Kurumlardaki çalışma durumları, yetki ve sorumlulukları birlikte ele alınmıştır.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Çocuk gelişimciler Türkiye’de farklı kurum ve kuruluşlarda normal gelişim gösteren çocuklardan özel gereksinimli çocuklara, suça sürüklenen çocuklardan dezavantajlı çocuklara kadar her özellikteki çocuklar ve aileleri birlikte çalışabilmektedirler.
📊
Key Findings & Data:Çocuk gelişimcilerin farklı kurumlarda hizmet vermeleri dikkate alınarak bu çalışmada çocuk gelişimcilerin Türkiye’de farklı kurumlardaki çalışma durumları ele alınmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Kurumlardaki çalışma durumları, yetki ve sorumlulukları birlikte ele alınmıştır.
🔬Design:Review
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Çocuk gelişimci · özel eğitim · sağlık
Özet
Çocuk gelişimciler Türkiye’de farklı kurum ve kuruluşlarda normal gelişim gösteren çocuklardan özel gereksinimli çocuklara, suça sürüklenen çocuklardan dezavantajlı çocuklara kadar her özellikteki çocuklar ve aileleri birlikte çalışabilmektedirler. Çalışma sürecinde bazı kurumlarda görev tanımları açık ve net bir şekilde tanımlanmışken bazı kurumlarda bu konudaki süreç devam etmektedir. Bununla birlikte çocuk gelişimcilerin mesleki olarak katkı vereceği görev tanımlarının olmadığı yerlerde de bu durumun düzeltilmesi ve geliştirilmesine yönelik süreçler de sürmektedir. Çocuk gelişimcilerin farklı kurumlarda hizmet vermeleri dikkate alınarak bu çalışmada çocuk gelişimcilerin Türkiye’de farklı kurumlardaki çalışma durumları ele alınmıştır. Kurumlardaki çalışma durumları, yetki ve sorumlulukları birlikte ele alınmıştır.
Kaçmaz, C., Kay, M. A., Boğa, E., Temiz, A., Ayanoğlu, M., Sağlam, M. (2022). Türkiye’de Çocuk Gelişimci Olmak: Çalışma Alanları, Görev ve Yetkileri. Çocuk ve Gelişim Dergisi, Volume: 4 Issue: 8. https://ajindex.com/articles/1582644
AÇSHB. (2010). SOSYAL HİZMETLER VE ÇOCUK ESİRGEME KURUMU GENEL MÜDÜRLÜĞÜ ÖZÜRLÜLERİN BAKIMI, REHABİLİTASYONU VE AİLE DANIŞMANLIĞI HİZMETLERİNE DAİR YÖNETMELİK. Retrieved 11.05.2020, from https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2010/09/20100903-4.htm
Akçamete, A. G. (2009). Özel gereksinimi olan çocuklar. A. G. Akçamete (Ed.). Genel eğitim okullarında özel gereksinimi olan öğrenciler ve özel eğitim Ankara: Kök Yayıncılık.
Aksoy, V. (2018). Özel eğitim. Pegem Atıf İndeksi, 001-302.
Akyüz E, 2013. Çocuk hukuku: çocukların hakları ve korunması. 3. baskı. Ankara, Pegem Akademi Yayıncılık.
Alabay, E. (2019). Çocuk Gelişimi Çalışma ve Uygulama alanları III: Sağlık Bakanlığı, İçişleri Bakanlığı ve Adalet Bakanlığına Bağlı Kurumlar ve Kuruluşlar. Kaya, Ö.M.E. (Ed.) Kurum Uygulamaları içinde (s. 169-177), Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayınları.
Altay, S., İra, N., Bozcan, E.Ü. & Yenal, H. (2011). Cumhuriyetin kuruluşundan günümüze milli eğitim şuralarında okul öncesi eğitimi ve bugünkü durumu. E-Journal of New World Sciences Academy, 6 (1), 660-672
Altındağ, Ö. Sağlam, M. Boşanma Sürecinde Çocukların Haklarının Belirlenmesi ve Korunmasında Aile Mahkemesi Uzmanlarının Rol ve İşlevleri. Uluslararası Katılımlı Çocuk İhtiyaçları Sempozyumu 18-19 Mayıs 2012, Ankara
Altıparmak, F. ve Hesapçıoğlu, S. T. (2013). Muş devlet hastanesi çocuk gelişimi polikliniğine çocuk ergen ruh sağlığı ve hastalıkları polikliniğinden yönlendirilen çocuk ve ailelerinin hizmet alma nedenleri ve sağlanan hizmetlerin incelenmesi. Balıkesir Sağlık Bilimleri Dergisi, 3(1), 6-10.
Ataman, A. (2011). Özel gereksinimli çocuklar ve özel eğitime giriş. Gündüz Eğitim ve Yayıncılık.
