Journals / Akademik-Us / 2026 / Sayı: 19

A Representative of the Salafi Intellectual Orientation in the Indian Subcontinent: The Ahl al-Hadith School

Hint Alt Kıtasında Selefi Zihniyetin Bir Temsilcisi Olarak Ehl-i Hadis Ekolü

Kazım Karayiğit(ARTVİN ÇORUH ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-1478-0939
Pages
122–156
Publication Date
2026-05-31
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Designed as a qualitative study based on the existing literature, this research aims to contribute to scholarship on Islamic schools of thought in the Indian subcontinent.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The Ahl al-Hadith school that emerged in nineteenth-century India represents an intellectual trend that sought to reorient the religious understanding of Muslims in the region directly toward the guidance of the Qurʾan and the Sunnah.
📊
Key Findings & Data:It first outlines the general landscape of religious movements in India and then analyzes the roles played by leading figures such as Naẓīr Ḥusayn al-Dihlawī (d. 1902), Ṣiddīq Ḥasan Khān (d. 1890), and Thanāʾ Allāh Amritsarī (d. 1948) in the formation and institutionalization of the movement.
💡
Conclusion & Impact:Designed as a qualitative study based on the existing literature, this research aims to contribute to scholarship on Islamic schools of thought in the Indian subcontinent.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Hint Alt Kıtası · Ehl-i Hadis · Selefîlik

Abstract

The Ahl al-Hadith school that emerged in nineteenth-century India represents an intellectual trend that sought to reorient the religious understanding of Muslims in the region directly toward the guidance of the Qurʾan and the Sunnah. The school developed an approach that idealized a return to what it regarded as the authentic religious understanding of early Islam and, within this framework, aimed at purifying the religious tradition. Considering practices and beliefs that had become widespread among the populace to be incompatible with the doctrine of tawḥīd, the school explicitly classified bidʿa (unwarranted innovations) and superstitions as forms of shirk. Likewise, on the grounds that it institutionalized taqlīd, adherence to any particular school of Islamic jurisprudence was rejected, and the derivation of legal rulings on the basis of the apparent (ẓāhir) meaning of the hadiths was adopted as a fundamental principle. Consequently, the school also displayed a limited or generally negative attitude toward rational methods of interpretation such as ijmāʿ and qiyās. This article examines the Ahl al-Hadith movement in India from both historical and intellectual perspectives. It first outlines the general landscape of religious movements in India and then analyzes the roles played by leading figures such as Naẓīr Ḥusayn al-Dihlawī (d. 1902), Ṣiddīq Ḥasan Khān (d. 1890), and Thanāʾ Allāh Amritsarī (d. 1948) in the formation and institutionalization of the movement. By analyzing the core teachings of the Ahl al-Hadith on issues such as tawḥīd, shirk, the Sunnah–hadith relationship, raʾy, ijmāʿ, qiyās, ijtihād, taqlīd, and Sufism, the study also addresses the movement’s influence in later periods in countries such as Pakistan, Kashmir, Bangladesh, and the United Kingdom. The study demonstrates that the Ahl al-Hadith movement constitutes a structure shaped by dynamics specific to the Indian subcontinent and by its connections with Salafi movements. Designed as a qualitative study based on the existing literature, this research aims to contribute to scholarship on Islamic schools of thought in the Indian subcontinent.

