AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study reveals the human rights risks posed by this structure and, as a solution, proposes the development of predictable, gradual, and rights-based status transition mechanisms.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the increasingly widespread use of temporary and uncertain legal statuses in migration law through the concept of “liminal legality.” Derived from the notion of liminality, this approach describes an intermediate condition in which migrants are neither fully protected by legal guarantees nor entirely excluded from the legal system, but are instead kept in a state of ongoing uncertainty. The study first outlines the theoretical foundations of this concept and then provides a comparative analysis of three case studies: Temporary Protected Status (TPS) in the United States, Duldung in Germany, and the Temporary Protection regime in Türkiye. Despite emerging from different legal and institutional contexts, these regimes produce similar outcomes by placing migrants in a condition of “permanent temporariness.” While they protect individuals from deportation, they systematically hinder access to permanent residency or citizenship and render rights contingent upon administrative discretion and unpredictability. The effects of liminal legality extend beyond legal status, significantly impacting access to employment, education, social services, and psychological well-being. The study reveals the human rights risks posed by this structure and, as a solution, proposes the development of predictable, gradual, and rights-based status transition mechanisms.
Özet
Bu çalışma, göç hukukunda giderek yaygınlaşan geçici ve belirsiz statüleri “eşikte yasallık” (liminal legality) kavramı çerçevesinde incelemektedir. Liminalite kavramından türeyen bu yaklaşım, göçmenlerin ne tamamen hukuki güvenceye sahip olduğu ne de tamamen statü dışına itildiği, ancak sürekli bir belirsizlik içinde tutulduğu ara bir konumu ifade eder. Çalışmada, bu durumun teorik temelleri ele alındıktan sonra ABD’de Temporary Protected Status (TPS), Almanya’da Duldung ve Türkiye’de geçici koruma rejimi karşılaştırmalı olarak analiz edilmektedir. Bu üç örnek, farklı hukuki sistemlerde ortaya çıksa da göçmenleri “kalıcı geçicilik” içinde tutarak benzer güvencesizlikler üretmektedir. Analiz, farklı hukuki bağlamlara rağmen bu üç rejimin göçmenleri benzer biçimde uzun süreli belirsizlik içinde konumlandırdığını göstermektedir. Bu statüler, sınır dışı edilmeyi engellerken kalıcı ikamet ya da vatandaşlığa geçişi sistematik olarak zorlaştırmakta ve ayrıca haklara erişimi sınırlı, idari takdire bağlı ve öngörülemez hâle getirmektedir. Eşikte yasallığın etkileri yalnızca hukuki statüyle sınırlı kalmayıp çalışma, eğitim, sosyal hizmetlere erişim ve psikolojik sağlık üzerinde de derin sonuçlar doğurmaktadır. Çalışma, bu yapının insan hakları açısından yarattığı riskleri ortaya koymakta ve çözüm olarak öngörülebilir, kademeli ve hak temelli statü geçiş mekanizmalarının geliştirilmesini önermektedir.