlamayı tercih ederken spor, hobiler, müzik veya huzurlu ev ortamı gibi aktivitelerle streslerini azaltmayı ve olumsuz deneyimlerden uzaklaşmayı sağlamışlardır. Sonuç: Acil servis hekimleri, özellikle sözlü şiddet olmak üzere işyeri şiddeti açısından yüksek risk altındadır. Hekimlere yönelik şiddet, hekimlerin iyi oluş hâli ile motivasyonunu olumsuz etkilemektedir. Çalışmamızın sonucuna göre daha güvenli sağlık hizmeti ortamları oluşturmak için personel sayısının artırılması, altyapının iyileştirilmesi, toplumsal farkındalığın arttırılması ve iletişimin güçlendirilmesini içeren kapsamlı stratejilere ihtiyaç vardır. Ayrıca, acil servislerde şiddetin sistematik olarak izlenmesini ve hedefe yönelik müdahalelerin geliştirilmesini sağlamak amacıyla geçerli ve güvenilir bir ölçüm aracının geliştirilmesi önerilebilir.