AI Summary & Key Takeaways
AI InsightKeywords: urticaria, omalizumab, angioedema
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Factors Associated with the Need for Omalizumab in Chronic Spontaneous Urticaria Introduction and Objective Chronic spontaneous urticaria (CSU) is a complex mast cell-driven disease characterized by recurrent pruritic wheals lasting for more than six weeks, with or without accompanying angioedema. Omalizumab is an effective biological treatment, particularly in patients whose symptoms remain uncontrolled despite high-dose second-generation H1-antihistamines. However, predicting which patients will require omalizumab in routine clinical practice remains challenging. This study aimed to investigate the clinical and laboratory characteristics associated with omalizumab use in patients with CSU. Materials and Methods This retrospective, single-center observational study included 83 adult patients diagnosed with CSU and followed at the Allergy and Immunology outpatient clinic. Inclusion criteria were age ≥18 years, the presence of urticaria symptoms for at least six weeks, and availability of regular clinical follow-up data. Patients with incomplete clinical records or isolated chronic inducible urticaria were excluded. The following variables were evaluated: age, sex, disease duration, presence of angioedema, concomitant chronic inducible urticaria, history of NSAID-induced exacerbation, asthma and allergic rhinitis comorbidities, anti-thyroid peroxidase (anti-TPO) positivity, C-reactive protein (CRP), eosinophil count, total IgE level, and use of high-dose antihistamines. High-dose antihistamine treatment was defined as administration of second-generation H1-antihistamines at up to four times the standard recommended dose. Omalizumab was initiated in patients whose symptoms remained uncontrolled despite high-dose antihistamine therapy. Statistical analyses were performed using SPSS software. Categorical variables were expressed as numbers and percentages, while continuous variables were presented as median (minimum–maximum). Comparisons of categorical variables were performed using the Chi-square or Fisher's exact test, whereas continuous variables were compared using the Mann–Whitney U test. A p-value <0.05 was considered statistically significant. Results No significant difference in age was observed between patients who received omalizumab and those who did not (p=0.720). Although disease duration was longer in the omalizumab group, the difference was not statistically significant (p=0.759). The presence of angioedema was not associated with omalizumab use (p=0.979). However, angioedema was significantly more frequent in female than in male patients (71.9% vs. 19.2%, p<0.001). Patients with angioedema had a higher rate of NSAID-induced exacerbation than those without angioedema (30.4% vs. 11.4%), although this difference did not reach statistical significance (p=0.119). Higher total IgE levels were significantly associated with omalizumab use (p=0.028). A borderline significant association was observed between chronic inducible urticaria and omalizumab use, with a higher frequency of omalizumab treatment among patients without concomitant chronic inducible urticaria (p=0.050). The rate of omalizumab use was higher in anti-TPO-positive patients than in anti-TPO-negative patients (73.3% vs. 48.4%); however, this difference did not reach statistical significance (p=0.082). Similarly, eosinophil counts (p=0.087) and CRP levels (p=0.130) were higher in the omalizumab group, but these differences were not statistically significant. All patients with asthma, regardless of asthma severity, received omalizumab treatment. Although omalizumab use was more frequent among patients with allergic rhinitis, this difference was not statistically significant (p=0.208). Patients requiring high-dose antihistamines had a significantly higher rate of omalizumab use than those receiving standard-dose antihistamines (84.6% vs. 3.2%, p<0.001). Discussion Previous studies have reported that angioedema is associated with a more severe disease course in CSU. However, no significant association was found between angioedema and omalizumab requirement in our study.