Özet

XIX. yüzyıl Hindistan’ında teşekkül eden Ehl-i Hadis Ekolü, bölge Müslümanlarının dinî anlayışını doğrudan Kur’an ve Sünnet’in rehberliğine dönüştürme iddiasıyla ortaya çıkan bir çizgiyi temsil etmektedir. Ekol, İslâm’ın ilk dönemindeki sahih din anlayışına dönüşü idealize eden ve bu çerçevede dinî geleneği arındırma amacı güden bir yaklaşım geliştirmiştir. Tevhid inancıyla bağdaşmadığını düşündükleri için, halk arasında yaygınlık kazanan bidat ve hurafeleri açık bir şekilde şirk kategorisi içinde değerlendiren ekol, aynı şekilde, taklidi kurumsallaştırdığı gerekçesiyle herhangi bir fıkhî mezhebe bağlılığı reddetmiş ve hadislerin zahirine dayalı hüküm üretmeyi temel ilke olarak benimsemiştir. Bu nedenle ekol, aklî yorum yöntemleri olan icmâ ve kıyasa karşı da sınırlı veya olumsuz bir yaklaşım sergilemişlerdir. Bu makale, Hindistan Ehl-i Hadis hareketini tarihsel ve fikrî boyutlarıyla ele almaktadır. Çalışmada Hindistan’daki dinî hareketlerin genel görünümü özetlenmiş; ardından Nezir Hüseyin ed-Dihlevî (ö. 1902), Sıddîk Hasan Han (ö. 1890) ve Senâullah Amritsarî (ö. 1948) gibi öncü şahsiyetlerin hareketin teşekkülü ve kurumsallaşmasındaki rolleri incelenmiştir. Ehl-i Hadis’in tevhid, şirk, sünnet-hadis, rey, icmâ, kıyas, ictihad, taklid ve tasavvuf konularındaki temel öğretileri analiz edilerek, hareketin sonraki dönemde Pakistan, Keşmir, Bangladeş ve İngiltere gibi ülkelerdeki etkileri ele alınmıştır. Çalışma, Ehl-i Hadis hareketinin Hint alt kıtasına özgü dinamikleri ve Selefî hareketlerle bağlantıları olan bir yapı olduğunu ortaya koymaktadır. Literatüre dayalı nitel bir çalışma olarak planlanan bu araştırma, Hint alt kıtası İslami ekoller çalışmalarına katkı sağlamayı amaçlamaktadır.

🔖

Cite This Article

Karayiğit, K. (2026). A Representative of the Salafi Intellectual Orientation in the Indian Subcontinent: The Ahl al-Hadith School. Akademik-Us, Sayı: 19, 122–156. https://doi.org/10.70971/akademikus.1833269

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (81)

