AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWithin the scope of this study, we will examine whether the Court's 'compensation' solution is legally sound, as well as what other grounds of liability may arise when bona fide third parties acquire real rights over the simulated property.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Due to the forced heirship system applicable in Turkish Law, it is not possible for a legator to make a testamentary disposition that prevents forced heirs from obtaining their reserved portions (unless disinheritance or unworthiness to inherit is in question). This legal obstacle is generally attempted to be overcome through a simulated donation disguised as a sale. Immovable properties are particularly the subject of such collusive transactions, and since the apparent sale transaction is invalid due to simulation and the concealed donation is invalid due to lack of form, the relevant immovable property never actually leaves the legator's assets. However, after the legator's death, it is quite difficult for the heirs, in their capacity as universal successors, to prove such simulation due to the rules of proof set forth in the Code of Civil Procedure (CCP). Because, while Article 203/1-d of the CCP stipulates that third parties can prove simulation with any kind of evidence, including witnesses, in all circumstances, the parties to the simulation are not granted such a possibility. Therefore, the fact that a contract made in written or official form, or whose value exceeds the limit for proof by a written document, is simulated can only be proven by the parties with written evidence (see CCP Art. 200-201). Since heirs are universal successors, as a rule, they too will only be able to prove the simulation carried out by the legator with a written document. It is almost impossible for an heir to possess such written evidence. The General Assembly on the Unification of Judgments of the Court of Cassation, examining the issue in its 1974 decision , paved the way for the relevant heirs to prove the simulation with any kind of evidence, including witnesses, by treating them as third parties in cases where the legator resorts to simulation with the aim of smuggling assets from the heirs, thereby introducing the institution of "legator's simulation" into Turkish Law. Nevertheless, a problem frequently encountered in practice is that, despite the proof of the legator's simulation, bona fide third parties under TCC Art. 1023 acquire ownership (or limited real rights) over the immovable property subject to simulation. The effect of this situation on the claim of simulation is a question that needs to be answered. An examination of the Court of Cassation's decisions reveals that if third parties acquire ownership of the immovable property subject to simulation, the Court holds that the claim for the correction of the invalid registration is replaced by a claim for tort compensation. Within the scope of this study, we will examine whether the Court's 'compensation' solution is legally sound, as well as what other grounds of liability may arise when bona fide third parties acquire real rights over the simulated property.
Özet
Türk Hukuku’nda geçerli olan saklı paylı mirasçılık sistemi nedeniyle mirasbırakanın, saklı paylı mirasçılarının bu paylarını elde etmelerini engelleyen ölüme bağlı bir tasarrufta bulunabilmesi (mirasçılıktan ıskat veya mirastan yoksunluk söz konusu olmadıkça) mümkün değildir. Bu hukuki engel genellikle muvazaalı satış işlemleri aracılığıyla aşılmaya çalışılmaktadır. Özellikle taşınmaz mallar bu tür muvazaalı işlemlere konu edilmekte ve görünürdeki satış işlemi muvazaa, gizlenen bağışlama ise şekle aykırılık nedeniyle geçersiz olduğundan, ilgili taşınmaz mirasbırakanın malvarlığından (gelecekteki terekesinden) hiç çıkmamaktadır. Bununla birlikte, mirasbırakanın vefatından sonra bu tür bir muvazaanın mirasçılar tarafından külli halef sıfatı ile ispatı HMK’da yer alan ispat kuralları nedeniyle oldukça zordur. Zira HMK m. 203/1-d’de üçüncü kişilerin muvazaayı her durumda tanık dahil her türlü delil ile ispat edebileceği hükme bağlanmışken, muvazaanın taraflarına bu tür bir imkân tanınmamıştır. Bu nedenle yazılı veya resmi şekilde yapılan veya değeri senetle ispat sınırını aşan bir sözleşmenin muvazaalı olduğu taraflarca sadece yazılı delille ispat edilebilmektedir (bkz. HMK m. 200-201). Mirasçılar külli halef olduklarından kural olarak onlar da mirasbırakanın gerçekleştirmiş olduğu muvazaayı ancak senetle ispat edebileceklerdir. Kendisinden mal kaçırılması için muvazaa yoluna başvurulan mirasçının elinde bu tür bir yazılı delil bulunması ise neredeyse imkânsızdır. Konuyu inceleyen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu ise 1974 tarihli kararında; murisin mirasçılardan mal kaçırma gayesiyle muvazaaya başvurduğu hallerde ilgili mirasçıları üçüncü kişilermiş gibi kabul ederek, onların tanık dahil her türlü delil ile muvazaayı ispat edebilmelerinin önünü açmış ve muris muvazaası kurumunu Türk Hukuku’na kazandırmıştır. Bununla birlikte uygulamada sıklıkla karşılaşılan sorun muris muvazaasının ispat edilmesine rağmen, iyi niyetli üçüncü kişilerin TMK m. 1023 uyarınca muvazaa konusu taşınmaz üzerinde mülkiyet (veya sınırlı ayni hak) elde etmesidir. Bu durumun muvazaa talebine etkisinin ne olacağı cevaplanması gereken bir sorudur. Yargıtay kararları incelendiğinde, Mahkeme’nin üçüncü kişilerin muvazaa konusu taşınmazın mülkiyetini kazanması durumunda, yolsuz tescilin düzeltilmesi talebinin yerini haksız fiil tazminatına bırakacağını kabul ettiği görülmektedir. Çalışmamız kapsamında hem Yargıtay’ın konuya ilişkin bulduğu “tazminat” çözümünün hukuken isabetli olup olmadığı hem de iyi niyetli üçüncü kişilerin muvazaa konusu taşınmaz üzerinde ayni hak elde etmesi durumunda başka hangi sorumluluk sebeplerinin gündeme gelebileceği incelenecektir.