Journals / Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2026 / Sayı: 47

The Phenomenon of Aging and Its Implications in Fiqh

Yaşlılık Olgusu ve Fıkıh Açısından Sonuçları

Mehmet Onur(MUSTAFA KEMAL UNIVERSITY)0000-0002-2229-6450
Pages
127–152
Publication Date
2026-06-30
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Finally, in line with the words and practices of the Prophet Muhammad regarding the elderly, the understanding of respect, compassion, and social solidarity that should be shown to elderly individuals was presented; the problems encountered with old age in modern societies were evaluated in the light of Islamic law’s principles of human dignity, social justice, and public responsibility.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Old age, while an inevitable stage of human life, is too comprehensive to be addressed solely as a biological and physiological process; it is a multidimensional phenomenon with legal, moral, and social aspects.
📊
Key Findings & Data:Today, with developments in healthcare services and improvements in living conditions, the extension of average life expectancy has significantly increased the proportion of the elderly population.
💡
Conclusion & Impact:Finally, in line with the words and practices of the Prophet Muhammad regarding the elderly, the understanding of respect, compassion, and social solidarity that should be shown to elderly individuals was presented; the problems encountered with old age in modern societies were evaluated in the light of Islamic law’s principles of human dignity, social justice, and public responsibility.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İslam Hukuku · Yaşlılık · Hukuki Ehliyet

Abstract

Old age, while an inevitable stage of human life, is too comprehensive to be addressed solely as a biological and physiological process; it is a multidimensional phenomenon with legal, moral, and social aspects. Today, with developments in healthcare services and improvements in living conditions, the extension of average life expectancy has significantly increased the proportion of the elderly population. This situation has made the protection of the rights of elderly individuals, the provision of a life befitting human dignity, and the support of their active participation in social life a priority issue for legal systems and social policies. In this framework, addressing the phenomenon of old age from the perspective of Islamic law yields important normative and practical implications. This study aims to reveal Islamic law’s perspective on elderly individuals by examining the phenomenon of old age within the framework of the Qur’an, the Sunnah, and classical fiqh literature. A qualitative method was adopted in the research; relevant verses, hadiths, and juristic opinions were evaluated through document analysis. First, the relationship between old age and legal capacity was addressed; it was determined that old age alone is not a reason that eliminates legal capacity, and that the decisive criterion is the presence of reason and cognitive ability. This approach is significant in that it demonstrates the flexible and just structure of Islamic law aimed at protecting individual rights. In the continuation of the study, the fundamental rights possessed by elderly individuals were examined in detail. In this context, the right of the elderly to be respected, and their rights to care and maintenance in cases where they become dependent, were evaluated within the scope of the responsibilities of family members as well as society and public authority. The provisions in the Qur’an that command kind treatment of parents were examined as the fundamental bases of the moral and legal responsibility for the protection of elderly individuals. In addition, the concessions and facilitative provisions granted to the elderly in the law of worship were discussed; taking into account situations of inability in acts of worship such as prayer, fasting, and pilgrimage was evaluated as demonstrating that Islamic law is based on the principles of ease and mercy. Moreover, the effects of old age on criminal capacity were also addressed; the reflections of conditions that significantly weaken mental and volitional capacity on criminal responsibility were analyzed within the framework of classical fiqh literature. Finally, in line with the words and practices of the Prophet Muhammad regarding the elderly, the understanding of respect, compassion, and social solidarity that should be shown to elderly individuals was presented; the problems encountered with old age in modern societies were evaluated in the light of Islamic law’s principles of human dignity, social justice, and public responsibility.

