AI Summary & Key Takeaways
AI InsightOn the other hand, it will also be necessary, for resolving the issue, to examine in depth whether Art. 78, II, IV in fact grant the creditor as long a period as is commonly assumed.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The study examines whether the one-year limitation period prescribed in Article 67, I [see also Article 68, I] for an action for the annulment of the objection in civil proceedings commences in cases where the objection to the payment order was not served on the creditor [at all], yet the creditor became aware of this objection by some means [=external knowledge]. In particular, at the centre of the examined Court of Cassation’s decision (11th Cir., 16 September 2024) lies the question whether the mandatory mediation process, as in the case of requests for the definitive setting aside of the objection, is sufficient to trigger this period. The rule is that the limitation period that is the time limit for the right to file a claim begins with the notification of the objection to the creditor. In practice, however, creditors' refusal to pay the notification costs required under Art. 59, I lead to the objection not being notified and, consequently, to the period extended indefinitely. Established case law emphasises that the creditor must be ‘fully aware’ of the objection; external knowledge of the objection other than through notification, is not considered sufficient to trigger the period. The almost only real exception recognised by this view concerns “requests for the definitive setting aside of the objection from the enforcement court”. Where the creditor requests for that relief , a stable view has emerged that the above mentioned period will now run from that date, as it is accepted that the creditor is already ‘fully aware’; thereby becomes acquainted also with the content of the objection. The aforementioned decision of the 11th Cir. did not consider a similar exceptional view to be valid for mediation applications; it did not treat the mediation process as an external knowledge initiating the period. The outcome reached is debatable, particularly in terms of the principles of good faith and the prohibition of contradictory behaviour; since it is conceivable that a creditor participating in mediation negotiations and signing the minutes of disagreement is at least as familiar with the content of the objection as he would be through a formal act of notification. Moreover, it is also evident that reaching the same conclusion is not so straightforward after a methodological analysis of the issue, i.e., after exhausting the methods of interpretation. In this regard, in the discussion of ‘external knowledge,’ it is necessary to carefully consider the distinction made by judicial precedent between ‘improper-irregular notification/no notification’ and to discuss the accuracy of this distinction. On the other hand, it will also be necessary, for resolving the issue, to examine in depth whether Art. 78, II, IV in fact grant the creditor as long a period as is commonly assumed.
Özet
Çalışma, m. 67, I uyarınca [aynı yönde bkz. m. 68, I] açılan itirazın iptali davası için öngörülen bir yıllık hak düşürücü sürenin, ödeme emrine yapılan itirazın alacaklıya [hiç] tebliğ edilmediği, ancak alacaklının bu itirazdan bir vesileyle haberdar olduğu [=haricen ıttılâ] durumlarda, işlemeye başlayıp başlamayacağını incelemektedir. Özellikle Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 16.09.2024 tarihli uyuşmazlığın giderilmesi kararının odağında, tıpkı itirazın kaldırılması taleplerinde olduğu gibi bu kez de yaşanan zorunlu arabuluculuk sürecinin bu süreyi başlatmaya yetip yetmediği meselesi bulunmaktadır. Kural, hak düşürücü sürenin itirazın alacaklıya tebliği ile başlayacağı yönündedir. Ancak uygulamada alacaklıların m. 59, I gereği yatırmaları gereken tebliğ masrafından imtina etmeleri, itirazın tebliğ edilmemesine ve dolayısıyla dava açma süresinin belirsiz bir biçimde uzamasına yol açmaktadır. Yerleşik içtihatlarda, alacaklının itiraza "tam olarak muttali" olması gerektiği vurgulanmakta; tebliğ dışındaki harici öğrenme hâlleri, süreyi başlatmak için yeterli görülmemektedir. Bu görüşün kabul ettiği neredeyse tek gerçek istisna, itirazın kaldırılması talepleriyle ilgilidir. Alacaklının icra mahkemesinden itirazın kaldırılmasını istemesi durumunda, itirazın içeriğine “de” artık vakıf olduğu kabul edilerek bir yıllık hak düşürücü sürenin bu tarihten itibaren işleyeceği yönünde, istikrar kazanmış bir görüş oluşmuştur. Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin anılan kararı, benzer bir istisnâî görüşü, bu kez arabuluculuk başvuruları için geçerli görmemiş; arabuluculuk sürecini, süreyi başlatan bir “haricen ıttılâ” hâli olarak kabul etmemiştir. Varılan sonuç, başta dürüstlük kuralı ve çelişkili davranış yasağı (TMK m. 2) ışığında tartışmalıdır; zira arabuluculuk müzakerelerine katılan ve anlaşmazlık tutanağını imzalayan alacaklının da pekâlâ itirazın içeriğine en az bir tebliğ işlemindeki kadar vakıf olduğu, düşünülebilir. Kaldı ki, sorunun metodolojik tahlilinin yani tüm yorum yöntemlerinin birlikte tüketilmesinin ardından da aynı sonuca ulaşmanın yazıldığı kadar kolay olmadığı görülmektedir. Bu sırda “haricen ıttılâ” bahsinde, kazaî içtihadın “usûlsüz tebliğ/yok tebliğ” arasında yaptığı ayrımın üzerinde ihtiyatla durulması; isabet derecesinin tartışılması gerekir. Öte taraftan m. 78, II, IV hükümlerinin de alacaklıya sanıldığı kadar uzun süre tanıyıp tanımadığı meselesini etraflıca ele almak, sorunun çözümünde gerekli olacaktır.