AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis study, based on documents from the Ottoman Archives, examines the reasons for exile, the ways and places to which those subjected to it were exiled, and whether they escaped from their places of exile.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The Ottoman Empire employed various measures to ensure public order and maintain social peace. One such measure was the exile of those who disrupted harmony. Among the groups subjected to exile were the Georgians who, following the 1877–1878 Ottoman-Russian War, migrated from Batum and its surroundings into the borders of the Trabzon province. Within the province, the main districts where Georgians were densely concentrated were Ünye and Fatsa, which were connected to the Sanjak of Canik, and Ordu, which was part of the provincial center. After their resettlement in this region, some Georgians who sought to maintain their previous way of life became actively involved in banditry and caused considerable harm to the local population. The local authorities sought to prevent this damage through administrative intervention. For this purpose, in 1887, with an imperial decree, several individuals and families among the prominent Georgians of Ünye, along with those from Fatsa, Terme, and Ordu, who were found to have ties with bandits, were exiled to various provinces such as Sivas, Kastamonu, Ankara, Konya, and Erzurum. While a few of the exiles changed locations with official permission, a significant number escaped and returned. Those who came back and resumed banditry were subjected to a second exile. This study, based on documents from the Ottoman Archives, examines the reasons for exile, the ways and places to which those subjected to it were exiled, and whether they escaped from their places of exile.
Özet
Osmanlı Devleti, toplumsal huzuru ve asayişi sağlayabilmek için birçok tedbire başvurmuştur. Bu tedbirlerden biri de huzuru bozanların sürgüne gönderilmesidir. Sürgün cezasının uygulandığı kesimlerden biri, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı’nın etkisiyle Batum ve çevresinden Trabzon Vilayeti sınırlarına gelen Gürcülerdir. Vilayet genelinde Gürcülerin kalabalık olarak iskân edildiği yerler, Canik sancağına bağlı Ünye ve Fatsa ile merkeze bağlı Ordu kazalarıdır. Bu bölgeye iskân edilmeleriyle birlikte geldikleri yerdeki yaşam biçimlerini sürdürmeyi isteyen Gürcülerden bazıları, eşkıyalık faaliyetlerinde aktif rol almış ve yerli halka da büyük zarar vermiştir. Yerel makamların girişimleriyle bu zararın engellenmesi hedeflenmiştir. Bu amaçla Ünye başta olmak üzere Fatsa, Terme ve Ordu kazasındaki Gürcülerin ileri gelenlerinden eşkıya ile bağlantısı olan bazı kişi ve aileler, 1887 yılında padişah iradesiyle Sivas, Kastamonu, Ankara, Konya ve Erzurum gibi farklı vilayetlere sürgün edilmiştir. Sürgünlerden birkaçı resmî makamların izniyle yer değiştirirken önemli bir kısmı da firar ederek geri dönmüştür. Geri dönüp eşkıyalığa devam edenler ise ikinci defa sürgüne tabi tutulmuştur. Bu çalışmada, Osmanlı Arşivi’nde bulunan belgeler üzerinden sürgüne tabi tutulanların sürgün sebepleri, nasıl ve nerelere sürgün edildikleri, sürgün yerlerinden firar edip etmedikleri tespit edilmeye çalışılacaktır.