Özet

Yaşlılık, insan hayatının kaçınılmaz bir merhalesi olmasının yanında sadece biyolojik ve fizyolojik bir vetire olarak ele alınamayacak kadar geniş şümullü; hukuki, ahlaki ve toplumsal yönleri bulunan çok boyutlu bir olgudur. Günümüzde sağlık alanındaki olumlu gelişmeler ve hayat şartlarının iyileşmesiyle beraber ortalama yaşam süresinin uzaması, yaşlı nüfus oranını önemli ölçüde artırmıştır. Bu durum, yaşlı bireylerin haklarının korunması, insan onuruna yakışır bir hayat sürmelerinin sağlanması ve toplumsal hayata aktif katılımlarının desteklenmesi konularını hukuk düzenleri ve sosyal politikalar açısından öncelikli bir mesele hâline getirmiştir. Bu çerçevede yaşlılık olgusunun Fıkıh açısından ele alınması hem normatif hem de uygulamaya yönelik önemli sonuçlar doğurmaktadır. Bu çalışma, yaşlılık olgusunu Kur’an-ı Kerim, Sünnet ve klasik fıkıh literatürü çerçevesinde inceleyerek Fıkıhın yaşlı bireylere bakışını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırmada nitel yöntem benimsenmiş; ilgili ayetler, hadisler ve fıkhî görüşler doküman analizi yoluyla değerlendirilmiştir. Öncelikle yaşlılık ile hukuki ehliyet arasındaki ilişki ele alınmış; yaşlılığın tek başına ehliyeti ortadan kaldıran bir sebep olmadığı, belirleyici ölçütün akıl ve idrak yetisinin varlığı olduğu tespit edilmiştir. Bu yaklaşım, Fıkıh’ın bireysel hakları korumaya yönelik esnek ve adil yapısını göstermesi bakımından önem taşımaktadır. Çalışmanın devamında yaşlı bireylerin sahip olduğu temel haklar ayrıntılı biçimde ele alınmıştır. Bu bağlamda yaşlıların saygı görme hakkı, bakıma muhtaç hâle gelmeleri durumunda bakım ve nafaka hakları hem aile bireylerinin hem de toplumun ve kamu otoritesinin sorumlulukları çerçevesinde değerlendirilmiştir. Kur’an’da anne ve babaya iyilikle muamele edilmesini emreden hükümler, yaşlı bireylerin korunmasına yönelik ahlaki ve hukuki sorumluluğun temel dayanakları olarak incelenmiştir. Ayrıca ibadet hukukunda yaşlılara tanınan ruhsat ve kolaylaştırıcı hükümler ele alınmış; namaz, oruç ve hac gibi ibadetlerde güç yetirememe hâlinin dikkate alınması, Fıkıhın kolaylık ve rahmet ilkesini esas aldığını göstermesi bakımından değerlendirilmiştir. Bunun yanı sıra yaşlılığın ceza ehliyeti üzerindeki etkileri de ele alınmış; akıl ve irade yetisini önemli ölçüde zayıflatan durumların cezai sorumluluğa yansımaları klasik fıkıh literatürü çerçevesinde analiz edilmiştir. Son olarak Hz. Peygamber’in yaşlılara yönelik söz ve uygulamaları doğrultusunda yaşlı bireylere gösterilmesi gereken saygı, merhamet ve toplumsal dayanışma anlayışı ortaya konulmuş; modern toplumlarda yaşlılıkla ilgili karşılaşılan sorunlar, Fıkıhın insan onuru, sosyal adalet ve kamu sorumluluğu ilkeleri ışığında değerlendirilmiştir.

🔖

Cite This Article

Onur, M. (2026). The Phenomenon of Aging and Its Implications in Fiqh. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Sayı: 47, 127–152. https://doi.org/10.35209/ksuifd.1870109

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (57)

