Journals / Uluslararası Türk Lehçe Araştırmaları Dergisi (TÜRKLAD) / 2026 / Cilt: 10 Sayı: 1

Semantic fields of the particle "meğer" as a modality marker

KİPLİK İŞARETLEYİCİSİ OLARAK MEĞER EDATININ ANLAM ALANLARI

Esin Erkal(Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi)0009-0003-1950-5631
Pages
227–250
Publication Date
2026-06-20
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

By extracting textual examples featuring the particle meğer, this paper systematically presents all the modal expressions this particle contributes to a sentence.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Karakhanid Turkic represents the final stage of the Old Turkic period and the beginning of the Middle Turkic period.
📊
Key Findings & Data:Notably, as a result of the cultural exchange with Arabic and Persian, the Persian-origin particle meğer was integrated into the Turkic lexicon.
💡
Conclusion & Impact:By extracting textual examples featuring the particle meğer, this paper systematically presents all the modal expressions this particle contributes to a sentence.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Meğer Edatı · Kiplik · Çok Anlamlılık

Abstract

Karakhanid Turkic represents the final stage of the Old Turkic period and the beginning of the Middle Turkic period. The cultural interactions experienced during this era introduced new vocabulary, suffixes, and various grammatical features to the Turkic language. Notably, as a result of the cultural exchange with Arabic and Persian, the Persian-origin particle meğer was integrated into the Turkic lexicon. While its primary meanings in the Karakhanid period were "only," "except," and "but," over time it acquired new meanings such as "because," "as if," and "when." Although the particle meğer maintained its polysemous nature across historical Turkic dialects from Karakhanid to Ottoman Turkic, its semantic scope in Modern Turkish has regressed primarily to "whereas/apparently," losing its former meanings. As a modality marker, the particle meğer imbues a sentence with multiple meanings. Modality is defined as the overarching stance a speaker adopts toward a proposition, reflecting their personal interpretation and perspective. Associated with epistemic, evidential, deontic, and dynamic modalities, the particle meğer contributes modal nuances such as estimation, inference, and necessity to the sentence, depending on the context in which it is used. When translating polysemous words and modality-marking expressions, establishing equivalence is crucial to prevent semantic loss. Equivalence involves accurately transferring a word to the target language using its closest corresponding meaning while avoiding semantic degradation. To address the circumstances that lead to translation errors, this study examines literary works from the historical periods of the Turkic language. By extracting textual examples featuring the particle meğer, this paper systematically presents all the modal expressions this particle contributes to a sentence.

Özet

Karahanlı Türkçesi, Eski Türkçe döneminin son halkası, Orta Türkçe döneminin de başlangıcıdır. Bu dönemde yaşanan kültürel etkileşimler Türkçeye yeni sözcükler, ekler ve çeşitli dil bilgisel özellikler kazandırmıştır. Özellikle Arapça ve Farsça ile kurulan kültürel etkileşim sonucunda Türkçenin söz varlığına katılan sözcüklerden biri Farsça kökenli meğer edatıdır. Karahanlı dönemindeki temel anlamları “yalnızca, hariç, fakat” şeklinde görülürken zamanla “çünkü, sanki, -dığında vb.” şeklinde yeni anlamlar üstlenmiştir. Karahanlı Türkçesinden başlayıp Osmanlı Türkçesine kadar gelen tarihî Türk lehçelerine bakıldığında çok anlamlılığını devam ettiren meğer edatı, Türkiye Türkçesinde “hâlbuki” anlamına gerileyerek diğer anlamlarını kaybetmiştir. Kiplik işaretleyicisi olan meğer edatı cümleye birçok anlam kazandırır. Kiplik, konuşurun kendi yorumu ve bakış açısıyla bir önermeye kazandırdığı üst tutumdur. Bilgisel, kanıtlayıcı, yükümlülük ve devinim kipliğiyle ilişkilendirilebilen meğer edatı, kullanıldığı bağlama göre cümleye tahmin, çıkarım ve gereklilik gibi kiplik anlamları katar. Çok anlamlı sözcüklerin ve kiplik bildiren ifadelerin çevirisinde, anlam kaybını önlemek için eşdeğerliğin sağlanması gerekir. Eşdeğerlik ise anlam kaybını önleyerek sözcüğün alıcı dildeki en yakın anlamıyla doğru şekilde aktarılmasıdır. Bu çalışmada, çeviri hatalarına sebebiyet veren bu durumun giderilmesi amacıyla Türkçenin tarihî dönemlerine ait eserler taranmış, meğer edatının geçtiği metinlerden örnekler alınmış ve söz konusu edatın cümleye kattığı tüm kiplik ifadeleri sıralı bir biçimde sunulmuştur.