Ataman, A. (Ed.). (2009). Özel Gereksinimli çocuklar ve özel eğitime giriş.(7.Baskı) Ankara: Gündüz.
Avcıoğlu, H. (2017). Özel gereksinimi olan bireylerin değerlendirilmesi. Ankara:Vize Yayıncılık.
Berk, L. (2013). Çocuk Gelişimi. Çev. Onur, B. Ankara: İmge Kitabevi.
Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi İle Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmelik Sayı:2324/31083 Kabul Tarihi: 28.03.2020. Resmi Gazetede Yayımlanma Tarihi: 29.03.2020.
Çitil, M. (2013). Yasalar ve özel eğitim. Ankara: Vize Yayıncılık.
Çoban, A. İ., & Özbesler, C. (2009). Türkiye'de aileye yönelik sosyal politika ve hizmetler. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 18(18), 31-42. Çocuk Koruma Kanunu. Kanun Numarası: 5395. Kabul Tarihi: 03.07.2005. Resmi Gazetede Yayımlanma Tarihi: 15.07.2005.
Demirci, A. ve Kartal, M. (2012). Çocukluk dönemine ait önemli bir sorun: Gelişme geriliği ve erken tanının önemi. The Journal of Turkish Family Physician, 3(4), 1-6.
Demiröz, F., Altındağ, Ö. 5395’in Değişen Yüzü: Sosyal Çalışma Görevlileri Üzerine Düşünceler. Uluslararası Çocuklar için Adalet Sempozyumu, 5-7 Aralık 2012, Ankara
Doğan, A. ve Baykoç, N. (2015). “Türkiye'de Bulunan Üniversitelerin Lisans Programlarının Çocuk Gelişimi Açısından İncelenmesi. bildiri sunumu”. Uluslararası Katılımlı III. Çocuk Gelişimi ve Eğitimi Kongresi “Erken Müdahale”. Ankara(2012). Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi.
Eripek, S. (1998). Özel eğitim. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi AÖF Yayınları.
Gander, J.M. ve Gardıner, W.H. (2004). Child And Adolescent Development. Onur, B. (Çev. Edt.) (2015). Çocuk ve Ergen Gelişimi. Ankara: İmge Kitapevi.
Gençer, A. ve Yüksel, N. (2016). Sağlık personelinin hastanede görev yapan çocuk gelişimcilere yönelik görüşlerinin incelenmesi. Journal Of International Social Research, 9(43), 29-54.
Keskin, A.D., Salık, H., Akbaş, A., Bayram, B. ve Aral, N. (2017). Sağlık alanında görev yapan çocuk gelişimcilerin uygulamalarının incelenmesi. Journal Of Social And Humanities Sciences Research, 4(10), 198-206.
Kırımsoy, E., Acar, H., Yokuş Sevük, H., Kaynak, H., Aydın, M., Antakyalıoğlu, Ş., Özdemir, U., Mutlu, Y. Ve Baykara Acar, Y. (2013). Sosyal çalışma görevlileri için eğitim kitabı, Ankara: Türkiye’de Çocuklar İçin Adalet Projesi Yayınları. Millî Eğitim Bakanlığı, Özel Eğitim Hizmetleri Yönetmeliği
Öktem, D. (2012). “Türkiye’deki Çocuk Adalet Sisteminin Yönetimi ve Yaş Ayrımcılığına İlişkin Paradigmanın İncelenmesi”, Türkiye’de Çocuk Adalet Sisteminin Yönetimi, İHOP, Ankara: Uluslararası Çocuk Merkezi Yayınları.
Pierangelo, R., & Giuliani, G. A. (2002). Assessment in Special Education: A Practical Approach. Allyn & Bacon, 75 Arlington Street, Suite 300, Boston, MA 02116.
Reçber, B. (2018). İnsan hakları ve sosyal adalet açısından devletin çocuklara ve kadınlara yönelik sunduğu hizmetler: Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı çalışanları örneği.
Taştepe, T. ve Akyol, A.K. (2014). Hastanelerde görev yapan çocuk gelişimcilerin çalışma ortamları ile mesleklerine ilişkin görüşlerinin incelenmesi. Sağlık Bilimleri Dergisi, 3(1), 29-54.
Venn, J. J. (2004). Assessing student with special needs (3. Baskı). New Jersey: ABD: Pearson Education
Alabay, E. (2019). Çocuk Gelişimi Çalışma ve Uygulama alanları III: Sağlık Bakanlığı, İçişleri Bakanlığı ve Adalet Bakanlığına Bağlı Kurumlar ve Kuruluşlar. Kaya, Ö.M.E. (Ed.) Kurum Uygulamaları içinde (s. 169-177), Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayınları.
Berk, L. (2013). Çocuk Gelişimi. Çev. Onur, B. Ankara: İmge Kitabevi.