SavedAdd your journal

Journals / GAB Akademi / 2026 / Cilt: 6 Sayı: 1

A Commentary Attempt on the Introduction of Aziz Mahmud Hüdâyî’s Necâtü’l-Ğarîk

Aziz Mahmud Hüdâyî’nin Necâtü'l-Ğarîk Adlı Eserinin Mukaddimesine Bir Şerh Denemesi

Murat Özaydın(DİCLE ÜNİVERSİTESİ, İLAHİYAT FAKÜLTESİ)0000-0001-8793-4831
Yakup Dağeri(DİCLE ÜNİVERSİTESİ)0000-0001-5870-5917
Pages
112–122
Publication Date
2026-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ultimately, this commentary articulates a systematic Sufi perspective that calls the seeker beyond theoretical knowledge toward an existential realization of divine unity and an integrated consciousness of spiritual wisdom.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study is a detailed attempt at a commentary on the introduction of Aziz Mahmud Hüdâyî’s Necâtü’l-ğarîk fi’l-cem’i ve’t-tefrîk.
📊
Key Findings & Data:Ignorance is described as a veil over the heart.
💡
Conclusion & Impact:Ultimately, this commentary articulates a systematic Sufi perspective that calls the seeker beyond theoretical knowledge toward an existential realization of divine unity and an integrated consciousness of spiritual wisdom.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Tasavvuf · Cem’ · Tefrik

Abstract

This study is a detailed attempt at a commentary on the introduction of Aziz Mahmud Hüdâyî’s Necâtü’l-ğarîk fi’l-cem’i ve’t-tefrîk. The text takes as its foundation the ontological and practical balance between the central Sufi concepts of jamʿ (union) and tafrīq (differentiation). Jamʿ signifies the realization of the Divine unity and absolute being, whereas tafrīq denotes the servant’s commitment to devotional responsibility within the framework of the Sharīʿa. The simultaneous actualisation of these two states is presented as a prerequisite for human perfection within the composite structure of the soul and body. According to Hüdâyî, one who loses this balance becomes spiritually “drowned” (gharīq); salvation (najat) is attainable only through the harmonious integration of jamʿ and tafrīq. The work further examines unity-centered themes such as God’s being al-Ẓāhir (Manifest) and al-Bāṭin (Hidden), the notion of manifestation as a veil, the shadowy (zillī) nature of contingent existence, and the appearance of divine self-disclosure throughout the cosmos. Ignorance is described as a veil over the heart. At the same time maʿrifa (gnosis) is defined not merely as intellectual knowledge but as the purification of the heart and its illumination by divine light. Liberation from the constraints of partial reason and orientation toward universal intellect is interpreted as an epistemological and ontological transformation culminating in the station of the Perfect Human. Ultimately, this commentary articulates a systematic Sufi perspective that calls the seeker beyond theoretical knowledge toward an existential realization of divine unity and an integrated consciousness of spiritual wisdom.

Özet

Bu çalışma, Aziz Mahmud Hüdâyî’nin Necâtü’l-ğarîk fi’l-cem’i ve’t-tefrîk adlı eserinin mukaddimesine dair ayrıntılı bir şerh denemesidir. Metin, tasavvuf düşüncesinin merkezî kavramları olan cem’ ve tefrîk arasındaki ontolojik ve amelî dengeyi esas alır. Cem’, Hakk’ın birliğini ve mutlak varlığını idrak etmeyi; tefrîk ise kulun şer’î sorumluluk çerçevesinde ubûdiyet bilinciyle hareket etmesini ifade eder. Bu iki hâlin birlikte tahakkuku, insanın ruh ve beden terkibi içinde kemale ermesinin şartı olarak değerlendirilir. Hüdâyî’ye göre bu dengeyi kaybeden kişi manen “garîk” olur; kurtuluş (necât) ise cem’ ile tefrîkin mezcedilmesiyle mümkündür. Metinde Allah’ın Zâhir ve Bâtın oluşu, zuhurun perdeye dönüşmesi, varlığın zillî mahiyeti ve ilahî tecellinin âlemlerde cilvegâh hâlinde görünmesi gibi vahdet merkezli temalar ayrıntılı biçimde ele alınır. Cehaletin kalbî bir perde olduğu, marifetin ise yalnızca zihnî bilgi değil, kalbin tasfiyesi ve ilahî nurla aydınlanması anlamına geldiği vurgulanır. Cüz’î aklın sınırlılıklarından kurtularak akl-ı küll ufkuna yönelmek, insan-ı kâmil mertebesine açılan epistemolojik ve ontolojik bir dönüşüm olarak değerlendirilir. Nihayetinde bu şerh, sâliki teorik bilgiyle yetinmeyen, varoluşsal bir tevhid idrakine ve bütüncül bir irfan bilincine davet eden sistematik bir tasavvuf perspektifi ortaya koymaktadır.

