AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe analysis is built upon the thesis that the main character, Badii, who observes frozen moments within the film like a photograph prior to the spectator in the audience, experiences this punctum as the primary "recipient." Thereby, the study aims to elucidate through philosophical findings how Kiarostami's cinema reproduces on a cinematic plane the ontological shock that Barthes attributed uniquely to photography.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Qualifiers that characterize a photograph as realistic or abstract, or as a landscape or object photograph, focus on the formal depiction of photography, like all other definitions of the medium. The formal reduction of photography is undeniably directly related to the 'camera obscura' (darkroom) that enables its formal existence. Roland Barthes' book Camera Lucida was published in 1980 with a title that critically alludes to this relationship. In his book, Barthes explicitly demonstrates that explaining what a photograph truly is using traditional concepts is nearly impossible. According to him, this traditional understanding, which goes no further than labeling photographs, is far from capturing the essence of photography and instead constructs a wall between the essence of the image and the viewer. Barthes posits that every photograph carries two dimensions expressed through the concepts of 'Studium' and 'Punctum.' While Studium denotes the coded, cultural, linguistic, political, and religious meaning of the photograph, Punctum represents that unique, singular meaning that punctures the viewer and surges forth from the image, independent of these previously acquired cultural and technical perspectives. Cinema, which emerged with the advancement of photographic technology, was confronted by Barthes himself with the claim that the viewer remains defenseless against the flow of images and is thus incapable of establishing that personal/contemplative relationship (punctum) formed with a still photograph. This study aims to open to debate and reject Barthes' radical assertion regarding cinema's lack of punctum through the lens of Abbas Kiarostami's cinema. Focusing on Kiarostami's film Taste of Cherry (1997), the study argues that the aesthetic of "cinematic stasis" constructed by the director through long takes and static framing opens a motionless space of reception for the viewer in the Barthesian sense. Drawing upon the relationship between stasis and studium, whose linguistic origins rest on a shared ground of fixation, the discourses of the passengers representing social and institutional codes in the film are analyzed through Studium, whereas "the taste of cherry"-presented as an unpredictable sensory detail of life-and the film's metacinematic finale are analyzed through the concept of Punctum. The analysis is built upon the thesis that the main character, Badii, who observes frozen moments within the film like a photograph prior to the spectator in the audience, experiences this punctum as the primary "recipient." Thereby, the study aims to elucidate through philosophical findings how Kiarostami's cinema reproduces on a cinematic plane the ontological shock that Barthes attributed uniquely to photography.
Özet
Bir fotoğrafın gerçekçi veya soyut olmasını, manzara veya nesne fotoğrafı olmasını ifade eden nitelemeler, fotoğrafçılığın diğer bütün tanımları gibi fotoğrafın biçimsel tasvirine odaklanmaktadır. Fotoğrafın biçimsel indirgenişi muhakkaktır ki, biçimsel varoluşunu sağlayan 'karanlık oda' ile doğrudan alakalıdır. Roland Barthes'ın Camera Lucida kitabı, 1980 yılında bu alakaya eleştirel bir gönderme yapan 'Aydınlık Oda' ismiyle yayınlanmıştır. Barthes kitabında açıkça fotoğrafın gerçekte ne olduğunu geleneksel kavramlarla açıklamanın neredeyse imkânsız olacağını göstermiştir. Ona göre fotoğrafları etiketlemekten öte gidemeyecek bu geleneksel anlayış, fotoğrafın özünü vermek bir yana gitgide fotoğrafın özüyle bakan kişi arasında bir duvar inşa edecektir. Barthes'a göre her fotoğraf, içerisinde 'Studium' ve 'Punctum' kavramlarıyla ifade ettiği iki boyutu taşır. Studium; fotoğrafın kodlanmış, kültürel, dilsel, politik ve dinsel anlamını ifade ederken; Punctum ise önceden edindiğimiz bu kültürel ve teknik görüşlerden bağımsız olarak, görüntüden fışkıran ve izleyiciyi delip geçen biricik anlamı temsil eder. Fotoğraf teknolojisinin gelişmesiyle ortaya çıkmış olan sinema ise, bizzat Barthes tarafından, izleyenin görüntünün akışı karşısında savunmasız kaldığı ve fotoğrafla kurduğu o kişisel/tefekkürsel ilişkiyi (punctum) kuramayacağı iddiasıyla karşı karşıyadır. Bu çalışma, Barthes'ın sinemanın punctum'u içermediği yönündeki radikal iddiasını, Abbas Kiyarüstemi sineması üzerinden tartışmaya açmayı ve değillemeyi amaçlamaktadır. Kiyarüstemi'nin Kirazın Tadı (1997) filmi odağında yürütülen çalışmada, yönetmenin uzun planlar ve hareketsiz kadrajlarla inşa ettiği "sinematik stasis" (durgunluk) estetiğinin, izleyiciye Barthesçı anlamda durağan bir alımlama alanı açtığı savunulmaktadır. Dilsel kökenleri ortak bir sabitlenme zeminine dayanan stasis ve studium ilişkisinden hareketle; filmde toplumsal ve kurumsal kodları temsil eden yolcuların söylemleri Studium, yaşamın öngörülemeyen duyusal bir detayı olarak sunulan "kirazın tadı" ve filmin metasinematik finali ise Punctum kavramları üzerinden çözümlenmektedir. Analiz, izleyici konumundaki seyirciden önce, filmin içinde donuk anları bir fotoğraf gibi izleyen başkarakter Bedii'nin kendisinin ilk "alımlayıcı" olarak bu punctum'u deneyimlediği tezi üzerine kurulmuştur. Böylelikle çalışma, Kiyarüstemi sinemasının, Barthes'ın fotoğrafa özgülediği ontolojik sarsıntıyı sinematik düzlemde nasıl yeniden ürettiğini felsefi bulgularla serimlemeyi hedeflemektedir.