SavedAdd your journal

Journals / Uluslararası Türk Kültür Coğrafyasında Sosyal Bilimler Dergisi / 2025 / Cilt: 10 Sayı: 2

A Qualitative Study on Negative Experiences of Divorced Families and the Social Perception of Divorce

Boşanmış Ailelerin Yaşadıkları Olumsuz Deneyimler ve Boşanmaya Dair Toplumsal Algı Üzerine Nitel Bir Çalışma

Handan Apak(İstanbul Üniversitesi- Cerrahpaşa/ Adli Tıp ve Adli Bilimler Enstitüsü)0000-0002-5670-9292
Can Çalıcı(İSTANBUL ÜNİVERSİTESİ-CERRAHPAŞA, ADLİ TIP VE ADLİ BİLİMLER ENSTİTÜSÜ)0000-0001-9145-681X
Pages
221–252
Publication Date
2026-01-03
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The analysis revealed themes indicating that gender roles shape societal attitudes towards divorced men and women, that both genders are subjected to various prejudices and stigmatization, that the social support can mitigate the negative consequences of divorce, that the impact of divorce on children is determined by parental attitudes and the ways in which motherhood and fatherhood roles are fulfilled, and that divorce can sometimes be inevitable and necessary.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The process of divorce has numerous individual and societal consequences for parents and, if they have, their children.
📊
Key Findings & Data:In this context, semi-structured, in-depth interviews were conducted with 13 divorced mothers and 13 divorced fathers, all of whom have children.
💡
Conclusion & Impact:The analysis revealed themes indicating that gender roles shape societal attitudes towards divorced men and women, that both genders are subjected to various prejudices and stigmatization, that the social support can mitigate the negative consequences of divorce, that the impact of divorce on children is determined by parental attitudes and the ways in which motherhood and fatherhood roles are fulfilled, and that divorce can sometimes be inevitable and necessary.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Boşanma · Boşanmış Ebeveyn · Boşanmış Ebeveyn Çocukları

Abstract

The process of divorce has numerous individual and societal consequences for parents and, if they have, their children. This process and its aftermath present emotional, cognitive, and social challenges for parents and children who struggle with adjustment and uncertainty. Although divorce has become more common in contemporary society and appears to be more socially accepted, divorced individuals still face social pressure, prejudice, and stigmatization, with the consequences of divorce for men and women being shaped by prevailing gender roles. The aim of this study is to understand the adverse experiences of divorced parents and their children, as well as the influence of societal perceptions on this process. In this context, semi-structured, in-depth interviews were conducted with 13 divorced mothers and 13 divorced fathers, all of whom have children. Participants were asked questions regarding their individual challenges during and after the divorce, the attitudes of those around them, the ways in which they were perceived in social life, and their children’s circumstances throughout this process. The data obtained were analyzed using the thematic analysis method with the support of MaxQDA software. The analysis revealed themes indicating that gender roles shape societal attitudes towards divorced men and women, that both genders are subjected to various prejudices and stigmatization, that the social support can mitigate the negative consequences of divorce, that the impact of divorce on children is determined by parental attitudes and the ways in which motherhood and fatherhood roles are fulfilled, and that divorce can sometimes be inevitable and necessary.