(1) Patients without concomitant chronic inducible urticaria showed a higher frequency of omalizumab use, suggesting that the classic CSU phenotype may be associated with a greater need for biological therapy.(1) Recent evidence suggests that low baseline total IgE levels are associated with resistance to antihistamines and a poorer response to omalizumab.(2) In contrast, patients requiring omalizumab in our cohort had significantly higher total IgE levels, suggesting that elevated IgE may reflect a more severe disease phenotype requiring biological treatment. Real-world studies have shown that approximately one-third of CSU patients remain uncontrolled despite high-dose second-generation antihistamines.(3) In our study, 84.6% of patients treated with omalizumab had required high-dose antihistamines, supporting the presence of a treatment-resistant disease phenotype. Conclusion Higher total IgE levels, the need for high-dose antihistamine therapy, and concomitant asthma were the main factors associated with omalizumab use in patients with CSU. Anti-TPO positivity and the absence of chronic inducible urticaria showed borderline associations with omalizumab use. Larger prospective studies are warranted to validate these findings and to identify reliable predictors for early initiation of biological therapy. Keywords: urticaria, omalizumab, angioedema
Özet
Kronik Spontan Ürtikerde Omalizumab İhtiyacını Belirleyen Faktörler Giriş ve Amaç: Kronik spontan ürtiker (KSÜ) 6 haftadan uzun süren tekrarlayan kaşıntılı döküntülere eşlik edebilen anjiyoödem ile karakterize mast hücreleri tarafından yönetilen kompleks bir hastalıktır. KSÜ tedavisinde omalizumab, özellikle antihistaminik tedavilere yanıt vermeyen hastalarda önemli bir seçenektir. Günlük pratikte hangi hastaların bu tedaviye ihtiyaç duyacağını öngörmek her zaman kolay değildir. Bu çalışmada KSÜ hastalarında omalizumab kullanımını etkileyen klinik ve laboratuvar özelliklerin araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma KSÜ tanısı ile takip edilen hastaların retrospektif olarak değerlendirildiği tek merkezli gözlemsel bir çalışmadır. Çalışmaya, alerji ve immünoloji polikliniğinde KSÜ tanısı ile izlenen 83 erişkin hasta dahil edildi. Hastaların ≥18 yaş, en az 6 hafta süreyle ürtiker semptomlarının bulunması, düzenli klinik takip verisine sahip olması dahil edilme kritlerleri olarak;eksik klinik veri, izole indüklenebilir ürtiker olması dışlama krtiterleri olarak belirlendi Yaş, cinsiyet, anjiyoödem varlığı, uyarılabilir ürtiker varlığı, NSAİİ İle tetiklenme öyküsü, astım komorbiditesi, Anti-TPO pozitifliği, CRP düzeyi, eozinofil düzeyi, yüksek doz antihistaminik kullanımı, Total IgE düzey değerlendirildi. Yüksek doz antihistaminik kullanımı, ikinci kuşak antihistaminiklerin standart dozun dört katına kadar artırılması olarak tanımlandı. Standart antihistaminik tedaviye rağmen semptom kontrolü sağlanamayan hastalarda omalizumab tedavisi uygulandı. İstatistiksel analizler SPSS programı kullanılarak yapıldı. Kategorik değişkenler sayı ve yüzde olarak verildi. Sürekli değişkenler median (min–maks) şeklinde ifade edildi. Kategorik değişkenlerin karşılaştırılmasında Ki-kare veya Fisher exact testi kullanıldı.Sürekli değişkenlerde dağılıma göre Mann–Whitney U testi tercih edildi. p<0.05 değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Sonuç: Yaş açısından omalizumab kullanan ve kullanmayan gruplar arasında anlamlı fark saptanmadı (p=0.720). Omalizumab alan hastaların hastalık süresi daha uzun olmasına rağmen, bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Hastalık süresi açısından gruplar arasında anlamlı fark saptanmadı (p=0.759). Anjiyoödem