AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicated a positive and significant relationship between smartphone addiction and awareness of child abuse (r = .220, p < .01).
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aimed to examine the relationships among parental smartphone addiction, positive parent–child relationship, and awareness of child abuse, and to evaluate the extent to which parental smartphone addiction and positive parent–child relationship predict awareness of child abuse within the framework of parent–child interaction and Attachment Theory. The study was conducted using a relational survey model with a cross-sectional design, and the study group consisted of 238 parents. Descriptive statistics, Pearson correlation analysis, and multiple linear regression analysis were used to analyze the data. The findings indicated a positive and significant relationship between smartphone addiction and awareness of child abuse (r = .220, p < .01). A negative and significant relationship was found between smartphone addiction and positive parent–child relationship (r = −.160, p < .05), whereas a positive and significant relationship was found between positive parent–child relationship and awareness of child abuse (r = .158, p < .05). The multiple linear regression analysis showed that smartphone addiction and positive parent–child relationship jointly significantly predicted awareness of child abuse, explaining 8.6% of the total variance. The findings indicate that parents’ digital technology use should be considered not only as an individual behavioral pattern but also in relation to family relationships, parenting processes, and awareness of child protection. The findings provide several implications for the development of preventive and protective approaches in the fields of digital parenting and child protection.
Özet
Bu araştırmanın amacı, ebeveynlerin akıllı telefon bağımlılığı, olumlu ebeveyn-çocuk ilişkisi ve çocuk istismarı farkındalığı arasındaki ilişkileri incelemek; ayrıca akıllı telefon bağımlılığı ile olumlu ebeveyn-çocuk ilişkisinin çocuk istismarı farkındalığını yordama düzeyini ebeveyn-çocuk etkileşimi ve Bağlanma Kuramı çerçevesinde değerlendirmektir. İlişkisel tarama modelinde ve kesitsel tasarımda gerçekleştirilen araştırmanın çalışma grubunu 238 ebeveyn oluşturmuştur. Verilerin analizinde betimsel istatistikler, Pearson korelasyon analizi ve çoklu doğrusal regresyon analizi kullanılmıştır. Araştırma bulguları, akıllı telefon bağımlılığı ile çocuk istismarı farkındalığı arasında pozitif yönlü ve anlamlı bir ilişki olduğunu göstermiştir (r = .220, p < .01). Akıllı telefon bağımlılığı ile olumlu ebeveyn-çocuk ilişkisi arasında negatif yönlü ve anlamlı bir ilişki bulunurken (r = -.160, p < .05), olumlu ebeveyn-çocuk ilişkisi ile çocuk istismarı farkındalığı arasında pozitif yönlü ve anlamlı bir ilişki belirlenmiştir (r = .158, p < .05). Çoklu doğrusal regresyon analizi sonucunda akıllı telefon bağımlılığı ve olumlu ebeveyn-çocuk ilişkisinin birlikte çocuk istismarı farkındalığını anlamlı düzeyde yordadığı ve modelin toplam varyansın %8,6’sını açıkladığı belirlenmiştir. Elde edilen sonuçlar, ebeveynlerin dijital teknoloji kullanım davranışlarının yalnızca bireysel bir alışkanlık olarak değil, aile içi ilişkiler, ebeveynlik süreçleri ve çocukların korunmasına yönelik farkındalık bağlamında da değerlendirilmesi gerektiğine işaret etmektedir. Araştırma bulguları, dijital ebeveynlik ve çocuk koruma alanlarında koruyucu ve önleyici yaklaşımların geliştirilmesine yönelik çeşitli çıkarımlar sunmaktadır.