AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn efforts to improve the program, it is recommended to increase the weight of the Professional Knowledge and Skills component and to narrow the scope of the Teaching Formation for 4–6 Age Education course.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines how the first cohort of graduates evaluates the training for instructors of Qur’an courses for children aged 4–6, which is part of the Candidate Religious Officials Vocational Training Program of the Diyanet Academy (DİYA). Since 2013, the Presidency of Religious Affairs (DİB) has begun opening Qur’an courses for children aged 4–6 in order to fill the gap in religious education at the preschool level; this development has also brought about the need for qualified instructors. The vocational training program prepared within DİYA in 2022 was designed to respond to this need. The main aim of the study is to contribute to the program development process by revealing how the first cohort of graduates—who completed the program at the beginning of 2024 and have gained approximately one year of professional experience—evaluate the program. Since the implementation of Diyanet Academy’s professional training programs for candidate religious officials is relatively new, it is observed that studies on this subject in the literature are limited in number. Moreover, among these studies, no research has been found that specifically focuses on graduates of the 4–6 age group instructor training program. This first comprehensive evaluation conducted from the perspective of graduates who have entered the field and gained professional experience provides the study with an original contribution. The research was designed using a mixed-methods approach with an explanatory sequential design. In the first phase of the study, at the end of October 2025, an online questionnaire was administered to 307 instructors who had received training at 19 different DİYA centers across Türkiye; the quantitative data obtained were analyzed using percentage and frequency analyses. In the second phase, in order to provide a more in-depth explanation of the salient findings from the quantitative data, a focus group interview was conducted in December 2025 in Ankara with eight participants, with the support of the Presidency of DİYA. In the study, themes were predetermined in line with the research questions, and the descriptive analysis method was employed in the analysis of the data. The main problem addressed in the article is to investigate to what extent DİYA’s vocational training program for instructors of 4–6 age group Qur’an courses meets graduates’ pedagogical needs in the field. The findings of the study reveal that graduates’ views on the program vary in terms of both strengths and areas needing improvement. The academy training was found to be highly successful in fostering collegial solidarity and a sense of institutional belonging. The courses that contributed the most were identified as Qur’an Recitation (Reading from the Text), Teaching Formation for 4–6 Age Education, and Practicum/Internship courses. On the other hand, the need for improvement was identified in various areas. Approximately one-third of the instructors believe that the program did not provide them with sufficient competence to deliver preschool religious education. It was observed that practical skills such as Qur’an teaching methodology, preschool-specific methods and techniques, material development, and the use of activities were not sufficiently covered in the courses. Although the practicum/internship course was generally found beneficial, issues such as insufficient duration, its concentration in the second term, and differences in the quality of mentor instructors emerged as major problem areas. Differences among academy centers in terms of instructors’ levels of expertise, assessment and evaluation processes, and accommodation facilities are among the significant factors negatively affecting the program’s efficiency. In coclusion, although the program is generally considered successful and necessary, it has been determined that there are areas requiring improvement in pedagogical competencies, teaching methods, standardization, and implementation processes. In efforts to improve the program, it is recommended to increase the weight of the Professional Knowledge and Skills component and to narrow the scope of the Teaching Formation for 4–6 Age Education course. It is considered beneficial that some topics included in this course content be delivered through new courses such as Teaching Principles and Methods in Early Childhood, Religious and Moral Development in Early Childhood, and Teaching the Qur’an and Religious Knowledge in Early Childhood. In addition, it is important to take necessary steps to minimize standardization problems among academies.
