AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, the article argues that digital culture and the emergence of a global readership have transformed humor practices, while themes of trauma, identity, migration, and technology continue to shape new forms of humor.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines the historical and formal transformation of humor in modern Hebrew literature through a continuum extending from Ephraim Kishon to Etgar Keret. Its point of departure is an analysis of how the formative years of Israeli society-marked by the construction of collective identity, mass immigration, bureaucratic complexity, and the transformation of Modern Hebrew into a secular public language-shaped Kishon’s satire-centered humor. In this framework, Kishon’s humor is approached as a collective form of satire that critiques state–society relations, exposes social dysfunctions, and ironizes the absurdities of bureaucratic structures. The article further analyzes how cultural, economic, and political transformations in Israeli society since the 1990s-including neoliberal individualization, post-Zionist debates, digitalization, post-traumatic social structures, and globalization—paved the way for the postmodern humor represented by Keret. Keret’s humor marks a shift from collective social critique toward individual existential inquiry; its short, dense, minimal, and absurd narrative form reflects the fragmented reality of the contemporary reader. This shift demonstrates both a thematic and linguistic evolution of humor in Hebrew literature, as Kishon’s more classical, socially oriented satire gives way to Keret’s minimal ironies centered on the fragile individual and the pace and alienation of modern life. The study also offers a comparative analysis of the two periods represented by Kishon and Keret, focusing on humor’s social function, critical force, role in identity formation, the tension between state and individual, and narrative techniques. In conclusion, the article argues that digital culture and the emergence of a global readership have transformed humor practices, while themes of trauma, identity, migration, and technology continue to shape new forms of humor. It concludes that the transition from Kishon to Keret reflects not only a literary evolution but also the broader sociocultural transformations of modern Israeli society.
Özet
Bu makale, modern İbrani edebiyatında mizahın tarihsel ve biçimsel dönüşümünü Efrayim Kişon’dan Etgar Keret’e uzanan bir hat üzerinden incelemektedir. Çalışmanın çıkış noktası, İsrail toplumunun kuruluş yıllarında kolektif kimliğin şekillenmesi, kitlesel göçler, bürokratik yapılanma ve yeni İbranicenin seküler bir kamusal dile dönüşmesi gibi süreçlerin Kişon’un hiciv merkezli mizahını nasıl belirlediğidir. Bu bağlamda Kişon’un mizahı, devlet-toplum ilişkilerini eleştiren, toplumsal aksaklıkları görünür kılan ve bürokrasinin absürtlüğünü ironik bir dille aktaran kolektif bir mizah formu olarak ele alınmaktadır. Makale, 1990’lardan itibaren İsrail toplumunda yaşanan kültürel, ekonomik ve siyasal dönüşümlerin (neo-liberal bireyselleşme, post-Siyonist tartışmalar, dijitalleşme, travma sonrası toplum yapıları ve küreselleşme) Keret’in temsil ettiği postmodern mizah anlayışına nasıl zemin hazırladığını analiz etmektedir. Keret’in mizahı, kolektif eleştiriden bireysel varoluşsal sorgulamaya yönelen bir kırılmayı temsil eder; kısa, yoğun ve absürt anlatı yapısı çağdaş okurun parçalı gerçekliğini yansıtır. Bu dönüşüm, Kişon’un toplumsal hiciv merkezli daha klasik anlatısından, Keret’te bireyin içsel çatışmalarını ve modern hayatın hızını yansıtan minimal ironilere geçişi göstermektedir. Çalışma ayrıca, Kişon ve Keret’in temsil ettiği iki dönemi mizahın toplumsal işlevi, eleştirel gücü, kimlik inşasındaki rolü, devlet-birey gerilimi ve anlatı teknikleri üzerinden karşılaştırmaktadır. Sonuç bölümünde ise dijital kültürle birlikte küresel okur kitlesinin mizah pratiklerini dönüştürdüğü ve travma, kimlik, göç ile teknoloji temalarının yeni mizah biçimlerini şekillendireceği vurgulanmaktadır. Çalışma, bu dönüşümün yalnızca edebî değil, modern İsrail toplumunun sosyokültürel değişimlerinin doğrudan bir yansıması olduğu sonucuna varmaktadır.