AI Summary & Key Takeaways
AI InsightUltimately, Çiftetelli provides an analytical framework for comprehending the structural contradictions between the nationalization of capital and the disciplining of the body within Turkey's cultural power dynamics.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Abstract: This study examines early Republican modernization and the exclusion of Çiftetelli from official cultural policies through the lens of class and political-economic dynamics. Originating from the çengi and köçek traditions of classical Ottoman entertainment, Çiftetelli evolved into a hybrid urban form amid the empire’s dissolution and processes of capitalization. The era's founding bourgeois-bureaucratic bloc aimed to build a “legitimate cultural capital” by designing a collective, rational, disciplined, and sterile “salon Westernization”. Consequently, while dances like Zeybek and the Charleston were tamed and integrated into elite venues, Çiftetelli- characterized by improvisation, individualism, and lower-class associations- was excluded from the official folk dance repertoire on the grounds that it was “vulgar” and “morally corrupt”. Despite this state-led ideological filtering, the study demonstrates that Çiftetelli maintained a powerful presence in the free-market and civil spheres. This survival was driven by the record industry, Egyptian movies, the rise of provincial capital (Hacıağas) after World War II, and multi-party populism. Ultimately, Çiftetelli provides an analytical framework for comprehending the structural contradictions between the nationalization of capital and the disciplining of the body within Turkey's cultural power dynamics.
Özet
Özet: Bu çalışma, Erken Cumhuriyet dönemi modernleşmesini ve Çiftetelli’nin resmî kültür politikaları tarafından dışlanma sürecini sınıf ve ekonomi-politik dinamikler ekseninde incelemektedir. Klasik Osmanlı eğlence kültürünün merkezinde yer alan çengi ve köçek geleneklerinden türeyen Çiftetelli, imparatorluğun çözülüşü ve kapitalistleşme süreciyle birlikte melez bir kent formuna dönüşmüştür. Dönemin kurucu burjuva-bürokrat bloku; kolektif, rasyonel, disiplinli ve steril bir “salon batılılaşması” ile makbul bir kültürel sermaye inşa etmeyi hedeflemiştir. Bu doğrultuda Zeybek ve Çarliston gibi danslar ehlileştirilerek seçkin ortamlara entegre edilirken doğaçlamaya dayalı, bireysel ve alt sınıflarla özdeşleştirilen Çiftetelli, “avamlık” ve “ahlaki yozlaşma” gerekçeleriyle resmî halk oyunları repertuarından dışlanmıştır. Ancak çalışma, devletin bu ideolojik dizaynına rağmen Çiftetelli’nin plak endüstrisi, Mısır filmleri, İkinci Dünya Savaşı sonrasında güçlenen taşra sermayesi (Hacıağalar) ve çok partili dönemin popülizmi sayesinde serbest piyasada ve sivil kamusal alanda güçlü bir meta olarak varlığını sürdürdüğünü ortaya koymaktadır. Sonuç olarak, Çiftetelli sermayenin millileştirilmesi ile bedenin disipline edilmesi arasındaki yapısal çelişkileri ve kültürel iktidar ilişkilerini anlamak için analitik bir zemin sunar.