AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe article argues that the most pressing normative challenge is the construction of polycentric, multi-stakeholder governance architectures that preserve legitimacy across both paradigms.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Generative artificial intelligence systems have become objects of urgent legal, ethical, and technical concern. This article offers a comparative analysis of the normative limits placed on the outputs of closed-source and open-source generative AI models. Drawing on literature spanning information technology law, platform governance, and comparative regulatory studies, the study contrasts the architectural, contractual, and statutory mechanisms by which content restrictions are operationalised across the two release paradigms. In closed-source models, normative authority sits with developers who enforce restrictions through API gating, Reinforcement Learning from Human Feedback (RLHF), and usage policies. Open-source models rely on use-restricted licences whose enforceability collapses once weights are publicly disseminated. Statutory regimes such as Regulation (EU) 2024/1689, China's Interim Measures for Generative AI Services, and Türkiye's National AI Strategy 2021-2025 attempt to bridge these asymmetries through risk-based instruments, yet remain calibrated to centralised compute. The article argues that the most pressing normative challenge is the construction of polycentric, multi-stakeholder governance architectures that preserve legitimacy across both paradigms.
Özet
Üretken yapay zekâ sistemleri, üç yıldan kısa bir süre içinde acil hukuki, etik ve teknik kaygıların nesnesi hâline gelmiştir. Bu makale, kapalı kaynaklı ve açık kaynaklı üretken yapay zekâ modellerinin çıktıları üzerine konulan normatif sınırların karşılaştırmalı bir analizini sunmaktadır. Çalışma; içerik kısıtlamalarının iki yayın paradigması boyunca uygulanmasını sağlayan mimari, sözleşmesel ve yasal mekanizmaları karşılaştırmaktadır. Kapalı kaynaklı modellerde normatif yetki, API kapısı, RLHF ve tek taraflı kullanım politikaları yoluyla geliştiricilerde toplanmaktadır. Açık kaynaklı modeller ise ağırlıkları kamuya açıldıktan sonra uygulanabilirliği zayıflayan kullanım kısıtlı lisanslara dayanmaktadır. AB Yapay Zekâ Yasası, Çin Geçici Tedbirleri ve Türkiye Ulusal Yapay Zekâ Stratejisi 2021-2025 bu asimetrileri risk temelli araçlarla kapatmaya çalışmaktadır. Makale, en acil normatif meselenin her iki paradigmada meşruiyeti koruyabilecek çok merkezli yönetişim mimarilerinin inşası olduğunu savunmaktadır.