AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThese are the general relationship between the two sciences, rhetorical arts in al-Taʿdīl statements, and rhetorical arts in al-Jarḥ statements.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
It is seen that the sciences of Dirāyat al-ḥadīth are very much related to rhetoric. Rivāyah al-hadīth is the science of principles that enable us to understand the words, actions, taqrīr, qualities, and attitudes of the Messenger of Allah (s.a.s.) in different situations, as well as their recitation and narration; while dirāyah al-hadīth, in its most general definition, is the science of principles that enable us to understand the sened and textual situations. Since it also includes the principles of textual criticism, it is an incomplete and incorrect assessment to think that muhaddithis were only concerned with the senad and neglected the text. Although the relationship between hadīth and eloquence has been especially in the correct understanding of hadīth texts since ancient times, it is seen that there is also a great deal in the evaluations of the qāwīs (al-Jarḥ/al-Taʿdīl) that concern the script. In this context, the science of al-Jarḥ and Taʿdīl has been examined from the point of view of rhetoric, and it has been determined that many expressions of tawsīq or al-Jarḥ, especially those known as the evaluations of the qāwīs, are actually full of rhetorical subtleties, and that they cannot be understood correctly and in accordance with their purpose without knowledge of rhetoric. This study, which deals with the interaction of the sciences of al-Jarḥ/al-Taʿdīl and rhetoric, is organized under three headings. These are the general relationship between the two sciences, rhetorical arts in al-Taʿdīl statements, and rhetorical arts in al-Jarḥ statements.
Özet
Dirâyetü’l-hadîs ilimlerinin belâgat ile ilişkisinin oldukça fazla olduğu görülmektedir. Rivâyetü’l-hadîs, Resûlullah’ın (s.a.s.) sözlerini, fiillerini, takrîrlerini, vasıflarını ve farklı durumlar karşısında takındığı tavırlarını, bunların zabt ve rivâyet edilişini; dirâyetü’l-hadîs ise en genel tanımıyla sened ve metin durumlarını anlamaya imkân veren kaideler ilmidir. Bunun yanında metin tenkidi esaslarını da kapsamına aldığından muhaddislerin sadece senedle meşgul olduklarını ve metni ihmal ettiklerini düşünmek eksik ve yanlış bir değerlendirmedir. Eskiden beri hadîs ve belâgat ilişkisi, özellikle hadîs metinlerinin doğru anlaşılması noktasında olmuş olsa da senedi ilgilendiren râvî değerlendirmelerinde (cerh/ta‘dîl) de oldukça fazla olduğu görülmektedir. Bu bağlamda cerh ve ta‘dil ilmi belâgat nazarıyla incelenmiş ve özellikle râvî değerlendirmeleri olarak bilinen pekçok tevsîk veya cerh ifadesinin aslında belâgî inceliklerle dolu olduğu hatta belâgat bilgisi olmaksızın bunların doğru ve maksadına uygun olarak anlaşılamayacağı tespit edilmiştir. Cerh/ta‘dîl ve belâgat ilimlerinin etkileşimini konu edinen bu çalışma üç başlıkta ele alınmıştır. Bunlar; iki ilmin genel ilişkisi, ta‘dîl ifadelerinde belâgî sanatlar ve cerh ifadelerinde belâgî sanatlar şeklinde ele alınmıştır.