🔖

Cite This Article

Özaydın, M., Dağeri, Y. (2026). A Commentary Attempt on the Introduction of Aziz Mahmud Hüdâyî’s Necâtü’l-Ğarîk. GAB Akademi, Cilt: 6 Sayı: 1, 112–122. https://ajindex.com/articles/1615178

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (39)

  1. Ağralı, A. (2006). Azîz Mahmud Hüdâyî’nin Necâtü’l-Garîk Adlı Eseri. Üsküdar Sempozyumu III: Azîz Mahmud Hüdâyî Uluslararası Sempozyum Bildirileri, 20-22 Mayıs 2005, I, 321-358.
  2. Akdağ, E. (2021). Azîz Mahmûd Hüdâyî’de Hakikî Tevhîd (Ma‘rifet) Ve Hakikî Kulluk İfâdeleri: Cem‘ Ve Tefrika (Fark). Sufiyye, (11), 131-160. https://doi.org/10.46231/sufiyye.960930
  3. Aziz Mahmûd Hüdâyî. (t.y.). Necâtü’l-Ğarîk fi’l-Cem‘i ve’t-Tefrîk. Milli Kütüphane (Eskişehir İl Halk Kütüphanesi). Geliş tarihi https://portal.yek.gov.tr/works/detail/624537
  4. Ballıklızâde, Ahmed Mâhir b. Muhammed b. Muhammed el-Kastamonî el-Kastamonî. (1323). El-Muhkem fî Şerhi’l-Hikem. Ahmed İhsan ve Şürekası. Bursevî, İsmâil Hakkı. (2018). Rûhu’l-beyân fî tefsîri’l-Kurʾân (4. bs). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  5. Celâleddîn-i Rûmî. (1997). Konularına Göre Açıklamalı Mesnevi Tercümesi (Ş. Can, Çev.). Ötüken.
  6. Ceylan, Ö. (2005). Yazarı Meçhul Bir Hüdâyî Şerhi. İçinde Z. Kurşun, A. E. Bilgili, K. Kahraman, C. Güngör, & S. Ünlü (Ed.), Üsküdar Sempozyumu II: 12-14 Mart 2004 Bildiriler (ss. 28-36). Üsküdar Belediyesi.
  7. Cîlî, Abdülkerim. (1418). El-İnsânü’l-kâmil fî maʿrifeti’l-evâhir ve’l-evâʾil (1. bs). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  8. Dâvûd-i Kayserî. (1375). Matla’u husûsi’l-kilem fî me’ânî Fusûsi’l-hikem (1. bs). İntişârât-ı İlmî ve Ferhengî.
  9. Doğan, M. N. (2002). Eski Şiirin Bahçesinde. Ötüken Neşriyat.
  10. Eraydın, Selçuk. (1989). Hakikat-ı Muhammediyye ve İlgili Beyitler. Diyanet İlmi Dergi, XXV(4, Özel Sayı), 131-143.
  11. Ergun, Sadeddin Nüzhet. (1938). Halk Edebiyatı Antolojisi. Devlet Basımevi.
  12. Fahreddîn-i Irâkī. (1963). Parıltılar (Lemaʿât) (Saffet Yetkin, Çev.; 2. bs). Milli Eğitim Bakanlığı.
  13. Gazzâlî, Ebû Hamîd. (1407). El-Maḳṣadü’l-esnâ fî şerḥi esmâʾillâhi’l-ḥüsnâ (1. bs). el-Ceffân ve’l-Câbî.
  14. Harrâz, Ebû Saîd-. (2012). Resâilü’l-Harrâz. Dârü’l-Verrak.
  15. Hücvirî, Ali b. Osman Cüllabî. (2008). Keşfu’l-mahcûb (M. Ahmed Mâzî Ebu’l-Azzâm, Çev.; 1. bs). Mektebetü’s-Sekafeti’d-Diniyye.
  16. İbn Ebû Hâtim. (1419). Tefsîrü’l-Ḳurʾâni’l-ʿaẓîm müsneden ʿani’r-Resûl ve’ṣ-ṣaḥâbe ve’t-tâbiʿîn. Mektebetü Nizâr Mustafa el-Bâz.
  17. İbn Hibbân, Ebû Hâtim Muhammed b. Hibban b. Ahmed et-Temîmî. (1973). Kitâbü’s-sikat (1. bs). Dâiretü’l-Maârifi’l-Osmaniyye.
