AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThese data suggest that the structure functioned as a workshop associated with sericulture and raw silk production in the 19th century.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Apollonia ad Rhyndacum is a significant Bithynian/Mysian settlement located between the Propontis and Uludağ, on the shores of Lake Uluabat. Although only limited portions of the fortification system survive, tower and wall remains are partially preserved, particularly on the island settlement. This study evaluates the results of excavation, cleaning, documentation, and minor restoration carried out on the tower-like structure known as “Simitçi Castle,” thought to be part of the defensive system. Architectural features and stratigraphic data indicate that, following its original defensive function, the structure was reused in later periods. The timber beam sockets along the eastern wall, postament rows, and narrow corridor suggest the presence of multi-level wooden installations. Lime layers, stone pavements, drainage elements, and vat traces point to production activities. Finds include coins from Ottoman, Byzantine, and earlier periods, as well as metal, glass, and ceramic artifacts, alongside 19th-century British porcelains and Nuremberg jetons. These data suggest that the structure functioned as a workshop associated with sericulture and raw silk production in the 19th century.
Özet
Apollonia ad Rhyndacum Antik Kenti, Propontis ile Uludağ arasında, Uluabat Gölü kıyısında yer alan önemli bir Bithynia/Mysia yerleşimidir. Sur sisteminin günümüze ulaşan bölümleri sınırlıdır; ancak ada yerleşiminde kule ve sur kalıntıları kısmen korunmuştur. Bu çalışma, “Simitçi Kale” olarak bilinen kule formlu yapıda yürütülen kazı, temizlik, belgeleme ve onarım çalışmalarını değerlendirmektedir. Mimari ve stratigrafik veriler, yapının savunma işlevi sonrası farklı dönemlerde yeniden kullanıldığını göstermektedir. Doğu duvarındaki ahşap hatıl yuvaları, postament dizileri ve dar koridor, çok katlı ahşap sistemlere işaret eder. Kireç tabakaları, taş döşemeler, su giderleri ve tekne izleri üretim faaliyetlerini düşündürmektedir. Osmanlı, Bizans ve daha erken dönemlere ait sikkeler, metal, cam ve seramik buluntular ile 19. yüzyıl İngiliz porselenleri ve Nürnberg jetonları dikkat çekmektedir. Veriler, yapının 19. yüzyılda ipek üretimiyle ilişkili bir işlik olarak kullanıldığını göstermektedir.