Özet

Boşanma süreci ebeveynler ve varsa çocukları için bireysel ve toplumsal birçok sonuç doğurmaktadır. Bu süreç ebeveynler için duygusal, zihinsel ve sosyal anlamda zorlayıcı olmakta, çocuklar ise uyum süreci ve belirsizlikle baş etmeye çalışmaktadırlar. Günümüzde boşanmalar yaygınlaşmış ve daha doğal karşılanıyor gibi görünse de hala boşanmış bireyler toplumsal baskı, önyargı ve damgalama ile karşı karşıya kalmakta, boşanmanın kadın ve erkek için sonuçları toplumsal cinsiyet rolleri ile şekillenmektedir. Bu çalışmanın amacı boşanmış ebeveynlerin ve çocuklarının yaşadıkları olumsuz deneyimleri ve toplumsal algının bu süreçteki etkisini anlayabilmektir. Bu bağlamda boşanmış ve çocuğu olan 13 kadın ve 13 erkek ile yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler yapılmış, katılımcılara boşanma süreçleri ve sonrasına ilişkin bireysel zorlanmaları, çevrenin yaklaşımları, sosyal hayatta onlara yönelik bakış açısının nasıl olduğu ve çocuklarının bu süreçteki durumuna ilişkin çeşitli sorular yöneltilmiştir. Elde edilen bulgular, Maxqda programı kullanılarak, tematik analiz yöntemi ile değerlendirilmiştir. Yapılan analiz sonucunda; toplumsal cinsiyet rollerinin boşanmış kadın ve erkeğe olan bakış açısını şekillendirdiğine, her iki cinsiyet için de çeşitli önyargı ve damgalanmalara maruz kalındığına, bu süreçte sahip olunan sosyal desteğin boşanmanın olumsuz sonuçlarını hafiflettiğine, çocukların boşanmadan nasıl etkilendiğini ebeveyn tutumu ve annelik babalık rollerini nasıl yürüttüklerinin belirlediğine ve boşanmanın bazen kaçınılmaz ve gerekli olduğuna ilişkin çeşitli temalar öne çıkmıştır.

🔖

Cite This Article

Apak, H., Çalıcı, C. (2026). A Qualitative Study on Negative Experiences of Divorced Families and the Social Perception of Divorce. Uluslararası Türk Kültür Coğrafyasında Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 10 Sayı: 2, 221–252. https://doi.org/10.55107/turksosbilder.1801782

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (101)

