Journals / Akademik Düşünce Dergisi / 2025 / Sayı: 12

Review of Postgraduate Theses Related to E-Municipality

E-BELEDİYE İLE İLGİLİ LİSANSÜSTÜ TEZLERİN İNCELENMESİ

Gamze Toy(SİVAS CUMHURİYET ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-8023-2463
Pages
26–47
Publication Date
2025-12-22
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The findings reveal that the subject of e-municipality has been predominantly studied at the master's level and within the discipline of public administration.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The aim of this study is to systematically examine graduate theses written on the subject of “e-municipality” in Turkey.
📊
Key Findings & Data:The data collection process was carried out through a keyword search for “e-municipality” on the Turkish Council of Higher Education (YÖK) National Thesis Center database, and 39 publicly accessible theses were included in the analysis.
💡
Conclusion & Impact:The findings reveal that the subject of e-municipality has been predominantly studied at the master's level and within the discipline of public administration.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:E-Belediye · Yerel Yönetim · Lisansüstü Tez

Abstract

The aim of this study is to systematically examine graduate theses written on the subject of “e-municipality” in Turkey. E-municipality is not merely a technical transformation process; it is also a multidimensional phenomenon closely related to core principles of public administration such as governance, transparency, and citizen participation. Therefore, analyzing theses written in this field provides a valuable data source for understanding academic trends. Within the scope of the research, theses were analyzed based on various variables, including their type, topic, language, year of publication, university, institute, department, research method used, academic title of the advisor, and keywords. The data collection process was carried out through a keyword search for “e-municipality” on the Turkish Council of Higher Education (YÖK) National Thesis Center database, and 39 publicly accessible theses were included in the analysis. The study employed both bibliometric analysis and content analysis methods. The findings reveal that the subject of e-municipality has been predominantly studied at the master's level and within the discipline of public administration. Additionally, the results highlight the interdisciplinary nature and emerging academic character of the e-municipality field. In this respect, the study aims to provide both methodological and content-based contributions to the literature by systematically evaluating academic production in this area.

Özet

Bu çalışmanın amacı, Türkiye’de “e-belediye” konusu üzerine hazırlanmış lisansüstü tezleri sistematik biçimde incelemektir. E-belediyecilik, yalnızca teknik bir dönüşüm süreci değil; aynı zamanda yönetişim, şeffaflık ve katılımcılık gibi kamu yönetiminin temel ilkeleriyle yakından ilişkili, çok boyutlu bir olgudur. Bu nedenle, bu alandaki akademik eğilimleri anlamak için yazılmış tezlerin incelenmesi önemli bir veri kaynağı sunmaktadır. Araştırma kapsamında; tezlerin türü, konusu, dili, yayımlandığı yıl, üniversite, enstitü, anabilim dalı, kullanılan araştırma yöntemi, danışman ünvanı ve anahtar kelimeleri gibi değişkenler analiz edilmiştir. Veri toplama süreci, YÖK Ulusal Tez Merkezi’nde “e-belediye” anahtar kelimesiyle yapılan tarama yoluyla gerçekleştirilmiş; erişime açık 39 tez analiz kapsamına alınmıştır. Araştırmada bibliyometrik analiz ve içerik analizi yöntemleri birlikte kullanılmıştır. Bulgular, e-belediye konusunun daha çok yüksek lisans düzeyinde çalışıldığını ve kamu yönetimi disiplini çerçevesinde yoğunlaştığını göstermektedir. Ayrıca, araştırma bulguları, e-belediyecilik alanının disiplinler arası doğasını ve gelişmekte olan akademik niteliğini de ortaya koymaktadır. Bu yönüyle çalışma, alandaki akademik üretimi sistematik biçimde değerlendirerek literatüre hem metodolojik hem de içeriksel katkı sunmayı amaçlamaktadır.