  1. Abdulhayy, Haseni. Nüzhetü’l-Havatır. Beyrut: Daru İbn Hazm, 1999.
  2. Abou Zahab, Mariam. “Salafism in Pakistan: The Ahle-e Hadith Movement”. Global Salafism: İslam’s New Religious Movement. ed. Roel Meijer. New York: Oxford University Press, Oxford University Press., 2013.
  3. Ahmed, Aziz. Hindistan ve Pakistan’da Modernizm ve İslam. çev. Ahmed Küskün. İstanbul: Yöneliş Yayınları, 1990.
  4. Ahmed, Aziz. Hindistan’da İslam Kültürü Çalışmaları. çev. Latif Boyacı. İstanbul: İnsan Yayınları, 1990.
  5. Ahter Cemâl, Muhammed Lokmân. es-Seyyid Sıddîk Hasan Ârâüh’l-İtikâdiyye ve Mevkifuhû min Akîdeti’s-Selef. Mekke: Câmiatü Ümmi‘l-Kurâ, 1988.
  6. Akbulut, Ahmet. “Selefiliğin Teolojik ve Düşünsel Temelleri”. Tarihte ve Günümüzde Selefilik Sempozyumu. ed. Ahmet Kavas. 113-133. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2014.
  7. Amin, Hira - Majothi, Azhar. “The Ahl-e Hadith: From British India to Britain”. Modern Asian Studies 56/1 (2021), 1-31.
  8. Amritsari, Ebu’l- Vefa Senaullah. Ayet-i Müteşâbihât. Amritsar: y.y., 1904.
  9. Amritsari, Ebu’l- Vefa Senaullah. Ehl-i Hadis Ka Mezhep. Lahor: Daru’l-Kütübi’s-Selefiyye, 2006.
  10. Aydın, Ahmet. “Sömürge Hindistanı’nda İslami Akımlar: Ehl-i Hadis Cemaati”. History Studies 11/1 (ts.), 1-22.
  11. Azami, Rashad. Ahl-e-Hadith in Britain: History, Establishment, Organisation, Activities and Objectives. London: Ta-Ha Publishers, 2000.
  12. Azimâbadi, Mevlana Şemsu’l- Hak b. Emir Ali Dıyânevi. Gâyetü’l-Maksud fî Şerh-i Sünen-i Ebi Davud. ed. Muhammed Uzeyr Şems. 6 Cilt. Pakistan: Mektebetü Daru’t-Tahavi, 1984.
  13. Bahauddin, Muhammed. Tarih-i Ehl-i Hadis. Dehli: Mektebe-i İslamiyye, 2008.
  14. Birışık, Abdülhamit. Hind Altkıtası Düşünce ve Tefsir Ekolleri. İstanbul: İnsan Yayınları, 2001.
  15. Birışık, Abdülhamit. “Hint Alt Kıtası’nda İslam Araştırmalarının Dünü Bugünü: Kurumlar, İlmi Faliyetler, Şahıslar, Eserler”. Divan İlmi Araştırmalar Dergisi 17 (2004), 1-62.
  16. Birışık, Abdülhamit. “Rıza Han Birelvi”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 38/61-64. İstanbul: TDV Yayınları, 2008.
  17. Birışık, Abdülhamit. “Senâullah Amritsarî”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 36/503-506. İstanbul: TDV Yayınları, 2009.
  18. Brown, Daniel W. Rethinking Tradition in Modern Islamic Thougt. Cambridge: Cambridge University Press, 1996. Buehler, Arthur. “Hint-Pakistan Kıtasında Kadirilik: Genel Bir Değerlendirme”. çev. Mehmet Atalay. e-makalat Mezhep Araştırmaları 8/1 (2005), 135-170.
  19. Bulgur, Durmuş. “1850-1900 Yılları Arası Hind Yarımadası’ndaki İslâmî Fikir Akımları”. Selçuk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi 14 (2002), 109-124.
  20. Büyükkara, Mehmet. “Günümüzde Selefilik ve İslamî Hareketlere Olan Etkisi”. Tarihte ve Günümüzde Selefilik Sempozyumu. ed. Ahmet Kavas. İstanbul: Ensar Neşriyat, 1. Basım, 2014.
  21. Büyükkara, Mehmet Ali. Çağdaş İslami Akımlar. İstanbul: Klasik Yayınları, 2015.
  22. Çavuşoğlu, Ali Hakan. “Ehl-i Hadîs’in ‘Rey’siz’ ve ‘Mezhepsiz’ Fıkıh Arayışı: Sıddîk Hasan Han Örneği”. Rize İlahiyat Dergisi (İslam Hukuku Özel Sayısı) 25 (2023), 1-16.
  23. Daudi, Halid Zaferullah. Şah Veliyyullah Dehlevî’den Günümüze Pakistan ve Hindistan’da Hadis Çalışmaları. İstanbul: İnsan Yayınları, 1995.
  24. Düzenli, Muhittin. “Hadise Yönelik Rasyonalist Yaklaşımlar: Ehl-i Kur’an Örneği”. Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 33/33 (2012), 101-138.
  25. Eren, Halit. “Aligarh”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 2/460. İstanbul: TDV Yayınları, 1989.
