Journals / İlahiyat / 2025 / Sayı: 15

AL-BAROUDI BETWEEN TRADITION AND RENEWAL: AN ANALYTICAL STUDY OF STYLE, STRUCTURE, AND THE ISLAMIC CHARACTER IN HIS POETRY

EL-BÂRÛDÎ: GELENEK VE YENİLİK ARASINDA: ŞİİRİNDE ÜSLUP, YAPI VE İSLAMİ ÖZELLİKLERİN ANALİTİK İNCELEMESİ

Ahmad Alalı(AYDIN ADNAN MENDERES ÜNİVERSİTESİ/İLAHİYAT FAKÜLTESİ)0000-0002-3378-584X
Journal
İlahiyat
Pages
281–315
Publication Date
2025-12-31
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

It was found that the poet used the declarative style to emphasize the continuity and seriousness of the meaning, while employing the interrogative style for semantic reinforcement and sometimes for irony.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study aims to examine the influences of classical Arabic literature and the use of Islamic elements in the poetry of Mahmud Sami el-Baroudi.
📊
Key Findings & Data:The work demonstrates that Baroudi composed his poems within a holistic structure that includes an introduction, development, and conclusion, in accordance with the tradition of classical Arabic poetry.
💡
Conclusion & Impact:It was found that the poet used the declarative style to emphasize the continuity and seriousness of the meaning, while employing the interrogative style for semantic reinforcement and sometimes for irony.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Arap Dili ve Belagatı · İslami Değerler · Mahmud Sami el-Bârûdî

Abstract

This study aims to examine the influences of classical Arabic literature and the use of Islamic elements in the poetry of Mahmud Sami el-Baroudi. The research reveals that Baroudi maintained the rigorous linguistic structure of the classical Arabic qasida (ode) in his poems and developed a distinct style, while remaining faithful to the classical tradition, through his meticulous choice of words. The study analyzes the literary techniques used by the poet in his verses, such as the declarative style (khabar), the interrogative style (su’al), the imperative style (amr), and the use of examples (tamthil). It was found that the poet used the declarative style to emphasize the continuity and seriousness of the meaning, while employing the interrogative style for semantic reinforcement and sometimes for irony. Furthermore, Baroudi is shown to have used vivid imagery and similes inspired by the Holy Qur’an and classical Arabic literature, thereby constructing clear and effective poetic images. The work demonstrates that Baroudi composed his poems within a holistic structure that includes an introduction, development, and conclusion, in accordance with the tradition of classical Arabic poetry. The analyzed examples revealed the poet’s success in expressing concepts like courage, pride, and adherence to national values, as well as his ability to effectively convey his individual emotions. In conclusion, Baroudi’s poetry can be said to form a masterful synthesis that blends fidelity to the classical poetic tradition with personal creativity. His compelling communication of Islamic and moral values shows him to be a poet worthy of study from both classical and modern (Neo-classical) perspectives.

Özet

Çalışma, Mahmud Sami el-Bârûdî’nin şiirlerinde klasik Arap edebiyatının etkilerini ve İslami unsurların kullanımını incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, Bârûdî’nin şiirlerinde klasik Arap kasidesinin titiz dil yapısını koruduğunu ve kelime seçiminde gösterdiği özenle, hem klasik geleneğe bağlı kalan hem de kendine özgü bir üslup geliştirdiğini ortaya koymaktadır. Çalışmada, Bârûdî’nin şiirlerinde kullandığı haber üslubu, soru üslubu, emir üslubu ve örnekleme gibi edebi teknikler analiz edilmiştir. Şairin, anlamın devamlılığını ve ciddiyetini vurgulamak için haber üslubunu; anlamsal güçlendirme ve bazen de ironi için soru üslubunu kullandığı tespit edilmiştir. Ayrıca, Bârûdî’nin Kur’an-ı Kerim’den ve klasik Arap edebiyatından ilham alarak canlı imgeler ve benzetmeler kullandığı ve böylece net ve etkili şiirsel imgeler inşa ettiği görülmüştür. Çalışma, Bârûdî’nin şiirlerini, giriş, gelişme ve sonuç bölümlerini içeren bütüncül bir yapı içinde ve klasik Arap şiiri geleneğine uygun olarak kaleme aldığını göstermektedir. İncelenen örnekler, şairin cesaret, gurur, milli değerlere bağlılık gibi kavramları ifade etmedeki başarısının yanı sıra, bireysel duygularını da etkili bir şekilde aktarabildiğini ortaya koymuştur. Sonuç olarak, Bârûdî’nin şiirlerinin, klasik şiir geleneğine bağlılık ile kişisel yaratıcılığın ustaca harmanlandığı bir sentez oluşturduğu söylenebilir. İslami ve ahlaki değerleri etkileyici bir üslupla aktarması, onun hem klasik hem de modern perspektiflerle incelenmeye değer bir şair olduğunu göstermektedir.

