Journals / Karadeniz Araştırmaları Enstitüsü Dergisi / 2026 / Cilt: 12 Sayı: 25

A PUBLIC LAVATORY IN ANATOLIA: TOKAT SEYH TÛSÎ LAVATORY

ANADOLU’DA UMUMİ BİR HELÂ: TOKAT ŞEYH TÛSÎ HELÂSI

Oğulcan Avcı(GİRESUN ÜNİVERSİTESİ, GÖRELE GÜZEL SANATLAR FAKÜLTESİ, KÜLTÜR VARLIKLARINI KORUMA VE ONARIM BÖLÜMÜ)0000-0001-5025-2845
Pages
127–140
Publication Date
2026-06-29
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The Sheikh Tusi Helâ in Tokat is of great importance in the history of architecture due to its well-preserved plan layout, infrastructure, and interior spatial organization that respects Islamic sensitivities.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:In Turkish-Islamic architecture, toilet (helâ) structures were generally constructed as part of large building complexes.
📊
Key Findings & Data:In this context, the structure located in Tokat province, commonly known among locals as the "Sheikh Tusi Helâ" or "Sık Dişini Helâ," represents a unique example and holds significant value in terms of architectural history.
💡
Conclusion & Impact:The Sheikh Tusi Helâ in Tokat is of great importance in the history of architecture due to its well-preserved plan layout, infrastructure, and interior spatial organization that respects Islamic sensitivities.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Su Kültürü · Tokat · Abdesthane

Abstract

In Turkish-Islamic architecture, toilet (helâ) structures were generally constructed as part of large building complexes. However, examples of standalone public toilet buildings constructed independently in Anatolia are almost nonexistent. In this context, the structure located in Tokat province, commonly known among locals as the "Sheikh Tusi Helâ" or "Sık Dişini Helâ," represents a unique example and holds significant value in terms of architectural history. Due to the scarcity of surviving examples, it is challenging to obtain detailed information regarding the architectural characteristics of such structures. Therefore, an independent and extant public toilet like the one in Tokat is of great importance for research in this area. The name "Sheikh Tusi Helâ" is likely attributed to Abu’l-Qasim bin Ali al-Tusi, a vizier from the Seljuk period. The popular name "Sık Dişini Helâ" probably refers to the heavy usage of the toilet, attributable to the dense human circulation in the region. Although the exact construction date of the structure is unknown, based on archaeological findings and architectural features obtained during cleaning and restoration works, it can be proposed that the building was erected in the 13th to 14th centuries. One of the most striking features of the building is the orientation of the toilet units, which are positioned at a 45° angle toward the qibla direction. This alignment is particularly significant in ensuring conformity with Islamic principles. The infrastructure of the building was planned with a highly advanced system. Throughout its history, the Sheikh Tusi Helâ has served as a facility meeting the needs of the urban population. Public toilets held considerable importance, especially in areas with intense commercial activity such as Sulu Street. Designed to address the hygienic requirements of both tradespeople and the general populace, these structures constituted an integral part of the social infrastructure of their time. The significance attributed to the building by the people of Tokat, reflected in its various local names, indicates its enduring place in collective memory. Today, it holds value as both an architectural and cultural heritage site. The Sheikh Tusi Helâ in Tokat is of great importance in the history of architecture due to its well-preserved plan layout, infrastructure, and interior spatial organization that respects Islamic sensitivities.

Özet

Türk-İslam mimarisinde tuvalet (helâ) yapıları genellikle büyük yapı komplekslerinin bir parçası olarak inşa edilmiştir. Ancak Anadolu’da bağımsız bir umumi helâ binası olarak inşa edilmiş yapı örneğine neredeyse hiç rastlanmamaktadır. Bu bağlamda Tokat ilinde yer alan ve halk arasında “Şeyh Tûsî Helâsı” ya da “Sık Dişini Helâsı” olarak bilinen ve özgün bir örnek teşkil eden yapı, mimarlık tarihi açısından oldukça kıymetlidir. Günümüze ulaşan örneklerin azlığı nedeniyle bu yapıların mimari özellikleri hakkında bilgi edinmek zordur. Bu yüzden Tokat’taki yapı gibi bağımsız, günümüze ulaşmış bir umumî helâ, bu konudaki araştırmalar açısından büyük önem taşımaktadır. “Şeyh Tûsî Helâsı” ismi, olasılıkla Selçuklu dönemi vezirlerinden Ebu’l-Kasım bin Ali et-Tûsî’ye atfen verilmiştir. Yapının isimlendirilmesinde halk arasında kullanılan “Sık Dişini Helâsı” ifadesi ise muhtemelen bölgenin insan sirkülasyonuna bağlı olarak helânın yoğun kullanımına işaret etmektedir. Yapının inşa tarihi net olarak bilinmemekle birlikte temizlik ve düzenleme çalışmaları sırasında elde edilen arkeolojik bulgulara ve mimari özelliklerine dayanarak 13.-14. yüzyılda inşa edildiği ileri sürülebilir. Helânın en dikkat çekici yönlerinden biri, yapının ve tuvalet birimlerinin kıble yönüne 45° açıyla yerleştirilmiş olmasıdır. Bu yönlendirme, İslamî kurallara uygunluğu sağlamak açısından özellikle önemlidir. Yapının altyapısı oldukça gelişmiş bir şekilde planlanmıştır. Tarihi boyunca Şeyh Tûsî Helâsı, halkın ihtiyaçlarını karşılayan bir yapı olarak hizmet etmiştir. Özellikle ticarî faaliyetlerin yoğun olduğu Sulu Sokak gibi bölgelerde umumî tuvaletler büyük önem taşımaktadır. Zira hem esnafın ve tüccarın hem de halkın hijyenik ihtiyaçlarını karşılamak üzere tasarlanmış yapılar, dönemin sosyal altyapısının ayrılmaz parçalarıdır. Tokat halkı arasında yapıya önem verilmesi ve çeşitli isimlerle anılması, onun toplumsal bellekteki yerini koruduğunu gösterir. Bugün hem mimari hem de kültürel bir miras olarak değer taşımaktadır. Tokat’taki Şeyh Tûsî Helâsı gerek plan düzeni gerek altyapısı gerekse İslamî hassasiyetlere uygun iç mekân kurgusuyla günümüze kadar en iyi şekilde korunmuş örnek olarak gelmesi bakımından mimarlık tarihimiz açısından oldukça önemlidir.