🔖

Cite This Article

Toy, G. (2025). Review of Postgraduate Theses Related to E-Municipality. Akademik Düşünce Dergisi, Sayı: 12, 26–47. https://doi.org/10.53507/akademikdusunce.1676210

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (42)

  1. Akman, I. Yazici, A. Mishra, A. ve Arifoglu, A. (2005). E-government: A Global View and An Empirical Evaluation of Some Attributes of Citizens. Government Information Quarterly, 22(2), 239–257.
  2. Akyıldız, F. (2012). Belediye Hizmetleri ve Vatandaş Memnuniyeti: Uşak Belediyesi Örneği. Yaşar Üniversitesi E-Dergisi, 7(26), 4415-4436.
  3. Alodalı, M. F. B. Tuncer, A. Usta, S. ve Halis, M. (2012). Yerel Yönetimlerde E Belediyecilik Uygulamaları: Akdeniz Bölgesi Örneği. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 1(1), 83-95.
  4. Aria, M. ve Cuccurullo, C. (2017). Bibliometrix: An R-Tool For Comprehensive Science Mapping Analysis. Journal of Informetrics, 11(4), 959-975.
  5. Bimay, M. ve Kaypak, Ş. (2022). Küresel Salgın (COVID-19) Süreci ve Yerel Yönetimlerin Hizmet Sunumunda Yapısal ve İşlevsel Değişimler. Dicle Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 12(23), 431-455.
  6. Bozkurt, A. (2023). Akıllı Kentlerde Dijital Yönetişim: E-Belediyecilik Uygulamaları. Urban 21 Journal, 1(1), 69-80.
  7. Çakır, C. (2015). E-Belediye: Sorunlar ve Çözüm Önerileri. Sosyal ve Beşerî Bilimler Dergisi, 7(1), 1-15.
  8. Çetinkaya Bozkurt, Ö. ve İncekara, G. (2024). Belediyelerde Dijital Dönüşüm Süreçlerinin ve E-Belediyecilik Uygulamalarının Örnek Olay Kapsamında Değerlendirilmesi. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 33(4), 101-142.
  9. Demirel, D. (2010). Yönetişimde Yeni Bir Boyut: E-Yönetişim. Türk İdare Dergisi, (466), 65-94.
  10. Ergun, T. (2015). Kamu yönetimi: Kuram – Siyasa – Uygulama. Ankara: TODAİE Yayınları.
  11. Genco, M. İ. (2010). Türkiye’de Yerel Yönetimlerde E-Belediyecilik Uygulamaları ve Gelişim Süreci. (yayımlanmamış yüksek lisans tezi), Mustafa Kemal Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Hatay.
  12. Gökçek, S. G. (2022). Yerel Yönetimlerde Nüfusa Bağlı Olarak Dijitalleşmenin Performansa Etkisi. (yayımlanmamış yüksek lisans tezi), İstanbul Ticaret Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  13. Güven, A. (2022). Türkiye’de E-Belediyecilik Uygulamaları Çerçevesinde İl Belediyelerinin Analizi. ODÜ Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 12(3), 1621-1650. Doi: 10.48146/odusobiad.1108161.
  14. İzci, F. ve Sarıtürk, M. (2017). Değişen Kamu Yönetimi Anlayışı: İyi Yönetişim ve Temel Bileşeni Olarak Hesap Verebilirlik. International Journal of Academic Value Studies, 3(13), 178-198.
  15. Janssen, M. ve Estevez, E. (2013). Lean Government And Platform-Based Governance-Doing More With Less. Government Information Quarterly, 30(1), 1–8.
  16. Kahraman, A. ve Özen, Ü. (2025). Yerel Yönetimlerin Dijital Dönüşümü Sürecinde Bilişim Teknolojileri ve Dijital Yeterliliklerin Değerlendirilmesi. Ekev Akademi Dergisi, (101), 404- 427.
  17. Karaca, Y. ve Öztürk, N. K. (2019). Yeni Nesil Belediyecilik: Dijital Belediye Uygulamaları. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 2(3), 528-537.
  18. Karakaya Polat, R. (2006, Ekim 16). E-belediyecilik Kılavuzu Yerel Yönetim Vatandaş Etkileşimi. Türkasya Stratejik Araştırmalar Merkezi Yayınları. Strateji Raporu.
  19. Kaypak, Ş. Yılmaz, V. ve Bimay, M. (2017). Dijital Çağda Yerel Yönetimler. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 22(15), 1799-1813.
  20. Krippendorff, K. (2004). Content Analysis: An Introduction To Its Methodology (2nd ed.). Sage Publications.
  21. Maraş, G. (2011). Kamu Yönetimlerinde E-Devlet ve E-Demokrasi İlişkisi. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, (37), 121–144.
