AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFor Turkiye, a phased, context-sensitive model based on the transfer of principles and mechanisms is proposed.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The climate crisis, energy supply security, and carbon neutrality targets have made reducing energy consumption in the built environment a central component of sustainability policies. Given the significant share of buildings in global energy consumption and greenhouse gas emissions, the transformation of existing building stocks has emerged as a critical policy domain for achieving climate targets. In light of the limited impact of approaches focused solely on new construction, improving the energy performance of existing buildings is increasingly regarded as a more effective strategy. In this context, energy minimisation represents not only a technical efficiency objective but also a multi-layered transformation encompassing social, economic, and governance dimensions. This study examines approaches to energy minimisation in existing building stocks through a comparative analysis of the United Kingdom experience. Retrofit policies, EnerPHit/Passive House standards, and off-grid housing models are evaluated for scalability, policy integration, and governance capacity. Through qualitative analysis of policy documents, literature, and statistical data, the study compares the energy-saving potential and feasibility of different approaches. The findings suggest that there is no single “best solution” for energy minimisation; retrofit and deep renovation approaches should be considered as core policy tools, while off-grid approaches should be viewed as complementary solutions limited to rural settlements and post-disaster contexts. For Turkiye, a phased, context-sensitive model based on the transfer of principles and mechanisms is proposed.
Özet
İklim krizi, enerji arz güvenliği ve karbon nötrlüğü hedefleri, yapılı çevrede enerji tüketiminin azaltılmasını sürdürülebilirlik politikalarının temel unsurlarından biri hâline getirmiştir. Binaların küresel enerji tüketimi ve sera gazı emisyonlarındaki yüksek payı, özellikle mevcut yapı stoklarının dönüştürülmesini iklim hedeflerine ulaşmada kritik bir politika alanı olarak öne çıkarmaktadır. Yeni yapı üretimine odaklanan yaklaşımların sınırlı etkisi karşısında, mevcut yapıların enerji performansının iyileştirilmesi daha etkili bir strateji olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda enerji minimizasyonu yalnızca teknik bir verimlilik hedefi değil, aynı zamanda sosyal, ekonomik ve yönetsel boyutları içeren çok katmanlı bir dönüşüm alanıdır. Bu çalışma, mevcut yapı stokunda enerji minimizasyonuna yönelik yaklaşımları İngiltere deneyimi üzerinden karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Retrofit politikaları, EnerPHit/Passive House standartları ve off-grid konut modelleri; ölçeklenebilirlik, politika entegrasyonu ve yönetişim kapasitesi açısından değerlendirilmektedir. Politika belgeleri, literatür ve istatistiksel verilerin nitel analiziyle farklı yaklaşımların tasarruf potansiyeli ve uygulanabilirliği karşılaştırılmaktadır. Bulgular, enerji minimizasyonunda tek bir “en iyi çözüm” bulunmadığını; retrofit ve derin yenileme yaklaşımlarının temel politika araçları olarak, off-grid yaklaşımların ise kırsal yerleşimler ve afet sonrası bağlamlarla sınırlı tamamlayıcı çözümler olarak değerlendirilmesi gerektiğini önermektedir. Türkiye için ilke ve mekanizma transferine dayalı, kademeli ve bağlama duyarlı bir model önerilmektedir.