  1. Acar, C. (2022). Göç Eden ve Yoksul Kadınların Boşanma Sonrası Hayatta Kalma Stratejilerinin Niteliksel Analiz ile Değerlendirilmesi. Atatürk Üniversitesi Kadın Araştırmaları Dergisi, 4(1), 1-10.
  2. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2019). Tek ebeveynli aileler. Ankara: Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. Erişim adresi: https://www.aep.gov.tr/
  3. Aktaş Akoğlu, Ö., & Küçükkaragöz, H. (2018). Boşanma Nedenleri ve Boşanma Sonrasında Karşılaşılan Güçlüklere İlişkin Bir Araştırma: İzmir İli Örneği. Journal of Society & Social Work/Toplum ve Sosyal Hizmet, 29(1).
  4. Aktaş, Ç. (2018). Boşanmanın erkekler üzerindeki etkisi: İstanbul örneği. İmgelem, 2 (2), 29-57.
  5. Aktaş, G., & Uray, D. (2021). Erkeklerin boşanma sürecine ilişkin deneyimleri: denizli'de nitel bir çalişma. Cumhuriyet Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 45(2), 1-28.
  6. Almog, S., & Herbst-Debby, A. (2025). Women who initiate divorce embrace autonomy. Journal of Marriage and Family, 87(1), 45–62.
  7. Amato, P. R. (2010). Research on divorce: Continuing trends and new developments. Journal of Marriage and Family, 72 (3), 650-666.
  8. Amato, P. R., & Booth, A. (1996). A prospective study of divorce and parent-child relationships. Journal of Marriage and the Family, 356-365.
  9. Arıkan, Ç. (1996). Halkın boşanmaya ilişkin tutumları araştırması. T.C. Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu.
  10. Barutçu, A. (2013). Türkiye’de erkeklik inşasının bedensel ve toplumsal aşamaları [Yüksek lisans tezi, Ankara Üniversitesi (Türkiye)].
  11. Bayraktar A. (2022). Boşanmış bireylerin boşanma sonrası deneyimleri ve boşanma sonrası damgalanmanın dramaturjik teori üzerinden incelenmesi. [Yüksek lisans tezi, Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi, (Türkiye)].
  12. Bilici, A. B. (2014). Boşanma sürecinin çocuklar üzerindeki psiko-sosyal etkileri. Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 18(2), 79-110.
  13. Birta, A., Sava, C., & Bănică, A. (2024). Divorce and divorciality in Romania: Spatial and socio-demographic perspectives. Romanian Review of Regional Studies, 20(2), 45–60.
  14. Blackstone, J., & Hill, D. L. (2020). Co-parenting through separation and divorce: Putting your children first. American Academy of Pediatrics.
  15. Bowen, M. (1993). Family therapy in clinical practice. Jason Aronson.
  16. Bowlby, J. (2008). A secure base: Parent-child attachment and healthy human development. Basic books.
  17. Bozkurt, A. (2021). Boşanma sürecinde ve sonrasında kadın. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Kadın ve Aile Araştırmaları Dergisi, 1(2), 97-114.
  18. Bozok, M. (2019). Göç sonucu yaşanan erkeklik krizlerinin bir yüzü olarak erkekliğin kaybı. Journal of Economy Culture and Society, (60), 171-185.
  19. Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative research in psychology, 3(2), 77-101.
  20. Buehler, C., & Legg, B. (1993). Selected aspects of parenting and children's social competence post-separation: The moderating effects of child's sex, age, and family economic hardship. Journal of divorce & remarriage, 18(3-4), 177-195.
  21. Busetto, L., Wick, W., & Gumbinger, C. (2020). How to use and assess qualitative research methods. Neurological Research and practice, 2(1), 14.
  22. Cabılar, B. Ö., & Yılmaz, A. E. (2022). Divorce and post-divorce adjustment: Definitions, models and assessment of adjustment. Psikiyatride Guncel Yaklasimlar, 14(1), 1-11.
  23. Camara, K. A., & Resnick, G. (1989). Styles of conflict resolution and cooperation between divorced parents: Effects on child behavior and adjustment. American journal of orthopsychiatry, 59(4), 560-575.
  24. Campbell, S., Greenwood, M., Prior, S., Shearer, T., Walkem, K., Young, S.,. & Walker, K. (2020). Purposive sampling: complex or simple? Research case examples. Journal of research in Nursing, 25(8), 652-661.
  25. Can, Y., & Aksu, N. B. (2016). Boşanma sürecinde ve sonrasinda kadin. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 15(58).