  22. Mehtiyev, M. (2022). Türkiye’de ve Azerbaycan’da Kamu Hizmetlerinin Dijitalleşmesi. (yayımlanmamış yüksek lisans tezi), Necmettin Erbakan Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.
  23. OECD (2003). The E-Government Imperative. OECD e-Government Studies. OECD Publishing. ISBN: 92-64-10117-9. https://www.oecd.org/content/dam/oecd/en/publications/reports/2003/07/the-e-government-imperative_g1gh3444/9789264101197-en.pdf.
  24. Orhan, T. (2022). Türkiye’de E-Belediyecilik: Doğu Anadolu Bölgesindeki İl ve İlçe Belediyelerinin E-Belediyecilik Açısından Analizi. (yayımlanmamış yüksek lisans tezi), Fırat Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Elâzığ.
  25. Ölmez, F. (2020). Yerel Yönetişimde Etkili Bir Araç Olarak E-Katılım: Büyükşehir Belediyeleri Web Siteleri İçerik Analizi. (yayımlanmamış yüksek lisans tezi), Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Nevşehir.
  26. Öner, Ş. (2001). Belediyelerde Yönetime Katılmada Halkla İlişkilerin Rolü ve Önemi. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 3(2), 100-114.
  27. Özçelik, D. (2022). Türkiye’de E-Belediyecilik Uygulamaları ve Vatandaşların Farkındalık Düzeyi Üzerine Bir Araştırma: Ankara Büyükşehir Belediyesi Örneği. (yayımlanmamış yüksek lisans tezi), Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, Çanakkale.
  28. Resmî Gazete. (2016, 23 Temmuz). Olağanüstü Hâl Kapsamında Alınan Tedbirlere İlişkin 667 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname. https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2016/07/20160723-8.htm, Erişim Tarihi 08.04.2025.
  29. Saylam, A. (2021). Kamu Yönetiminde Elektronik Vatandaş Katılımı. Ankara: Gazi Kitabevi.
  30. Saylam, A. (2022). E-Devlet Kavramının Dijital Devlet ve Elektronik/Dijital Yönetişim Kavramları Ekseninde Değerlendirilmesi. Üçüncü Sektör Sosyal Ekonomi Dergisi, 57(3), 2130-2149.
  31. Şahin, A. (2007). Türkiye'de E-Belediye Uygulamaları ve Konya Örneği. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, (29), 161-189.
  32. Şamdan, Y. (2023). Türk Kamu Yönetiminde Şeffaflık ve Hesap Verebilirlik. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 6(3), 926-942.
  33. Şat, N. (2008). Demokrasi İçin Bir Araç: E-Belediye. (yayımlanmamış doktora tezi), Marmara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  34. T.C. Cumhurbaşkanlığı Dijital Dönüşüm Ofisi. (2022). Ulusal E-Devlet Stratejisi ve Eylem Planı (2022–2026). Ankara: Dijital Dönüşüm Ofisi. https://cbddo.gov.tr/dijital-devlet-stratejisi, Erişim Tarihi 05.04.2025.
  35. T.C. İçişleri Bakanlığı E-Belediye. (2025). E-Belediye Bilgi Sistemi. https://www.belediye.gov.tr/hakkimizda, Erişim Tarihi 07.04.2025.
  36. United Nations Department of Economic and Social Affairs. (2022). United Nations E-Government Survey 2022: The Future of Digital Government. United Nations. https://publicadministration.un.org/egovkb/en-us/Reports/UN-E-Government-Survey-2022.
  37. Uysal, Y. Kurban, S. ve Çığman, M. Z. (2023). Cumhurbaşkanlığı Dijital Dönüşüm Ofisi ve E-Yönetişim. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (78), 211-231.
  38. Varnalı, T. (2025). Türkiye'de E-Belediyecilik: Yerel Yönetimlerin Dijitalleşme Yolu ve Uygulama Analizi. Sosyal Bilimler Dergisi, 11(1), 237-259.
  39. Weber, R. P. (1990). Basic Content Analysis (2nd ed.). Sage Publications.
  40. Yazıcı, S. (2018). Kamu Yönetiminde Şeffaflık ve Hesap Verebilirliğin Toplumsal Algısı: Bir Alan Araştırması. AVRASYA Uluslararası Araştırmalar Dergisi, 6(14), 295-317.
  41. Yeniyıldız, S. (2020). Yerel Yönetimlerde E-Belediye Uygulamaları: Tekirdağ Büyükşehir Belediyesi Örneği. (yayımlanmamış yüksek lisans tezi), Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bolu.
  42. Zupic, I. ve Čater, T. (2015). Bibliometric Methods In Management And Organization. Organizational Research Methods, 18(3), 429-472.