AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study employs a qualitative research method and involves a review of documents.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The science of recitation is directly related to other Islamic sciences because it deals with the Holy Qur’an. In this regard, the science of grammatical analysis stands out as a partner to the science of recitation. This is because both sciences share a noble goal: protecting the text of the Mushaf from errors and corruption, and elucidating the intended meaning of the divine revelation. This study aims to elucidate this relationship based on the mutawatir recitations and to analyze the impact of recitation variations on the grammatical aspects of i‘râb—and, consequently, on the semantic depth of the verses within their broader context—without distorting the original meaning. Surah Al-An’am has been selected as the subject of this study, as this surah contains a variety of recitations that allow for linguistic analysis. At the center of the research is the work titled “Tafsir al-Qur'an al-Karim va I'rabuhu va Bayanuhu” by the contemporary grammarian Muhammad Ali Taha ed-Dürre (d. 2007), who is renowned for his expertise in both exegesis and linguistic analysis. In this work, the author uses the qira’at as a fundamental tool for determining the i‘rab forms of the verses. Indeed, this aspect of the author’s work has not previously been the subject of an independent study. Following an introduction to the author and his work, as well as a theoretical overview of the sciences of recitation and grammatical analysis, the study consists of an analysis of verses selected in accordance with the approach outlined in *ed-Dürre*. The study employs a qualitative research method and involves a review of documents.
Özet
Kıraat ilmi, Kur’ân-ı Kerîm’i konu edinmesi sebebiyle diğer şer‘î ilimlerle doğrudan ilişkilidir. Bu noktada i‘râb ilmi ise kıraat ilminin bir ortağı olarak öne çıkmaktadır. Zira her iki ilim, Mushaf metnini lahn ve tahriften korumak ile ilâhî kelâmın muradını beyan etmek gibi yüce bir gayede birleşmektedir. Bu çalışma, mütevatir kıraatleri esas alarak söz konusu ilişkiyi ortaya koymayı ve kıraat farklılıklarının i‘râb vecihlerine ve buna bağlı olarak âyetlerin genel bağlamındaki anlamsal derinliğine olan etkisini, asıl mânâyı bozmadan analiz etmeyi amaçlamaktadır. Çalışmada uygulama alanı olarak En’âm Sûresi seçilmiştir. Bu sûre, dilsel tahlillere imkân tanıyan kıraat çeşitliliği içermektedir. Araştırmanın merkezinde ise hem tefsir hem de dilsel tahlillerdeki yetkinliğiyle tanınan çağdaş nahiv âlimi Muhammed Ali Taha ed-Dürre’nin (ö. 2007) "Tefsîru’l-Kur’âni’l-Kerîm ve i‘râbuhû ve beyânuhû" adlı eseri yer almaktadır. Müellif bu eserinde kıraatleri, âyetlerin i‘râb vecihlerini belirlemede temel bir araç olarak kullanmıştır. Nitekim müellifin bu yönü daha önce müstakil bir çalışmaya konu olmamıştır. Araştırma, müellifin ve eserinin tanıtımı ile kıraat ve i‘râb ilimlerine dair teorik bir girişin ardından, ed-Dürre’nin yaklaşımı doğrultusunda seçilen ayetlerin tahlilinden oluşmaktadır. Çalışmada nitel araştırma yöntemi benimsenmiş ve doküman incelemesi gerçekleştirilmiştir.