AI Summary & Key Takeaways
AI InsightKeywords: Immunotherapy, Side Effect, Systemic Effect, Venom, Inhalant.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Allergen-specific immunotherapy (IT) is a method used to treat IgE-mediated asthma, allergic rhinitis, and/or conjunctivitis, as well as systemic allergic reactions (anaphylaxis) due to bee stings. IT is based on the principle of administering the allergen shown to be responsible for the patient's symptoms, starting with low doses and gradually increasing them, thus ensuring the development of tolerance when the same allergen is encountered again. This retrospective study aimed to evaluate the clinical characteristics and adverse reactions of patients who received inhalant and venom subcutaneous allergen immunotherapy. Materials and Methods: The clinical characteristics and adverse reactions of 50 patients who received inhalant and venom subcutaneous allergen immunotherapy in our clinic between 2024 and 2026 were retrospectively evaluated. Findings: Fifty patients receiving allergen immunotherapy were evaluated. The median age of the patients was 37 years (min, max: 18.59), and 21 were male. Fifteen patients had asthma as an additional allergic disease. Forty-six patients were diagnosed with allergic rhinitis; 16 of these were monosensitized, and 30 were polysensitized. Olea, phleum, plantago, parietaria, and cupressus were the most common inhalant allergens. Nineteen patients were sensitized to dust mites, and nine were sensitized to cats. The median blood eosinophil count was 220 cells/mcL (min, max: 10,930). Nineteen patients had year-round rhinitis symptoms, and 27 had seasonal symptoms. Runny nose, nasal congestion, and sneezing were the most common rhinitis symptoms. When rhinitis severity was assessed, 6 were mild and intermittent; 40 were moderate-severe and persistent. Seven patients were diagnosed with venom allergy, 4 of whom were sensitive to apis and 3 to vespid. Regarding the number of immunotherapies received, 11 patients were receiving more than one immunotherapy; 6 patients were receiving cat immunotherapy, and 7 patients were receiving venom immunotherapy (4 apis, 3 vespid). Pollen and/or mite immunotherapy was the most common. The median number of injections administered was 20 doses (min, max: 5.78). Reactions were observed in 6 patients during the dose escalation phase and in 6 during the maintenance phase. Of these reactions, 10 were local reactions and 5 were systemic reactions (3 were stage 4 according to WAO staging, the others were stages 2 and 3). Local reactions were controlled by applying ice, premedication, and splitting the administered dose. All systemic reactions occurred during venom immunotherapy; four of these reactions were during apis immunotherapy and dose escalation. Risk factors for systemic reactions included two patients with asthma and one with a history of systemic reactions during previous immunotherapy. Systemic reactions were treated with adrenaline, diphenhydramine, and methylprednisolone. Conclusion: Local reactions were more common in patients receiving pollen and mite immunotherapy, while systemic reactions were particularly prevalent in patients receiving venom immunotherapy. Reactions can occur during both dose escalation and maintenance phases, highlighting the need for careful clinical monitoring throughout the immunotherapy process. Keywords: Immunotherapy, Side Effect, Systemic Effect, Venom, Inhalant.
Özet
Amaç: Alerjen spesifik immünoterapi (İT); IgE aracılığıyla gelişen astım, alerjik rinit ve/veya konjonktivit ile arı sokmalarına bağlı sistemik alerjik reaksiyonların (anafilaksi) tedavisinde kullanılan bir yöntemdir. İT, hastanın yakınmalarından sorumlu olduğu gösterilen alerjenin düşük dozlardan başlanarak giderek artan dozlarda uygulanması ve böylece aynı alerjenle tekrar karşılaşıldığında tolerans gelişiminin sağlanması esasına dayanır. Bu retrospektif çalışmada, inhalan ve venom subkutan alerjen immünoterapisi alan hastaların klinik özellikleri ve immünoterapiye bağlı istenmeyen reaksiyonların değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Kliniğimizde 2024-2026 yılları arasında inhalan ve venom subkutan alerjen immünoterapisi alan 50 hastanın klinik özellikleri ve immünoterapiye bağlı istenmeyen reaksiyonları retrospektif olarak değerlendirildi. Bulgular: Alerjen immünoterapi alan 50 hasta değerlendirildi.Hastaların medyanyaş 37 yıl (min, maks :18,59) ve 21’i erkekti.Ek alerjik hastalık olarak hastaların 15’i astım tanılıydı. Hastaların 46’sı alerjik rinit tanılıydı, bunlardan 16’sı monosensitize, 30’u polisensitizeydi. İnhalan alerjenler içerisinde olea, phleum, plantago, parietaria, cupressus çoğunluktaydı. Hastaların 19’u akar duyarlıydı, 9’u kedi duyarlıydı. Kan eozinofil sayısı medyan 220 hücre/mcL (min, maks: 10, 930) idi.Hastaların 19’unun yıl boyu rinit semptomu vardı, 27’sinin mevsimsel yakınmaları vardı. Rinit yakınmalarından burun akıntısı, burun tıkanıklığı ve hapşırık çoğunluktaydı. Rinit şidddeti değerlendirildiğinde 6’sı hafif ve intermittan; 40’ı orta-ağır, persistandı. Hastalardan 7’si venom alerjisi tanılıydı, bunlardan 4’ü apis, 3’ü vespid duyarlıydı. Alınan immünoterapi sayısına bakıldığında hastaların 11’i birden fazla immünoterapi almaktaydı; 6 hasta kedi, 7 hasta venom (4 apis, 3 vespid) immünoterapisi almaktaydı. Polen ve/veya akar immünoterapisi çoğunluktaydı.Yapılan enjeksiyon sayısı medyan 20 doz (min, maks: 5,78). Hastaların 6’sında doz artış döneminde, 6’sında idame döneminde reaksiyon yaşandığı görüldü. Reaksiyonlardan 10’u lokal reaksiyon, 5’i sistemik reaksiyon (WAO evrelemesine göre 3’ü evre 4, diğerleri evre 2 ve 3) idi. Lokal reaksiyonlara buz uygulama, premedikasyon ve uygulanan dozu ikiye bölme şeklinde müdahale edilerek kontrolün sağlandığı görüldü. Sistemik reaksiyonların hepsinin venom immünoterapi sırasında geliştiği görüldü, reaksiyonların 4’ü apis immünoterapisinde ve doz artış dönemindeydi. Sistemikreaksiyonlar için risk faktörleri incelendiğinde hastaların ikisi astım tanılıydı, birinde daha önceden immünoterapi sırasında sistemik reaksiyon gelişme öyküsü mevcuttu. Sistemik reaksiyonlara adrenalin, difenhidramin ve metilprednizolon ile müdahale edilmişti. Sonuç: Alerjen immünoterapi uygulanan hastalarda lokal reaksiyonlar daha çok polen ve akar immünoterapisi alan grupta görülürken, sistemik reaksiyonların özellikle venom immünoterapisi alan hastalarda geliştiği saptanmıştır. Reaksiyonların hem doz artış hem de idame döneminde ortaya çıkabileceği görülmüş olup, bu durum immünoterapi sürecinde tüm dönemlerde dikkatli klinik izlem gerekliliğini göstermektedir. Anahtar Kelimeler: İmmünoterapi, Yan Etki, Sistemik Etki, Venom, İnhalan.