AI Summary & Key Takeaways
AI InsightUltimately, the study concludes that redefining the Middle East from within—based on pluralistic and locally grounded epistemologies—is essential for achieving epistemic justice.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The concept of the Middle East functions not merely as a geographical designation, but as a discursive construct shaped by Western-centered knowledge production and political interests. This study critically examines the historical evolution and contemporary transformation of the term within political and epistemological contexts. In this framework, the ambiguity of the region’s boundaries, the discursive construction of the concept, and its representations across media, academia, and foreign policy are comparatively analyzed. Additionally, how local populations define themselves is explored. Grounded in postcolonial theory and critiques of Orientalism, the article argues that the Middle East is not a fixed and universal geographic entity, but a flexible construct shaped by strategic and ideological needs. In this context, countries such as Turkey, Iran, and those in North Africa are alternately included in or excluded from the definition. The study also reveals that the Middle East is frequently represented through negative associations such as “violence,” “instability,” and “Islamic terrorism” in dominant knowledge production domains. In contrast, local populations articulate alternative conceptual frameworks using terms such as “ummah,” “resistance,” “homeland,” “Global South,” “Arab World,” and “Islamic Geography.” Although these alternative labels are not sufficient on their own, they hold the potential to open space for conceptual plurality. Ultimately, the study concludes that redefining the Middle East from within—based on pluralistic and locally grounded epistemologies—is essential for achieving epistemic justice.
Özet
Ortadoğu kavramı, çoğu zaman yalnızca coğrafi bir tanımlama değil; batı merkezli bilgi üretim süreçlerinin ve siyasal çıkarların şekillendirdiği söylemsel bir araç olarak işlev görmektedir. Bu çalışma, kavramın tarihsel kökenlerinden günümüze uzanan dönüşümünü siyasal ve epistemolojik bağlamlarda eleştirel bir bakışla incelemektedir. Bu bağlamda, Ortadoğu’nun sınırlarının muğlaklığı, kavramın söylemsel olarak nasıl inşa edildiği; medya, akademi ve dış politika gibi alanlarda nasıl temsil edildiği; ayrıca bölge halklarının kendilerini nasıl tanımladıkları karşılaştırmalı bir biçimde analiz edilmiştir. Makale, postkolonyal kuram ve oryantalizm eleştirisi gibi kuramsal yaklaşımlar temelinde, Ortadoğu’nun sabit ve evrensel bir coğrafi alan değil, stratejik ve ideolojik ihtiyaçlara göre değişkenlik gösteren bir kurgu olduğunu ortaya koymaktadır. Bu çerçevede, Türkiye, İran ve Kuzey Afrika gibi ülkelerin zaman zaman bu tanıma dâhil edilip dışlandığı görülmektedir. Ayrıca, medya, akademi,dış politika gibi bilgi üretim alanlarında Ortadoğu’nun sıklıkla “şiddet”, “istikrarsızlık” ve “İslami terör” gibi olumsuz çağrışımlarla temsil edildiği saptanmıştır. Buna karşın, bölge halklarının kendilerine “ümmet”, “direniş” ve “vatan” küresel güney”, “Arap Dünyası” ve “İslam Coğrafyası” gibi kavramlar üzerinden yeni kavramsallaştırma alanları açtıkları gözlemlenmiştir. Alternatif adlandırmalar her ne kadar tek başına yeterli olmasa da, kavramsal çoğulluğun kapısını aralayabilecek potansiyele sahiptir. Sonuç olarak, çalışmada Ortadoğu’nun dışarıdan tanımlanması yerine içeriden, çoğulcu ve yerli bilgi sistemleri temelinde yeniden düşünülmesi gerektiği; bu yaklaşımın da epistemik adaletin sağlanması açısından önem taşıdığı sonucuna ulaşılmıştır.