  1. Algan, Nazan Atalay. “İslâm Hukukunda Yaşlı İhmal ve İstismarını Önleyici Prensipler ve Alınacak Tedbirler”. Rumeli İslam Araştırmaları Dergisi 9 (2022): 126-149.
  2. Algan, Nazan Atalay. İslâm Hukukunda Yaşlı Bakımı. Basılmamış doktora tezi, Bursa Uludağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2022.
  3. Ali Haydar Efendi. Dürerü’l-Hükkâm Şerhu Mecelleti’l-Ahkâm. IV Cilt. İstanbul: Matbaa-i Âmire, 1330.
  4. Aykul, Abdulmuid. “İslam Ceza Hukuku ile Çağdaş Ceza Hukukundaki Kusur İlkesinin Mukayesesi”. Trabzon İlahiyat Dergisi 9/2 (2022): 303–324. https://doi.org/10.33718/tid.1186094.
  5. Bardakoğlu, Ali. “Diyet.” TDV İslâm Ansiklopedisi. IX/473-479. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1994.
  6. Bardakoğlu, Ali. “Ehliyet”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. X/ 533-539. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1994.
  7. Bauman, Zygmunt. Liquid Modernity. Cambridge: Polity Press, 2000.
  8. Başoğlu, Tuncay. “Ta‘zîr”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. C. 40. 198-202. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2011.
  9. Bilgin, Recep. Bir Müfessirin Hadisçiliği: Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır Örneği. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, 2019.
  10. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail. el-Câmiʿu’s-Sahîh. Beyrut: Dâru İbn Kesîr, 1407/1987.
  11. Coleman, Peter G. – O’Hanlon, Ann. Ageing and Development. London: Arnold, 2004.
  12. Dağcı, Şamil. “Kısas.” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. XXV/488-494. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2022,
  13. Dönmez, İbrahim Kâfi. “Oruç”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. XXXIII/416-425. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2007.
  14. Ebû Dâvûd, Süleyman b. el-Eşʿas es-Sicistânî. es-Sünen. Beyrut: Dâru’l-Fikr, ts.
  15. Ebû Yûsuf, Yaʿkūb b. İbrâhîm. Kitâbü’l-Harâc. Beyrut: Dâru’l-Maʿrife, ts.
  16. Fidanboy, Ömer. “Buhârî’nin İlk Şârihlerinden İbn Battâl el-Kurtubî ve Belli Başlı Kelâmî Görüşleri”. Güncel Temel İslam Bilimleri Araştırmaları. ed. Murat Oral. 43-59. İstanbul: Kitâbî Yayınevi, 2023.
  17. Gazzâlî, Hüccetü’l-İslâm Ebû Hâmid Muhammed b. Muhammed b. Muhammed b. Ahmed el-Gazzâlî et-Tûsî. İḥyâʾü ʿUlûmi’d-Dîn. Beyrut: Dâru’l-Maʿrife, ts.
  18. Gözübenli, Beşir. “Ateh”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. IV/51-52. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1991.
  19. Hamîdullah, Muhammed. İslâm Peygamberi. İstanbul: Beyan Yayınları, 2003.
  20. İbn Âbidîn, Muhammed Emîn. Reddü’l-Muhtâr ʿalâ’d-Dürri’l-Muhtâr. VI Cilt. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1412/1992.
  21. İbn Battâl, Ebü’l-Hasan Ali b. Halef. Şerḥu Ṣaḥîḥi’l-Buḫârî. Riyad: Mektebetü’r-Rüşd, 2003.
  22. İbn Hacer el-Askalânî, Ahmed b. Ali. Fetḥu’l-Bârî bi-Şerḥi Ṣaḥîḥi’l-Buḫârî. Beyrut: Dâru’l-Maʿrife, ts.
  23. İbn Âşûr, Muhammed Tâhir. Makāsıdü’ş-Şerîʿati’l-İslâmiyye. Amman: Dâru’n-Nefâis, 2001.
  24. İbn Kayyim el-Cevziyye. et-Turuku’l-Hükmiyye fi’s-Siyâseti’ş-Şerʿiyye. Kahire: Dârü’l-Hadîs, 2003.
  25. İbn Kesîr, Ebü’l-Fidâ İsmâil. Tefsîru’l-Kur’âni’l-ʿAzîm. Riyad: Dâru Tayyibe, 1420/1999.
  26. İbn Kudâme, Abdullah b. Ahmed. el-Muğnî. X Cilt. Kahire: Mektebetü’l-Kahire, 1968.
  27. İbn Mâce, Muhammed b. Yezîd el-Kazvînî. es-Sünen. Beyrut: Dâru İhyâʾi’l-Kütübi’l-ʿArabiyye, ts.