🔖

Cite This Article

Avcı, O., Yüzer, S. K. (2026). A PUBLIC LAVATORY IN ANATOLIA: TOKAT SEYH TÛSÎ LAVATORY. Karadeniz Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Cilt: 12 Sayı: 25, 127–140. https://doi.org/10.31765/karen.1759749

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (25)

  1. Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı Osmanlı Arşivi (BOA)
  2. Türk Tarih Kurumu Arşivi (TTK)
  3. Tokat Müze Müdürlüğü Arşivi
  4. Seda Kavukcuoğlu Yüzer Arşivi
  5. Açıkel, Ali (2023), “Belediye Teşkilatı Kuruluşundan Önce Tokat’ta Çevre ve Kanalizasyon Şebekesi Temizliği”, History Studies, 15/3, 401-417.
  6. Aksoy, Mustafa (2022), “Tokat Gezi Notları ve Etnografya Eserlerinden Örnekler”, Türk Dünyası Tarih Kültür Dergisi, 72, 32-37.
  7. Altun, Ara (1994), “Ebu’l-Kâsım b. Ali et-Tûsî Türbesi”, TDV İslam Ansiklopedisi, C. X, İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 335.
  8. Ateş, İbrahim (1982), “Vakıflarda Eğitim Hizmetleri ve Vakıf Öğrenci Yurtları”, Vakıflar Dergisi, XIV, 29-100.
  9. Avcı, Oğulcan (2022), “Türk Hamamı Mekânları Üzerine Terminolojik Bir Yaklaşım”, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 62/2, 1691-1720.
  10. Budak, Ayşe ve Kubaşık, Onur (2023), “Güray Müze Koleksiyonunda Yer Alan Usta Mühürlü Osmanlı Lüleleri”, Palmet Dergisi, 3, 113-124.
  11. Erdem, Sargon (1988a), “Abdesthane”, TDV İslam Ansiklopedisi, C. I, İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 70-72.
  12. Erdem, Sargon (1988b), “Tarihte Aptesane”, Sanat Tarihi Araştırmaları Dergisi, 1/2, 47-52.
  13. İnanan, Filiz ve Şahin, Derya (2017), “Arkeopark-Osmanlı Lüleleri Osmanlı’da Tütün Keyfi”, Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 18/32, 33-54.
  14. Kavukcuoğlu Yüzer, Seda (2023), “Sıkdişini Helâsı Su ve Temizlik Müzesi Restorasyonu”, 5. Tokat Sempozyumu Bildiri Özetleri, 14-15-16 Ekim 2022, Tokat, 273-274.
  15. Öner, Çiğdem (2019), “Phaselis Latrinası ve Antikçağda Tuvalet Kültürü”, Disiplinlerarası Akdeniz Araştırmaları Dergisi, V, 379-393.
  16. Özkan, Ela (2024), “19. Yüzyıl Osmanlı Devleti’nde İçme Suyunun Hijyeni ve Sudan Kaynaklı Hastalıklar”, Smart Journal, 10/6, 894-901.
  17. Saka Akın, Emine ve Kalınbayrak Ercan, Aygün (2023), “Köhneleşmiş Tarihi Kent Çekirdeklerinin Soylulaştırılması Üzerine: Tokat Sulu Sokak Örneği”, Karadeniz Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, 9/19, 311-341.
  18. Sözen, Meliha Çiğdem (2018), “Roma Dönemi Latrinaları ve Batı Anadolu’dan Örnekler”, Eskiçağ Araştırmaları Dergisi, 5, 31-37.
  19. Şemseddin Sami (1996), Kâmûs-ı Türkî, İstanbul: Çağrı Yayınları.
  20. T.C. Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü (2010), 397 Numaralı Haleb Livâsı Mufassal Tahrîr Defteri (943 /1536), Ankara: Osmanlı Arşivi Daire Başkanlığı Yayınları.
  21. Tokat İli Merkez İlçesi Tokat Kültür Sokağı Fizibilite Projesi Hazırlanması İşi, https://oka.gov.tr/assets/upload/dosyalar/tokat-kultur-sokagi-fizibilitesi.pdf (08.07.2025).
  22. Ulaş, Arzu (2023), Osmanlı Belgeleri Işığında İstanbul Yer Altı Yapıları, Ankara: Vakıf Genel Müdürlüğü Yayınları.
  23. Ünver, Süheyl (1962), Tokat Defteri (Müellif Nüshası), Defter No: 735, Ankara: Türk Tarih Kurumu Arşivi.
  24. Yavaş, Alptekin (2009), “Anadolu Selçuklu Mimarisinde Tuvalet Mekânlarına Dair Bazı Notlar”, Türklük Bilimi Araştırmaları, 25, 215-241.
  25. Yılmazyaşar, Hasan-Karasu, Yunus Emre-Özkul Fındık Nurşen (2023), Bizans’tan Osmanlı’ya: Karacahisar Kalesi Seramikleri (2019-2022), Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.