  26. Carter, E. A., & McGoldrick, M. (1988). Forming a remarried family. The changing family life cycle: A framework for family therapy, 399-429.
  27. Catlett, B. S., & McKenry, P. C. (2004). Class-Based Masculinities: Divorce, Fatherhood, and the Hegemonic Ideal. Fathering: A Journal of Theory, Research & Practice about Men as Fathers, 2(2).
  28. Connell, H. M. (1988). Effect of family break‐up and parent divorce on children. Journal of Paediatrics and Child Health, 24(4), 222-227.
  29. Cui, M., & Fincham, F. D. (2010). The differential effects of parental divorce and marital conflict on young adult romantic relationships. Personal relationships, 17(3), 331-343.
  30. Cummings, E. M. (1994). Marital conflict and children's functioning. Social Development, 3(1), 16-36.
  31. Çiçek, Z. (2021). Çağdaş toplum dinamikleri ekseninde değişen evlilik ve aile kurumu. Premium e-Journal of Social Sciences (PEJOSS), 5(17), 664-686.
  32. Çiçekli, A., & Parin, S. (2020). Aşiret yapılarında boşanma deneyimi: Van örneği. Selçuk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, (43), 345-368.
  33. Delphy, C. (2016). Close to home: A materialist analysis of women's oppression. Verso Books.
  34. Ekşi, A. (1990). Çocuk genç ana babalar. İstanbul: Bilgi Yayınevi.
  35. Emery, R. E. (2013). Cultural sociology of divorce: An encyclopedia (Vol. 1). Sage.
  36. Erdim, L., & Ergün, A. (2016). Boşanmanın ebeveyn ve çocuk üzerindeki etkileri. Sağlık Bilimleri ve Meslekleri Dergisi, 3(1), 78-84.
  37. Ferah, N. (2019). Boşanma Sürecindeki Bireylerde Depresyon Anksiyete Stres ve Dini Başa Çıkma Arasındaki İlişki. Bilimname, 2019(37), 383-405.
  38. Gamache, S. (2004). Collaborative practice: A new opportunity to address children's best interest in divorce. La. L. Rev., 65, 1455.
  39. Garrison, M. (2008). Nonmarital cohabitation: Social revolution and legal regulation. Family Law Quarterly, 42(3), 309-331.
  40. Gladding, S. T. (2019). Family Therapy: History, Theory, and Practice (7th ed.). Pearson.
  41. Goffman, D. (2002). The Ottoman empire and early modern Europe. Cambridge University Press.
  42. Gökçe B. (2020). Boşanmış ebeveynlerin boşanma nedenleri ve boşanma kararlarına ilişkin nitel bir araştırma. [Yüksek lisans tezi, Hacettepe Üniversitesi (Türkiye)].
  43. Hetherington, E. M. (2003). Social support and the adjustment of children in divorced and remarried families. Child Development, 74 (4), 1195-1218.
  44. Hogendoorn, B., & van den Berg, L. (2024). The educational diffusion of divorce: The role of gender and context. Journal of Marriage and Family, 86(3), 738-761.
  45. Holloway, I., & Biley, F. C. (2011). Being a qualitative researcher. Qualitative health research, 21(7), 968-975.
  46. İlbars, Z. (2007). Suç antropolojisi: Kadın ve suç. Antropoloji, (22), 1-13.
  47. Joyce, A. N. (2016). High‐conflict divorce: A form of child neglect. Family Court Review, 54(4), 642-656.
  48. Kalmijn, M. (2013). Long-term effects of divorce on parent–child relationships: Within-family comparisons of fathers and mothers. European Sociological Review, 29(5), 888-898.
  49. Kapinus, C. A. (2004). The effect of parents’ attitudes toward divorce on offspring’s attitudes: Gender and parental divorce as mediating factors. Journal of Family Issues, 25(1), 112-135.
  50. Karakaya, H. (2018). Boşanmanın çocukların benlik saygısı ve sosyal sorun çözme becerilerine etkisi: Denizli örneğinde karşılaştırmalı bir çalışma (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Hacettepe Üniversitesi, Ankara, Türkiye.
  51. Kaufman, G. (2000). Do gender role attitudes matter? Family formation and dissolution among traditional and egalitarian men and women. Journal of family issues, 21(1), 128-144.
  52. Kaufman, G., Meng, S., Zhou, K., & Compton, D. L. (2025). For the children: attitudes toward marriage and divorce in the United States. The Sociological Quarterly, 66(2), 238-257.
  53. Kaufman, R. T. (2000). The appropriate comparison of pension and non-pension assets in divorce. Journal of Forensic Economics, 13(3), 255-269.
