AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConsequently, the study presents a scientifically grounded conservation model for the sustainable revitalization of traditional residential architecture within an urban conservation area.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Traditional residential buildings constitute one of the fundamental components of Bursa’s urban identity, reflecting the city’s historical development, social life patterns, and vernacular construction culture. However, as a result of modernization processes, changing user requirements, functional obsolescence, and unplanned interventions, a significant portion of these buildings has become increasingly vulnerable to the loss of their original architectural and spatial qualities. In this context, the conservation of such structures should not be approached merely as a process of physical repair, but rather as a comprehensive strategy aimed at sustaining cultural continuity. This study focuses on the documentation of the current condition of the İbrahim Ilıcı House, located in the Hisar district of Osmangazi, Bursa, and aims to analyze its architectural and structural characteristics within the framework of adaptive reuse principles. On-site surveys, measured drawings, and visual documentation were conducted to identify deterioration patterns and inappropriate alterations. Based on the findings, conservation-oriented restoration proposals were developed to preserve the building’s original character while ensuring compatibility with contemporary functional requirements. Consequently, the study presents a scientifically grounded conservation model for the sustainable revitalization of traditional residential architecture within an urban conservation area.
Özet
Geleneksel konut yapıları, Bursa’nın kentsel kimliğini oluşturan temel bileşenler arasında yer almakta; kentin tarihsel gelişimini, sosyal yaşam biçimlerini ve geleneksel yapım kültürünü yansıtmaktadır. Ancak modernleşme süreciyle birlikte değişen kullanıcı gereksinimleri, işlev kayıpları ve plansız müdahaleler sonucunda bu yapıların önemli bir bölümü özgün mimari ve mekânsal niteliklerini yitirme riskiyle karşı karşıya kalmıştır. Bu bağlamda, söz konusu yapıların korunması yalnızca fiziksel onarım süreci olarak değil, aynı zamanda kültürel sürekliliğin sağlanmasına yönelik bütüncül bir yaklaşım olarak ele alınmalıdır. Bu çalışma, Bursa ili Osmangazi ilçesi Hisar bölgesinde yer alan ve günümüzde kullanılmayan İbrahim Ilıcı Konutu’nun mevcut durumunun belgelenmesi, mimari ve yapısal özelliklerinin analiz edilmesi ve yeniden işlevlendirme ilkeleri doğrultusunda değerlendirilmesini amaçlamaktadır. Yapı üzerinde gerçekleştirilen yerinde incelemeler, ölçüm çalışmaları ve görsel belgeler aracılığıyla bozulma türleri ve niteliksiz müdahaleler tespit edilmiş; elde edilen veriler ışığında, yapının özgün karakterini koruyacak ve çağdaş kullanım gereksinimlerine uyum sağlayacak restorasyon önerileri geliştirilmiştir. Sonuç olarak çalışma, kentsel sit alanı içerisinde yer alan geleneksel konutların sürdürülebilir biçimde yaşatılmasına yönelik bilimsel temelli bir koruma modeli ortaya koymaktadır.