🔖

Cite This Article

Alalı, A. (2025). AL-BAROUDI BETWEEN TRADITION AND RENEWAL: AN ANALYTICAL STUDY OF STYLE, STRUCTURE, AND THE ISLAMIC CHARACTER IN HIS POETRY. İlahiyat, Sayı: 15, 281–315. https://doi.org/10.62188/ilahiyat.1806257

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (30)

  1. Abd, Ṭarafe. Dîvân. haz. Durriyye el-Hatîb, Beyrut: el-Kitâb el-Arabî, ts.
  2. Abdullah, İlmi. Hicâc: Hitap Türleri Üzerine Çalışmalar. Amman: el-Kitâb el-Akademî Merkezi, 2020.
  3. Abdülazîz b. ʿIyâd es-Sübeytî. İhyâ Okulu Şairlerinde Kaside Mukaddimesi. Mekke: Ümmü’l-Kurâ Üniversitesi. Arap Dili Fakültesi. Yüksek Lisans Tezi, 2010.
  4. Abdülazîz ed-Düsûkî. Mısır’da Modern Arap Eleştirisinin Gelişimi. Kahire: el-Hey’et el-Mısrıyye el-ʿÂmme li’l-Kitâb, 1977.
  5. Abdülkerîm, Muhammed Abdülmünʿim. Klasik ve Modern Eleştiride Edebi Sorunlar. Kahire: Matbaʿatü’l-Emâne, ts.
  6. Absî, Ḥuṭay’e, Cerûl b. Evs. Dîvân. thk. Muhammed Ebü’l-Fazl İbrahim. Kahire: el-Maʿârif, ts.
  7. Ahmed, Heykel. Ḥadîs Mısır Edebiyatının Gelişimi. Beyrut: el-Maʿârif, 3. Baskı, 1978.
  8. Amr b. Külthûm et-Tağlibî. Dîvân. thk. Muhammed Ebü’l-Fazl İbrahim. Kahire: el-Maʿârif, ts.
  9. Antara b. Şeddâd el-Absî. Dîvân. şerh: Hatîb et-Tebrîzî. Beyrut: el-Kitâb el-Arabî, 1. Baskı, 1996.
  10. Asmaʿî, Abdülmelik b. Kurayb. el-Asmaʿiyyât, thk. Abdüsselâm Hârûn. Kahire: el-Maʿârif, ts.
  11. Bârûdî, Mahmûd Sâmî. Dîvân. thk. Ali el-Cârim – Muhammed Şefîk Maʿrûf. Beyrut: el-Avde, 176 (Hicrî), ts.
  12. Dabbagh, Serkut Mustafa. “Mahmud Sâmi Paşa el-Bârûdî’nin şiirinde Sitem”. RumeliDEedebiyat araştırmaları dergisi. 2019. 14 (Mart), 505-521.
  13. Dabbî, Mufaḍḍal. el-Mufaḍḍaliyyât. thk. Ahmed Şâkir – Abdüsselâm Hârûn. Kahire: el-Maʿârif, ts.
  14. Düsûkî, Ömer. el-Edeb el-ʿArabî el-Ḥadîs. Kahire: Fikr, 1. Baskı, 1948.
  15. el-İsfahânî, Ebü’l-Ferec Ali b. el-Hüseyin. el-Eğânî. Beyrut: Sâdır, ts.
  16. Hâkk, Emîne. Mahmud Sami el-Bârûdî’nin Dîvânının Üslup İncelemesi. Cezayir: Arabi b. Muhidi Üniversitesi, Yüksek Lisans Tezi, 2017.
  17. Hayreddîn, Zerkelî. el-Aʿlâm: Meşhur Arap, Araplaşmış ve Şarkiyatçı Erkek ve Kadınların Biyografi Sözlüğü, Beyrut: Dârü’l-İlm li’l-Melâyîn, 2002.
  18. Hedâre, Muhammed Mustafa. İslâm’ın İlk Döneminde ve Emevîler Döneminde Şiir. Kahire: Nahdatü’l-Arab, ts.
  19. Izzeddîn el-Emîn, Mısır’da Modern Edebi Eleştirinin Doğuşu, Kahire: el-Maʿârif, 2. Baskı, 1970.
  20. Kebbûr, Nûrânî Abdülkerîm. el-Bârûdî’nin Şiirinde Kahramanlık ve İslâmî Değerler. Omdurman: Omdurman İslam Üniversitesi, Arap Dili Fakültesi, Doktora Tezi, 2006.
  21. Kur’ân-ı Kerîm.
  22. Manzûr, Cemâlüddîn Muhammed b. Mükerrem. Lisânü’l-Arab. Beyrut: Sâdır, 1. Baskı, 1988.
  23. Mendûr, Muhammed. Edeb ve Tenkit. Kahire: Nahdat Mısr, ts.
  24. Muhammed, Ḡanimî Hilâl. Mukayeseli Edebiyat. Kahire: Fikr el-Arabî, ts.
  25. Mûsâ, Şerîf er-Razî, Muhammed b. Ahmed b. Hüseyin. Dîvân. şerh: Mahmûd Mustafa Halavî. Beyrut: el-Erkam b. Ebî’l-Erkam, 1. Baskı, 1991.
  26. Nüvâs, el-Hasen b. Hânî. Dîvân. Beyrut: Sâdır, ts.
  27. Sellâm, el-Cumahî, Muhammed. Tabakâtü Fuḥûli’ş-Şuʿarâ. thk. Mahmûd Şâkir. Kahire: el-Maʿârif, ts.
  28. Şebâb, Vasıf Ebû. Modern Arap Şiirinde Eski ve Yeni, Beyrut: Nahdatü’l-Arab, ts.
  29. Zîr Sâlim, Adî b. Rebîʿa. Dîvân. thk. Talâl Harb, Beyrut: Fikr el-Arabî, ts.
  30. Zuhayr, Ebî Sülmâ. Dîvân Zuhayr b. Ebî Sülmâ. thk. Fehrüddîn Kabâve. Beyrut: el-Maʿrife, ts.