  54. Kelly, J. B. (2007). Children's living arrangements following separation and divorce: Insights from empirical and clinical research. Family process, 46(1), 35-52.
  55. Kelly, J. B., & Emery, R. E. (2003). Children's adjustment following divorce: Risk and resilience perspectives. Family Relations, 52 (4), 352-362.
  56. Kucur, F., & Kelebek, Ö. (2021). Boşanmış kadınların boşanma aşaması, süreci ve sonrasında yaşadıkları zorluklar: Esenler SHM örneği. In Journal of Social Policy Conferences (No. 80, pp. 231-266). Istanbul University.
  57. Kunz, J., & Kunz, P. R. (1996). Social support during the process of divorce: It does make a difference. Journal of Divorce & Remarriage, 24(3-4), 111-120.
  58. Lansford, J. E. (2009). Parental divorce and children's adjustment. Perspectives on Psychological Science, 4(2), 140-152.
  59. Mentser, S., & Sagiv, L. (2025). Cultural and personal values interact to predict divorce. Communications Psychology, 3(1), 12.
  60. Meriç, B. (2007). Boşanmış ailelerdeki ergenlerin uyum düzeylerini ve sosyal becerilerini geliştirmeye yönelik bir grup rehberliği çalışmasının sınanması (Doctoral dissertation, Marmara Universitesi (Turkey)).
  61. Meyer, D. R., Carlson, M. J., & Ul Alam, M. M. (2022). Increases in shared custody after divorce in the United States. Demographic Research, 46, 1137-1162.
  62. Minuchin, S. (2018). Families and family therapy. Routledge.
  63. Mohi, G., (2014). "Positive Outcomes of Divorce: A Multi-Method Study on the Effects of Parental Divorce on Children". HIM 1990-2015. 1601.
  64. Nielsen, L. (2018). Joint versus sole physical custody: Children’s outcomes independent of parent–child relationships, income, and conflict in 60 studies. Journal of divorce & remarriage, 59(4), 247-281.
  65. Ottakkam Thodukayil, F. S., Palaniswamy, U., & Kunjumon, A. (2025). The Causes of Divorce and Its Effects on Women: A Systematic Review. Marriage & Family Review, 1-36.
  66. Öngider, N. (2013). Bilişsel davranışçı terapinin boşanma sonrasında kadınların depresyon, anksiyete ve yalnızlık semptomlarında etkinliği: Bir pilot çalışma. Bilişsel Davranışçı Psikoterapi ve Araştırmalar Dergisi, 2(3), 147-155.
  67. Öz, N. (2019). Ailenin çözülmesi süreci olarak boşanma olgusu ve din: Sosyolojik bir yaklaşım (Kilis ili örneği) (Doktora Tezi). Adana: Çukurova Üniversitesi/Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  68. Özdemir, U., Laçin, A., Yiğit, T., Saruç, S., & Kılıç, A. K. (2006). Boşanmış aileden gelen çocuklar üzerinde bir araştırma. Küreselleşen Dünyada; Sosyal Hizmetler Konumu Hedefleri ve Geleceği Sempozyum Sunum Kitabı (ss. 361-367). Erişim adresi: http://www.manevisosyalhizmet.com
  69. Pekdemir, Ş. (2015). Evlilikte denklik konuları üzerine bir değerlendirme. Din Bilimleri Akademik Araştırma Dergisi, 15 (1), 113-149.
  70. Potter, M. H. (2021). Social support and divorce among American couples. Journal of Family Issues, 42(1), 88-109.
  71. Riga, P. J. (1994). Children as victims of Divorce. The Linacre Quarterly, 61(1), 32-43.
  72. Riggio, H. R. (2004). Parental marital conflict and divorce, parent‐child relationships, social support, and relationship anxiety in young adulthood. Personal Relationships, 11(1), 99-114.
  73. Sarpkaya, O. A. (2013). Boşanmış Kadınlarda Toplumsal Baskıya Direnme Stratejileri: Van Örneği. Journal of International Social Research, 6(26).
  74. Sarrazin, J., & Cyr, F. (2007). Parental conflicts and their damaging effects on children. Journal of Divorce & Remarriage, 47(1-2), 77-93.
  75. Sayın, Ö. (1994). Sosyolojiye Giriş. İzmir: Üniversite Kitapları.
  76. Sbarra, D. A., & Emery, R. E. (2013). In the presence of grief: The role of cognitive-emotional adaptation in contemporary divorce mediation. In Handbook of divorce and relationship dissolution (pp. 553-573). Psychology Press.
  77. Schmauk, S., & Kridahl, L. (2025). Who receives most? Gendered consequences of divorce on public pension income in West Germany and Sweden. Ageing & Society, 45(5), 831-854.
  78. Selek, P. (2012). Sürüne sürüne erkek olmak. İletişim Yayınları.