  28. İbn Rüşd, Ebü’l-Velîd Muhammed b. Ahmed b. Ahmed el-Kurtubî el-Endelüsî. Bidâyetü’l-Müctehid ve Nihâyetü’l-Muktesıd. II Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1995.
  29. Kallek, Cengiz. “Fakir”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. XII/129-131. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1995.
  30. Karadâvî, Yûsuf. Fıkhu’z-Zekât. II Cilt. Kahire: Mektebetü Vehbe, 2001.
  31. Karadâvî, Yûsuf. Fıkhu’l-Evleviyyât. Kahire: Dâru’ş-Şurûk, 2000.
  32. Karadâvî, Yûsuf. el-Cerîme ve’l-ʿUkûbe fi’l-İslâm. Kahire: Mektebetü Vehbe, 1994.
  33. Karadâvî, Yûsuf. el-Ahlâk fi’l-İslâm. Kahire: Mektebetü Vehbe, 1996.
  34. Karâfî, Ahmed b. İdrîs. el-Furûḳ. Beyrut: ʿÂlemü’l-Kütüb, ts.
  35. Karaman, Hayreddin. Fıkıhta Sünnet. İstanbul: İz Yayıncılık, 2010.
  36. Kâsânî, Alâeddin Ebû Bekir b. Mesʿûd. Bedâʾiʿu’s-Sanâʾiʿ fî Tertîbi’ş-Şerâʾiʿ. VII Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1406/1986.
  37. Kur’ân Yolu. Erişim10 Şubat 2026. https://kuran.diyanet.gov.tr
  38. Kurtubî, Ebû Abdullah Muhammed b. Ahmed. el-Câmiʿ li-Ahkâmi’l-Kur’ân. XX Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1408/1988.
  39. Mâverdî, Ebü’l-Hasen Ali b. Muhammed. el-Ahkâmü’s-Sultâniyye. Beyrut: Dâru’l-Fikr, ts.
  40. Müslim b. el-Haccâc en-Nîsâbûrî. el-Câmiʿu’s-Saḥîḥ. nşr. Muhammed Fuâd Abdülbâkî. Beyrut: Dâru İhyâʾi’t-Türâsi’l-ʿArabî, ts.
  41. Nevevî, Ebû Zekeriyyâ Yahyâ b. Şeref. el-Mecmûʿ Şerhu’l-Mühezzeb. XX Cilt. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1997.
  42. Nevevî. Şerḥu Ṣaḥîḥi Müslim. Beyrut: Dâru İhyâʾi’t-Türâs, 1392/1972.
  43. Onur, Mehmet. İslam Hukukunda Ehliyet Arızaları ve Sefeh. İstanbul: Kitabi Yayınları, 2019.
  44. Öğüt, Salim. “Hac”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. XIV/413-416. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 1996.
  45. Râzî, Fahreddin. Mefâtîhu’l-Gayb. 32 Cilt. Beyrut: Dâru İhyâʾi’t-Türâsi’l-ʿArabî, 1420/1999.
  46. Serahsî, Ebû Bekir Muhammed b. Ahmed. el-Mebsût. XXX Cilt. Beyrut: Dâru’l-Maʿrife, 1406/1986.
  47. Sıcak, Ahmet Sait. “Kur’ân’da e-b-v (و-ب-أ ) ve v-l-d (د-ل-و) Kök Anlamlarının Meallere Yansıtılama(ma)sı Üzerine Bir Değerlendirme”, Kur’ân Meâlleri: Sorunlar, Çözüm Önerileri -III-, (İstanbul: Kitap Dünyası Yayınları, 2025), 1/125-152.
  48. Sifil, Ebubekir. “Kıyam”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. XXV/513-514. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2022.
  49. Sizgen, İbrahim. Tevbenin Mahiyeti ve Had Cezalarını Düşürmedeki Rolü. Ankara: Fecr Yayınları, 2023.
  50. Süyûtî, Ebü’l-Fazl Celâlüddîn Abdurrahmân b. Ebî Bekr b. Muhammed el-Hudayrî es-Süyûtî eş-Şâfiî. el-Eşbâh ve’n-Neẓâʾir. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1999.
  51. Şâtıbî, Ebû İshak İbrâhim b. Mûsâ. el-Muvâfakât fî Usûli’ş-Şerîʿa. IV Cilt. Beyrut: Dâru’l-Maʿrife, 1417/1997.
  52. Şevkânî, Ebû Abdillâh Muhammed b. Alî b. Muhammed es-San‘ânî el-Yemenî. Neylü’l-evṭâr, Beyrut: Dârü’l-Cîl, 1973.
  53. Tirmizî, Ebû Îsâ Muhammed b. Îsâ. es-Sünen. Beyrut: Dâru’l-Garbi’l-İslâmî, 1998.
  54. World Bank. Old Age Income Support in the 21st Century. Washington D.C., 2021.
  55. World Health Organization. Elder Abuse. Geneva, 2022.
  56. Yaşaroğlu, M. Kâmil. “Namaz”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. XXXXII/350-357. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2006.
  57. Zehebî, Şemsüddîn. İthâfü’l-ekâbir fî tehzîbi Kitâbi’l-Kebâ’ir. thk. Üsâme Muhammed es-Seyyid. Mısır: Dârü’l-feth, 1. Basım, 1990.