  26. Evkuran, Mehmet. “Bir Kriz Teolojisi ve Toplumsal Hareket Olarak Selefilik:-Selefi İdeoloji ve İslam Dünyasındaki Etkileri Üzerine Bir Analiz-”. İlahiyat Akademi Dergisi 1/1-2 (2015), 71-90.
  27. Eyibil, İrfan. Sıddık Hasan Han’a göre Tevhid ve Şirk. Sakarya ÜniversitesiSosyal Bilimler Enstitüsü: Sakarya Üniversitesi, Yüksek Lisans Tezi, 2013.
  28. Ghazi, Ahmad Mahmood. Islamic Renaissance in South Asia 1707-1867. Islamabad: Islamic Research Institute, 2002.
  29. Hasan Han, Sıddık. An Interpreter of Wahabiism. Bopal: y.y., 1884.
  30. Hasan Han, Sıddık. Avnü’l-Bari li halli edilleti’l-Buhari. Halep: Daru’r-Reşid, Halep, 1984.
  31. Hasan Han, Sıddık. Delilü’t-talib alâ ercahi’l-metâlib. çev. Leys Muhammed Lâl Muhammed. Riyad: y.y., 2001.
  32. Hasan Han, Sıddık. Dinü’l-Halis. ed. Muhammed Salim Haşim. Beyrut: Daru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1995.
  33. Hasan Han, Sıddık. Ebcedü’l-ulûm. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1978.
  34. Hasan Han, Sıddık. el-Hıtta fî zikri’s-Sıhahi’s-Sitte. ed. Ali Hasan Beceli. y.y.: Daru’l-Cîl, ts.
  35. Hasan Han, Sıddık. el-İklîd li edilleti’l-ictihâd ve’t-taklîd. İstanbul: Matbaatü’l-Cevâib, 1879.
  36. Hasan Han, Sıddık. Fethu’l-Beyân fî Makâsıdı’l-Kur’an. Beyrut: Mektebetü’l-Asrıyye, 2001.
  37. Hasan Han, Sıddık. Husûlu’l-Me’mûl min ‘İlmi’l-Usûl. İstanbul: Matbaatü’l-Cevâib, 1878.
  38. Hasan Han, Sıddık. Katfu’s-Semer fi Beyani Akideti Ehlil Eser. Beyrut: y.y., 2000.
  39. Hasan Han, Sıddık. Tacu’l-Mükellel. b.y.: y.y., 1882.
  40. Hatipoğlu, Mehmet Sait. “İslam’da İlk Siyasi Kavmiyetçilik: Hilafetin Kureyşliliği”. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 23/3-4 (1978), 1-93.
  41. Heykel, Bernard. “İslam’ı Mezhepleri Yok Ederek Islah Etmek: Şevkani ve Yemen’de onu Tenkit eden Zeydiler”. çev. Nail Okuyucu. İslam Hukuku Araştırmaları Dergisi 15 (2010), 127-150.
  42. İbn Teymiyye, Takıyyuddin. Der’u Tearuzi’l-Akl ve’n-Nakl. Riyad: y.y., 1991.
  43. İbn Teymiyye, Takıyyuddin. Mecmû’u Fetava. Riyad: Daru’l-Alemi’l-Kütüb, 1991.
  44. İbn Teymiyye, Takıyyuddin. Tevhidü’l- esma ve’s-sıfat. çev. Heyet. İstanbul: Tevhid Yayınları, 1996.
  45. İşcan, Mehmet Zeki. Selefilik: İslami Köktenciliğin Tarihi Temelleri. İstanbul: Kitap Yayınevi, 6. Basım, 2017.
  46. Kalkan, Salih. Oryantalizm ve Sömürgecilik Bağlamında Modernist Dini Düşüncenin Teşekkülü -Hindistanda Sir Seyyid Ahmed Han örneği. Kayseri: Erciyes Üniversitesi, Doktora, 2024.
  47. Karayiğit, Kazım - Bağlıoğlu, Ahmet. “19. Yüzyıl İhya Hareketleri: Seyyid Ahmed Şehid ve Tarikat-ı Muhammediyye Örneği”. Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 58 (2023), 289-311. Khan, Bashır Ahmed. “From Wahabi to Ahl-i Hadith”. Millennium. 61/747-760. y.y, 2000.
  48. Khan, Bashır Ahmed. “The Forgotten Soul of the Resıstance Movement: Maulana Syed Mohammad Nazır Hussaın Muhaddıth Dehlavı”. Millennium. 507-520, 1999.
  49. Kutlu, Sönmez. Selefiliğin Fikri Arka Planı: İslam Düşüncesinde İlk Gelenekçiler. Ankara: Otto Yayınları, 4. Basım, 2017.
  50. Metcalf, Barbara Daly. Islamic Revival in British India: Deoband, 1860-1900. Princeton: Princeton University Press, 1982.
  51. Muhammed, Murtaza b. Aiş Muhammed. eş-Şeyh Senaullah Amritsari ve Cuhuduhu’d-Da’vetiyye. Riyad: İmam Muhammed b. Suud İslam Üniversitesi, Yüksek Lisans Tezi, 1996.
  52. Mümtaz, Ahmad. Ahl-e-Hadith Movement in Bangladesh: History, Religion, Politics and Militancy. y.y: Hampton University, 2006.
  53. Nedvî, Ebu’l-Hasen. el-Müslimune fi’l-Hind. Beyrut: Daru İbn Kesir, 1999.
  54. Nevşehrî, Ebu Yahya İmam Han. Terâcim-i ‘Ulemâey Hadîs Hind. Lahor: Riyaz Brothers, 1992.
