Journals / Gaziantep Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi / 2023 / Cilt: 8 Sayı: 4

Cumhuriyetin İlk Yıllarında Okçuluk Faaliyetleri Ve Okspor Kurumu

Tarkan Tuzcuoğulları(GAZİANTEP ÜNİVERSİTESİ, GAZİANTEP EĞİTİM FAKÜLTESİ)0000-0003-2283-6207
Fikret Alıncak(Gaziantep Üniveristesi)0000-0003-3459-3441
Pages
333–338
Publication Date
2023-12-26
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Dolayısıyla bundan sonra kısa bir dönem okçuluk resmi bir çatı altında olmaksızın kişisel gayretler ile varlığını sürdürmüştür.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Osmanlı’nın son dönemlerinde ateşli silah teknolojisi oldukça gelişmişti.
📊
Key Findings & Data:Özellikle tüfeklerin hafiflemesi, doldur boşalt mekanizmasının daha hızlı ve daha ekonomik kullanımını sağlayan teknik gelişim ateşli silahlara olan ilgiyi yükseltirken okçuluk ise eski önemini kaybetmişti.
💡
Conclusion & Impact:Dolayısıyla bundan sonra kısa bir dönem okçuluk resmi bir çatı altında olmaksızın kişisel gayretler ile varlığını sürdürmüştür.
🔬Design:Derleme
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Cumhuriyet · Okçuluk · Okspor kurumu

Özet

Osmanlı’nın son dönemlerinde ateşli silah teknolojisi oldukça gelişmişti. Özellikle tüfeklerin hafiflemesi, doldur boşalt mekanizmasının daha hızlı ve daha ekonomik kullanımını sağlayan teknik gelişim ateşli silahlara olan ilgiyi yükseltirken okçuluk ise eski önemini kaybetmişti. Kan kaybeden ve Cumhuriyetin kurulumuna kadar gitgide önemini yitiren okçuluk bu dönemde geleneksel, milli bir spor olarak yaşatılmaya çalışılmıştır. Bir zamanlar hâkimiyetin sembolü olan ok ve yay tekkelerde varlığını uzun süre sürdürmeyi başarabilmiştir. Cumhuriyetin ilanından sonra Diyanet İşleri Reisliği kurulmuş ve bir yıl kadar sonrada tekke ve zaviyeler kapatılmıştı. Vakıf ve tekkelerin çatısı altında sadece ilmi ve dini eğitim verilmiyordu. Geleneksel yapı içerisinde tasavvuf, edebiyat, el sanatları ile uğraşan zanaatkârların yanı sıra kemankeşlerde buralardan yetişmekteydi. Dolayısıyla bundan sonra kısa bir dönem okçuluk resmi bir çatı altında olmaksızın kişisel gayretler ile varlığını sürdürmüştür.

🔖

Cite This Article

Tuzcuoğulları, T., Alıncak, F. (2023). Cumhuriyetin İlk Yıllarında Okçuluk Faaliyetleri Ve Okspor Kurumu. Gaziantep Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi, Cilt: 8 Sayı: 4, 333–338. https://doi.org/10.31680/gaunjss.1397324

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Acar, Ş; Özveri, M. (2017). Bir İstanbul Okçuluk Menzilnamesi. Osmanlı Bilim Araştırmaları, 18(2),24-58.
  2. Çoruhlu, T. (1993). Osmanlı Tüfek, Tabanca ve Teçhizatları. Ankara: Genel Kurmay Basımevi.
  3. Evcin, E. (2014). Atatürk’ün Spora ve Sporculara Bakışı. Tarih Araştırmaları Dergisi. 55,(33),303-378.
  4. Hattatoğlu, İ. (2006). İstanbul Ok Meydanı ve Fatih Sultan Mehmed’in Okçuluğu. Vakıflar Dergisi,104-115.
  5. Ölmez, F.N.,& Özdamar, H. (2017). Bir yüzüğün Öyküsü: Zihgir. İdil, 33(6): 1555-1579.
  6. Öngel, H. B. (2001). Gelişim Sürecinde Erken İç Asya Türk okçuluğu. Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 2 (21),189-215.
  7. Kunter, H. B. (1943). Ok Meydanı’ndaki Eski ve Yeni Çalışmalar. Ülkü Dergisi, 3, Sayı (31),12-16.
  8. Ünver, D. (2004). Atatürk ve Spor. Balkan Türkoloji Araştırmaları Merkezi Türklük Bilgisi Dergisi, (1) 167-172.
  9. Tuzcuoğulları Ö.T. (2022). The Current Studies in Sport Science, “Türklerde Okçuluk”, ISRES 2022,40-51.
  10. Yücel, Ü. (1967). Sultan Mahmut II. Devrinde Okçuluk. Türkiye Etnografya Dergisi, (60)89-102.