varlığı ile omalizumab kullanımı arasında anlamlı ilişki saptanmadı (p=0.979). Anjiyoödem varlığı kadın hastalarda erkeklere kıyasla anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p<0.001). Erkek: %19.2 Kadın: %71.9 AÖ .Kadın hastalarda AÖ görülme sıklığı belirgin yüksek saptandı. Anjiyoödem varlığı ile NSAİİ ile tetiklenme arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptanmadı (p=0.119). AÖ olan hastalarda NSAİİ ile tetiklenme oranı %30.4 iken, AÖ olmayan hastalarda bu oran %11.4 olarak bulundu. Yüksek total IgE düzeyleri, omalizumab gereksinimi ile anlamlı ilişki gösterdi (p=0.028). Bu bulgu, yüksek total IgE düzeylerinin daha ağır ve biyolojik tedavi gerektiren KSÜ fenotipi ile ilişkili olabileceğini düşündürmektedir. Uyarılabilir ürtiker varlığı ile omalizumab kullanımı arasında sınırda anlamlılık gösteren bir ilişki gözlendi; uyarılabilir ürtikeri olmayan hastalarda omalizumab kullanım oranı daha yüksekti (p=0.050). Anti-TPO pozitif hastalarda omalizumab kullanım oranı daha yüksek bulundu (%73.3 vs %48.4). İstatistiksel anlamlılık sınırına ulaşılamamış olsa da, bu bulgu otoimmünitenin daha dirençli hastalık fenotipi ile ilişkili olabileceğini düşündürmektedir (p=0.082) . Omalizumab alan hastalarda eozinofil düzeyi daha yüksek olmasına rağmen, bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p=0.087). Omalizumab kullanan hastalarda CRP düzeyleri daha yüksek izlenmesine rağmen, bu fark istatistiksel anlamlılığa ulaşmadı (p=0.130).Astım eşlik eden tüm hastalarda, astım şiddetinden bağımsız olarak omalizumab kullanımı mevcuttu. Alerjik rinit varlığı olan hastalarda omalizumab kullanım oranı daha yüksek izlenmekle birlikte, bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p=0.208).Yüksek doz antihistaminik kullanan hastalarda omalizumab kullanımı anlamlı olarak daha yüksekti (84.6% vs 3.2%, p<0.001). Yüksek doz antihistaminik gereksinimi olan hastaların büyük çoğunluğunda antihistaminik tedavi ile yeterli hastalık kontrolü sağlanamamış ve bu hastalarda omalizumab kullanım oranı belirgin olarak yüksek bulunmuştur.Literatürde anjiyoödem varlığının daha ağır hastalık seyri ile ilişkili olduğu bildirilmesine rağmen, çalışmamızda omalizumab ihtiyacı ile anlamlı bir ilişki saptanmadı.(1) Çalışmamızda uyarılabilir ürtikeri olmayan hastalarda omalizumab kullanım oranı daha yüksekti.(1) Total IgE seviyesinin düşük olması, o hastanın antihistaminiklere dirençli olduğunu (yani omalizumab ihtiyacı olduğunu) ancak aynı zamanda omalizumab tedavisine de daha zor yanıt verebileceğini göstermiştir.(2) Bizim çalışmamızda da omalizumab gereksinimi olan hastalarda total IgE düzeyleri anlamlı olarak daha yüksek bulundu . Yapılan çalışmalar, KSÜ hastalarının yaklaşık üçte birinin (%33) standart dozun 4 katına kadar çıkan yüksek doz ikinci kuşak antihistaminiklere karşı direnç gösterdiğini belirtmekte(3), bu oran bizim çalışmamızda %84,6 olarak bulundu. Çalışmamızda yüksek total IgE düzeyleri, yüksek doz antihistaminik kullanımı ve astım komorbiditesi biyolojik tedavi gereksinimi ile ilişkili belirteçler olarak öne çıkmıştır. Kaynaklar: 1-Maurer M, Staubach P, Raap U, Richter-Huhn G, Bauer A, Ruëff F, et al. H1-antihistamine-refractory chronic spontaneous urticaria: it's worse than we thought – first results of the multicenter real-life AWARE study. Clin Exp Allergy. 2017;47(5):684-692. doi:10.1111/cea.12900. 2-Mateu-Arrom L, Vence Nogueira XA, Puig L, Spertino J. Predictors of response to omalizumab and relapse in chronic spontaneous urticaria: a narrative review focusing on parameters available in routine clinical practice. Front Allergy. 2025;6:1688464. doi:10.3389/falgy.2025.1688464. 3-Chen J, Ou S, Wu W, Zou H, Li H, Zhu H. Omalizumab in chronic spontaneous urticaria: a real-world study on effectiveness, safety and predictors of treatment outcome. Clin Cosmet Investig Dermatol. 2024;17:1799-1808. doi:10.2147/CCID.S470160. Anahtar kelimeler: Kornik spontan ürikter, Omalizumab