  79. Shulman, S., Scharf, M., Lumer, D., & Maurer, O. (2001). Parental divorce and young adult children’s romantic relationships: Resolution of the divorce experience. American Journal of Orthopsychiatry, 71 (4), 473-478. doi: 10.1037/0002-9432
  80. Soygan H. (2019). Boşanmış kadınların boşanma sebepleri ve boşanma sonrası karşılaştıkları güçlüklerin sosyolojik analizi: Yozgat ili örneği. [Yüksek lisans tezi, Yozgat Bozok Üniversitesi, (Türkiye)].
  81. Strohschein, L. (2005). Parental divorce and child mental health trajectories. Journal of marriage and family, 67(5), 1286-1300.
  82. Sturge-Apple, M. L., Davies, P. T., & Cummings, E. M. (2006). Hostility and withdrawal in marital conflict: effects on parental emotional unavailability and inconsistent discipline. Journal of Family Psychology, 20(2), 227.
  83. Sucu, İ. (2007). Boşanmış kadınların boşanma nedenleri ve boşanma sonrası toplumsal kabülleri (Sakarya ili örneği) (Master's thesis, Sakarya Universitesi (Turkey)).
  84. Sun, Y. (2001). Family environment and adolescents' well‐being before and after parents' marital disruption: A longitudinal analysis. Journal of Marriage and Family, 63(3), 697-713.
  85. Şanlı Yalın, Ş. (2017). Türk Hukukunda Anlaşmalı Boşanma (Doctoral dissertation, İstanbul Aydın Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü).
  86. Tatlılıoğlu, K., & Demirel, N. (2016). Sosyal bir gerçeklik olarak boşanma olgusu: sosyal psikolojik bir değerlendirme. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, Yıl, 4, 22.
  87. Taylor, R., & Andrews, B. (2009). Parental depression in the context of divorce and the impact on children. Journal of Divorce & Remarriage, 50(7), 472-480.
  88. Turğut, F. (2017). Tarihsel süreçte aile kurumunun dönüşümü ve geleceğine yönelik çıkarımlar. Medeniyet ve Toplum, 1 (1), 93-117.
  89. Türkgüzeli, O. (2019). Anne babası boşanmış ve boşanmamış çocukların temel psikolojik ihtiyaçlarının ve iyimserliklerinin karşılaştırılması (Yüksek Lisans Tezi). Ankara: Ankara Üniversitesi/Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
  90. Uğur, S. B. (2014). Günümüzde kadının boşanma deneyimleri: akademisyen kadınlar üzerine bir araştırma. Akdeniz İnsani Bilimler Dergisi, 4(2), 293-326.
  91. Uzun, Ç. (2013). Anne babası boşanmış ve boşanmamış çocuklarda depresyon ve sosyal becerilerin değerlendirilmesi (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Arel Üniversitesi, İstanbul, Türkiye.
  92. Ünal, V. (2013). Geleneksel Geniş Aileden Çekirdek Aileye Geçiş Sürecinde Boşanma Sorunu ve Din. Journal of International Social Research, 6(26).
  93. Van Gasse, D., & Mortelmans, D. (2020). Reorganizing the single‐parent family system: Exploring the process perspective on divorce. Family Relations, 69(5), 1100-1112.
  94. Vandewater, E. A., & Lansford, J. E. (1998). Influences of family structure and parental conflict on children's well-being. Family relations, 323-330.
  95. Wallerstein, J. S., & Lewis, J. M. (2004). The unexpected legacy of divorce: Report of a 25-year study. Psychoanalytic psychology, 21(3), 353.
  96. Wilder, S. E. (2016). Predicting adjustment to divorce from social support and relational quality in multiple relationships. Journal of Divorce & Remarriage, 57(8), 553-572.
  97. Yavuz, Ş. (2014). İktidar Olma Sürecinde Erkeklerin Erkeklikle İmtihanı. Milli Folklor, 26(104).
  98. Yavuzer, H. (1994). Çocuk psikolojisi. İstanbul: Remzi Kitabevi.
  99. Yılkan, İ., & Yaman, Ö. M. (2023). Boşanmanın Deneyimlenmesi Üzerine Karma Bir Desen Çalışması: Erkeklerin Gözünden Boşanma. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 22(88), 2137-2159. https://doi.org/10.17755/esosder.1302395
  100. Zimmerman, J. (2019). Co-parenting counseling with high-conflict divorced parents: Challenges for psychologists at all levels of experience. Journal of Health Service Psychology, 45(2), 66-71.
  101. Campbell, S., Greenwood, M., Prior, S., Shearer, T., Walkem, K., Young, S.,. & Walker, K. (2020). Purposive sampling: complex or simple? Research case examples. Journal of research in Nursing, 25(8), 652-661.