  55. Nizami, Khaliq Ahmad. “The Impact of Ibn Teymiyye on South Asia”. Journal of Islamic Studies 1 (1990), 120-149.
  56. Ocak, Halil. “19. Yüzyıl Hindistanı’nda Selefi Düşüncenin İktidar Tecrübesi: Ṣiddīḳ Ḥasan Ḫān Özelinde Bir Tahlil”. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 63/2 (2022), 797-819.
  57. Özcan, Azmi. “Nedvetü’l-Ulema”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 32/515-517. İstanbul: TDV Yayınları, 2006.
  58. Özel, Ahmet. “el-Âlemgîriyye”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 2/365-366. İstanbul: TDV Yayınları, 1989.
  59. Özervarlı, M. Sait. “Selefiyye”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 36/399-402. İstanbul: TDV Yayınları, 2009.
  60. Özşenel, Mehmet. “Nezir Hüseyin”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 33/73-74. İstanbul: TDV Yayınları, 2007.
  61. Özşenel, Mehmet. Pakistan’da Hadis Çalışmaları. İstanbul: M.Ü. İlahiyat Fakültesi Yayınları, 2014.
  62. Pakdemirli, M. Nur. “Hint Alt Kıtasında Dini Ekoller ve Din Eğitimi”. EKEV Akademi Dergisi 62 (2015), 425-454.
  63. Powell, Avril A. Muslims and Missionaries in Pre-Mutiny India. Londra: London Studies on South Asia, 2003.
  64. Rahmanali. Tezkire-i Ulemâ-i Hind. çev. Muhammed Eyyüp Kâdirî. Karaçi: Pakistan Historical Society, 2003.
  65. Rahmatullah. Contribution of Nawab Sıddıque Hasan Khan to Quranic and Hadith Studies. Hindistan: Aligarh Muslim Universty, Doktora, 2015.
  66. Rana, Muhammed Amir. A to Z of Jehadi Organizations in Pakistan. Pakistan: Mashal Books, 2004.
  67. Reetz, Deitrich. Islam in the Public Sphere: Religious Groups in India 1900-1947. New Delhi: Oxford University Press, 2006.
  68. Riexinger, Martin. “How Favourable is Puritan Islam to Modernity? A Study of the Ahl-i Hadis in Late Nineteenth/Early Twentieth Century South Asia”. Modernity and Religious Identities: Religious Reform Movements in South Asia New Delhi. ed. Gwilym Beckerlegge. 147-165. New Delhi: Oxford University Press, 2008.
  69. Saeedullah. The Life And Works of Muhammed Siddiq Hasan Khan. Lahor: Muhammad Ashraf Press, 1973. Selefi, Muhammed İsmail. Hucciyyetu’l-Hadis. Lahor: y.y., 1981.
  70. Seyf, Muhammed Eslem. Tahrîki Ehl-i Hadîs Târîh key ainey meyn. Faysalâbâd: y.y., 1994.
  71. Shahid, Amir Khan. Puritan Shift: Evolution of Ahl-i Hadith Sect in the Punjab. Lahor: GC University, Doktora, 2018.
  72. Sindi, Mevlana Abdullah. Temhid li ta’rifi eimmeti’t-tecdîd. b.y.: y.y., 1965.
  73. Siyalkoti, Mevlana İbrahim Mir. Tarih-i Ehl-i Hadis. Lahor: Mektebe-i Kuddusiyye, 2001.
  74. Sohdravi, Abdurreşid Irâki. Tezkire-i Ebu’l-Vefa. Pakistan: Nedvetü’l-Muhaddisîn, 1984.
  75. Sultan, Abida. Memoirs of a Rebel Princess. USA: Oxford University Press, 2004.
  76. Şah Veliyyullah, İbn Abdirrahim. Ikdu’l- Cîd fî ahkami’l-ictihad ve’t-taklîd. y.y.: Mektebe-i Eşrefiyye, t.y. Titus, Murray T. Indian Islam: A Religious History of Islam in India. Londra: Oxford University Press, 1930.
  77. Wani, Mushtag Ahmad. Development of Islamic Sciences in Kashmir. Hindistan: Aligarh Müslim University, Doktora, 1999.
  78. Yarrington, Matt D. Lived Islam in Bangladesh. Almanya: University of Edinburgh, Doktora, 2010.
  79. Yaşaroğlu, Kamil. “İrşadü’l-Fuhul”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 22/458. İstanbul: TDV Yayınları, 2000.
  80. https://aljamiatussalafiah.org/?p=60. “Foundation of Jamia Tus Salafia, Varanasi” (05 Kasım 2025). https://aljamiatussalafiah.org/?p=60
  81. Khan, Bashır Ahmed. “The Forgotten Soul of the Resıstance Movement: Maulana Syed Mohammad Nazır Hussaın Muhaddıth Dehlavı”. Millennium. 507-520, 1999.