AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThrough the analysis of these taksims, the study seeks to draw general conclusions regarding the artists’ traditionalist/rule-abiding or innovative/liberal stances, using parameters such as adherence to theoretical definitions, traditional maqam progression, and flexibility in the face of established rules.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In the tradition of Turkish instrumental music (saz mûsikîsi), the taksim form is one of the primary structures in which the performer demonstrates their mastery, theoretical knowledge, and, to some extent, their compositional ability at the highest level. This study presents a modal analysis of two separate taksims in the Evcârâ maqam, performed by neyzens Doğan Ergin and Niyazi Sayın. It aims to provide insights into the performers' individual styles by examining their distinct approaches to the usage of the maqam. The Evcârâ maqam was systematized by Sultan Selim III (1761–1808). The analyses in this study adhere to the Arel–Ezgi–Uzdilek theoretical system. The main scale of the Evcârâ maqam can be described as a transposed (şed) descending version of the Zirgüleli Hicaz scale on the Irak pitch. However, because the structure of the maqam necessitates the presence of Segâh (often Eksik Segâh) and Müstear nuances on the Eviç pitch—elements not found in the primary scale—Evcârâ is classified as a composite (mürekkep) maqam despite being primarily defined as a transposed scale. Through the analysis of these taksims, the study seeks to draw general conclusions regarding the artists’ traditionalist/rule-abiding or innovative/liberal stances, using parameters such as adherence to theoretical definitions, traditional maqam progression, and flexibility in the face of established rules.
Özet
Türk saz müziği geleneğinde icracının ustalığını, nazarî bilgisini ve bir noktada besteciliğini en üst düzeyde ortaya koyduğu formlardan biri taksim formudur. Bu çalışma, neyzen Doğan Ergin’in (1940-1998) ve Niyazi Sayın’ın (1927-2025) Evcârâ makamında yapmış oldukları birer taksiminin makamsal çözümlemesini sunmaktadır. İcracıların makam kullanım biçimlerinden yola çıkılarak bireysel üslupları hakkında fikir edinmek amaçlanmıştır. Evcârâ makamı, Sultan III. Selim Han (1761-1808) tarafından terkib edilmiştir. Yapılan çözümlemelerde, Arel-Ezgi-Uzdilek nazariyatına bağlı kalınmıştır. Evcârâ makamı ana dizisi Irak perdesi üzerinde bir Zirgüleli Hicaz dizisinin inici şeddi (göçürülmüşü) olarak özetlenebilir. Fakat makamın yapısında ana dizide mevcut olmayan Segâh (çoğunlukla Eksik Segâh) ve Müstear çeşnilerinin Eviç perdesi üzerinde kesinlikle bulunması gerektiği için Evcârâ makamı şed makam olarak tarif edilse de aynı zamanda mürekkep (bileşik) makam olarak da değerlendirilebilir. Ele alınacak bu iki taksimde, sanatçıların nazarî tariflere veya geleneksel makam seyrine riayetleri veya esneklikleri irdelenmiştir. Ayrıca kompozisyondaki parametrelerle gelenekçi-kuralcı veya yenilikçi-özgürlükçü tutumlarına dair genel sonuçlara ulaşılmak hedeflenmiştir.