  18. İbn Kesîr, Ebü’l-Fidâ İsmâîl b. Ömer b. Kesîr el-Kureşî el-Busrî ed-Dımaşkī. (1419). Tefsîrü’l-Kurʾâni’l-ʿazîm (1. bs). Dâru’l-Kütübü’l-İlmiyye.
  19. İbnü’l-Arabî, Ebû Abdullah Muhyiddin Muhammed b. Ali, & Konuk, A. A. (2004). Tedbîrât-ı İlâhiyye Tercüme ve Şerhi (3. bs). İz Yayıncılık.
  20. İbnü’l-Arabî, Ebû Abdullah Muhyiddin Muhammed b. Ali. (1283). Tefsîru İbn Arabî.
  21. İbnü’l-Arabî, Ebû Abdullah Muhyiddin Muhammed b. Ali. (2006). Fütuhât-I Mekkiyye (E. Demirli, Çev.). Litera Yayıncılık.
  22. İbnü’l-Arabî, Ebû Abdullah Muhyiddin Muhammed b. Ali. (2008). El-Bulga fi’l-Hikmeh: Hikmette Son Nokta (V. İnce, Çev.). Kitsan Kitap.
  23. Kaplan, M. (1998). Şiir Tahlilleri 1: Tanzimat’tan Cumhuriyet’e (15. bs). Dergâh Yayınları.
  24. Kelâbâzî, Muhammed b. İbrâhim. (1993). Et-Taʿarruf li-mezhebi ehli’t-tasavvuf (1. bs). Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye.
  25. Konuk, A. A. (2017). Fusûsu’l-Hikem: Tercüme ve Şerhi (M. Tahralı, M. N. Tan, E. Alkan, & S. Eraydın, Çev.; 1. bs). Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı.
  26. Kuddûsî, Ahmed Efendi. (2014). Ahmed Kuddûsî Hz. Divanı (A. Tenik, Çev.). Borlu Ahmed Kuddusi Vakfı.
  27. Kuşeyrî, Abdülkerîm b. Hevâzin b. Abdilmelik. (1994). Er-Risâletu’l-Kuşeyriyye. Dârü’l-Maârif.
  28. Macit, M. (2009). Eski̇ Türk Edebi̇yatı Çalışmaları. Içinde M. İsen (Ed.), Eski Türk Edebiyab El Kitabı (5. bs). Grafiker Yayınları.
  29. Mekkî, Ebû Tâlib. (2001). Kūtü’l-kulûb fî muʿâmeleti’l-mahbûb ve vasfi tarîki’l-mürîd ilâ makāmi’t-tevhîd (1. bs). Mektebetu Dâru’t-Türâs.
  30. Müslim, Ebü’l-Hüseyn el-Haccâc b. (1955). Sahîh-i Müslim (1. bs). Matbaatü Mustafa el-Bâbî’l-Halebî.
  31. Nifferî, Abdülcebbar. (1935). Kitâbü’l-Mevâkıf ve el-Muhâtabât. Cambridge University-Mektebetü’l-Mütenebbî.
  32. Özaydın, Murat. (1999). Aziz Mahmud Hüdayi ve Eseri Necat`ül Ğarik [Yüksek Lisans Tezi]. Harran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  33. Serrâc, Ebû Nasr Abdullah b. Alî b. Muhammed et-Tûsî. (1960). El-Lüma’. Dâru’l-Kütübü’l-Hadîse.
  34. Sühreverdî, Şihâbüddîn Ebû Hafs Ömer el-Bekrî. (2022). Avârifü’l-maârif (1. bs). Dârü’t-Takva.
  35. Şimşek, S. (2015). XVII. Asır Türk Mutasavvif Şâi̇rleri̇nden Azîz Mahmûd Hüdâyî Üzeri̇ne Bi̇r Bi̇bli̇yografya Denemesi̇. Kesit Akademi Dergisi, (1), 13-36.
  36. Tarlan, A. N. (2020). Fuzûlî Divanı Şerhi (11. bs). Akçağ Yayınları.
  37. Tezeren, Z. (1987). Aziz Mahmûd Hüdâyî. Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları.
  38. Yılmaz, H. K. (2016). Aziz Mahmûd Hüdâyî (2. bs). Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
  39. Yûnus Emre. (2021). Dîvân (M. Tatcı, Ed.; 6. bs). Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.