AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that versification efforts in the science of wad‘ emerged early on, mostly centered around al-Ījī’s al-Risalah al-waḍ‘iyyah.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The science of waḍʿ, studying word-meaning relations, became an independent discipline in the 8th century AH through al-Ījī (ö. 756/1355). His treatise initiated a rich tradition of commentaries, while didactic poems were also composed to facilitate memorization. This study aims to introduce the didactic poems composed in the discipline of waḍʿ and to bring ad-Durra al-bahiyya, a didactic poem by Abū al-Suʿūd al-Kawākibī (ö. 1137/1725), into the scholarly literature. This study employs a qualitative research design that integrates historical textual analysis, comparative analysis, and critical edition methods. As a first step, the relevant literature and manuscript catalogues were surveyed to identify the didactic poems composed in the discipline of waḍʿ. Accordingly, the study first introduces the seventeen identified didactic poems on waḍʿ. It then presents a biographical account of al-Kawākibī and offers a content analysis of his didactic poem. As no other copies were found, the study presents a transcription-based edition of the sole surviving manuscript rather than a critical edition. The findings indicate that versification efforts in the science of wad‘ emerged early on, mostly centered around al-Ījī’s al-Risalah al-waḍ‘iyyah. However, most of these poems remain unedited. The study also found that al-Kawākibī went beyond versifying al-Ījī’s treatise by including later waḍʿ topics, such as the origin of language.
Özet
Arap dil biliminde lafız-anlam ilişkisini inceleyen vaz‘ ilmi, Hicri 8. yüzyılda Adudüddin el-Îcî öncülüğünde müstakil bir disipline dönüşmüştür. Îcî’nin (ö. 756/1355) risalesi, bu alanda köklü bir telif geleneğinin başlamasına öncülük etmiş, eser üzerine çok sayıda şerh yazılmıştır. Ayrıca, konuların daha kolay ezberlenmesini sağlamak amacıyla manzum eserler de telif edilmiştir. Bu çalışma, vaz‘ ilminde kaleme alınan manzumeleri tanıtmayı ve Ebüssuûd el-Kevâkibî’nin (ö. 1137/1725) ed-Dürretü’l-behiyye adlı manzumesini literatüre kazandırmayı amaçlamaktadır. Çalışma, tarihsel metin analizi, karşılaştırmalı tahlil ve edisyon kritik yöntemlerini harmanlayan nitel bir araştırmadır. Araştırma kapsamında ilk olarak vaz‘ ilmi alanında kaleme alınan manzum eserlerin tespiti için ilgili literatür ve katalog taraması yapılmıştır. Bu bağlamda, öncelikle tespit edilen on yedi adet vaz‘ manzumesi tanıtılmış; ardından Kevâkibî’nin hayatı hakkında bilgi verilerek ona ait manzume içerik yönünden tahlil edilmiştir. Esere ait başka nüsha tespit edilemediğinden tahkik yapılamamış; çalışma, mevcut tek yazma nüsha üzerinden transkripsiyonlu neşir yöntemiyle literatüre kazandırılmıştır. Araştırma sonucunda, vaz‘ ilmindeki nazm faaliyetlerinin erken dönemde başladığı ve büyük oranda Îcî’nin er-Risâletü’l-vaz‘iyye’sini esas aldığı anlaşılmıştır. Ancak bu manzumelerin büyük kısmının henüz tahkik edilmediği görülmüştür. Ayrıca Kevâkibî’nin Îcî’nin risalesindeki konuları sadece nazmetmekle yetinmediği, Îcî sonrası vaz‘ literatüründe öne çıkan dilin kökeni gibi bazı ek konulara da yer verdiği tespit edilmiştir.