Özet
Bu makale, Diyanet Akademisi’nin (DİYA) Aday Din Görevlileri Meslekî Eğitim Programı içinde yer alan 4–6 yaş Kur’an kursu öğreticisi eğitiminin ilk mezun grubu tarafından nasıl değerlendirildiğini konu edinmektedir. Diyanet İşleri Başkanlığı (DİB), 2013'ten itibaren okul öncesi dönemdeki din eğitimi boşluğunu doldurmak amacıyla 4-6 Yaş Kur'an Kursları açmaya başlamış; bu gelişme nitelikli öğretici ihtiyacını da beraberinde getirmiştir. DİYA bünyesinde 2022'de hazırlanan meslekî eğitim programı, söz konusu ihtiyaca yanıt vermek üzere tasarlanmıştır. Araştırmanın temel amacı, programdan 2024 yılı başında mezun olmuş ve yaklaşık bir yıllık meslekî deneyim kazanmış ilk mezun grubunun programı nasıl değerlendirdiğini ortaya koymak suretiyle programın geliştirilme sürecine katkı sunmaktır. DİYA’nın aday din görevlileri meslekî eğitim programları uygulamasının yeni olması nedeniyle alanyazında bu konudaki araştırmaların sınırlı sayıda olduğu görülmektedir. Bu araştırmalar arasında da sadece 4-6 yaş öğreticiliğine yönelik programdan mezun olanlarla gerçekleştirilmiş müstakil bir çalışmaya rastlanmamaktadır. Çalışmanın göreve başlayıp bir yıllık deneyim kazanmış mezunların bakış açısıyla yapılması araştırmaya özgün bir nitelik kazandırmaktadır. Araştırma, karma yöntem yaklaşımıyla ve açımlayıcı sıralı desen kullanılarak tasarlanmıştır. Araştırmanın ilk aşamasında, 2025 yılı Ekim ayı sonunda, göreve başlamadan önce Türkiye genelindeki 19 farklı DİYA merkezinden eğitim almış 307 öğreticiye çevrim içi ortamda anket uygulanmış; elde edilen nicel veriler yüzde ve frekans analizleriyle çözümlenmiştir. İkinci aşamada ise nicel bulgularda öne çıkan hususları daha derinlemesine açıklamak amacıyla, 2025 yılı Aralık ayında Ankara’da DİYA Başkanlığı’nın desteğiyle sekiz katılımcıyla odak grup görüşmesi gerçekleştirilmiştir. Araştırmada temalar, araştırma soruları doğrultusunda önceden belirlenmiş; verilerin analizinde betimsel analiz yöntemi tercih edilmiştir. Makalede ele alınan temel problem, DİYA’nın 4-6 yaş Kur’an kursu öğreticilerine yönelik meslekî eğitim programının, mezunların sahadaki pedagojik ihtiyaçlarını ne düzeyde karşıladığının araştırılmasıdır. Araştırıma bulguları, mezunların programa ilişkin görüşlerinin hem olumlu hem de geliştirilmesi gereken yönler bakımından farklılaştığını ortaya koymaktadır. Meslektaşlar arası dayanışma ve kurumsal aidiyet bilinci kazandırma açısından akademi eğitimi oldukça başarılı bulunmuştur. En çok katkı sağlayan dersler olarak Kur'an-ı Kerim Yüzüne Okuma, 4-6 Yaş Eğitimi Öğreticilik Formasyonu ve Uygulama/Staj dersleri öne çıkmıştır. Buna karşılık çeşitli alanlarda iyileştirme ihtiyacı tespit edilmiştir. Öğreticilerin yaklaşık üçte biri, programın okul öncesi din eğitimi verme konusunda kendilerine yeterli donanımı kazandırmadığı görüşündedir. Kur'an öğretim metodolojisi, okul öncesine özel yöntem ve teknikler, materyal geliştirme ve etkinlik kullanımı gibi uygulamalı becerilerin derslerde yeterince yer bulmadığı görülmüştür. Uygulama/staj dersi genel olarak faydalı bulunmakla birlikte sürenin yetersizliği, stajın ikinci döneme sıkıştırılması ve rehber öğreticilerdeki kalite farklılıkları sorun alanları olarak öne çıkmıştır. Akademi merkezleri arasında eğitim görevlilerinin uzmanlık seviyeleri, ölçme-değerlendirme süreçleri ve barınma imkânları açısından ortaya çıkan farklılıklar, programın verimliliğini olumsuz etkileyen önemli etkenler arasında yer almaktadır. Sonuç olarak, programın genel olarak başarılı ve gerekli olduğu görülmekle birlikte; pedagojik yeterlilikler, öğretim yöntemleri, standardizasyon ve uygulama süreçlerinde geliştirilmesi gereken bazı noktalar olduğu tespit edilmiştir. Programın geliştirilmesine yönelik çalışmalarda, Meslekî Bilgi ve Beceri alanının programdaki ağırlığının artırılması ve 4-6 Yaş Eğitimi Öğreticilik Formasyonu dersinin kapsamının daraltılması önerilmektedir. Bu dersin içeriğinde yer alan bazı konuların, Erken Çocukluk Dönemi Öğretim İlke ve Yöntemleri, Erken Çocuklukta Dinî ve Ahlakî Gelişim, Erken Çocuklukta Kur’an-ı Kerim ve Dinî Bilgiler Öğretimi gibi bazı yeni derslerle verilmesinin faydalı olacağı düşünülmektedir. Ayrıca, akademiler arasındaki standardizasyon sorununu en aza indirmek için de gerekli adımların atılması önem arz etmektedir.