🔖

Cite This Article

Erkal, E. (2026). Semantic fields of the particle "meğer" as a modality marker. Uluslararası Türk Lehçe Araştırmaları Dergisi (TÜRKLAD), Cilt: 10 Sayı: 1, 227–250. https://doi.org/10.30563/turklad.1866572

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (29)

  1. Akbaş, Y. F. (2023). “İllâ Edatının Semantik ve Sentaks Açısından Fonksiyonları”. The Journal of Academic Social Science Studies, Y. 16, S. 94, s. 147–158.
  2. Aksan, D. (2020). Her Yönüyle Dil Ana Çizgileriyle Dilbilim. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  3. Aslan Demir, S. (2007). Türkiye Türkçesinde İsteme Anlam Birimi: Dilbilgisel ve Toplum Dilbilimsel Bir İnceleme. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  4. Aydemir, İ.A. (2019). Türkçede Zaman ve Görünüş Sistemi. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
  5. Benzer, A. (2008). Fiilde Zaman Görünüş Kip ve Kiplik. Yayımlanmamış Doktora Tezi, İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  6. Demirekin, M. (2014). Çeviriyorum: Türkçede Çeviri Sorunları ve Eşdeğerlik. Konya: Eğitim Yayınevi.
  7. Demirezen, M. (1993). “Çeviride Eşdeğerlik Sorunu”. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Y. 8, S. 1, s. 221-230.
  8. Dilâçar, A. (1971). Gramer: Tanımı, Adı, Kapsamı, Türleri, Yöntemi, Eğitimdeki Yeri ve Tarihçesi. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı - Belleten, S. 19, s. 83-145.
  9. Ergin, M. (2019). Türk Dil Bilgisi, İstanbul: Boğaziçi Yayınları.
  10. Ergönenç Akbaba, D. (2017), İhtimal ve Tahmin Anlamı Veren Kiplik İfadeleri ve Nogay Türkçesi Örneği, Dil Araştırmaları, Y. 2017, S. 21, s. 51-60.
  11. Hashabeiky, F., Hassanabadi, M. (2012). An Elusive Particle in Persian: The Use of magar in Tārikh- e Beyhaqi. Orientalia Suecana, S. 61, s. 90-106.
  12. Johanson, L. (2025). Türkçede Görünüş (N. Demir, Çev.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  13. Karaağaç, G. (1998). “Alıntı Kelimeler Üzerine Düşünceler”. Türk Dili, Ağustos, s. 499–510.
  14. Karaağaç, G. (2009). “Edat Üzerine Düşünceler”. Gazi Türkiyat, Y. 1, S. 5, s. 157-169.
  15. Karabağ, İ. (2000). Türkçede Kip ve Kiplik Olgusu, Türk Dili, S. 585, s. 275-278.
  16. Kerimoğlu, C. (2011). Kiplik İncelemeleri ve Türkçe, İzmir: Dinozor Kitabevi.
  17. Mackenzie, D. N. (1971). A Concise Pahlavi Dictionary. London: Oxford University Press.
  18. Palmer, F. (2001). Mood and Modality. Cambridge University Press.
  19. Ruhi, Ş., Zeyrek, D. ve Osam, N. (1997). Türkçede Kiplik Belirteçleri ve Çekim Ekleri Üzerine Bazı Gözlemler. Dilbilim Araştırmaları. Ed. K. İmer vd. Ankara: Kebîkeç Yay. 105-111.
  20. Soydan, S. (2013). “Karışık Dilli Eserlerin Söz Varlıklarından Edatlara Bir Bakış”. Turkish Studies, Y. 8, S. 9, s. 2243-2268.
  21. Şemseddin Sami (2019). Kamus-ı Türkî. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  22. Taylan. E. (2000). Semi-grammaticalized modality in Turkish. Studies on Turkish and Turkic languages, Proceedings, S. 46, s.133-142.
  23. Taylan, E. (2018). Türkçede Dilbilgisel Kiplikte Olasılık ve Gereklilik. Mersin Üniversitesi Dil ve Edebiyat Dergisi, Y. 15, S. 2, s. 1-22.
  24. Tiken, K. (2020). Eski Türkiye Türkçesinde Edatlar, Bağlaçlar, Ünlemler ve Zarf-Fiiller. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  25. Toprak, F. (2010). “İlk İslami Metinlerde Sinonim Alıntılar ve Türkçede Alıntı Katmanları Üzerine Değerlendirmeler”. III. Uluslararası Dünya Dili Türkçe Sempozyumu Bildirileri. 16–18 Aralık 2010. (Ed. İlyas YAZAR). İzmir.
  26. Türk Dil Kurumu. (2019). Tarama Sözlüğü IV (4. baskı). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  27. Yavuz, S. (2010). Türkiye Türkçesi Ağızlarında Bağlaçlar. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Elazığ: Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  28. Yazıcı Ersoy, H. (2015), Türk Yazı Dillerinde İyelik İşaretleyicilerinin Kiplik Anlamları, Dil Araştırmaları, Güz 2015/17: 51-72.
  29. Yıldız, Y. (2021). Bitki Adlarında Çok Anlamlılık. TULLIS, Y. 6, S.1, s. 66-92.