AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFurthermore, it is concluded that the landowner’s employment of personnel solely for monitoring the progress of the work, ensuring quality control, or supervising compliance with contractual obligations is not sufficient in itself to establish principal employer status.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Construction-for-land-share agreements are mixed contracts under which the landowner undertakes to transfer certain shares of the land, while the contractor undertakes to construct and deliver independent units on the land. Whether the relationship between the parties to such agreements may be characterized as a principal employer–subcontractor relationship under labour law is of particular importance in determining liability arising from employment-related claims, occupational accidents, and occupational diseases. In practice and in judicial decisions, considerable debate exists as to whether landowners may be held jointly and severally liable for the claims of workers employed by the contractor. This study examines the legal nature of construction-for-land-share agreements and the constitutive elements of the principal employer–subcontractor relationship in light of doctrinal opinions and the case law of the Court of Cassation. Particular attention is paid to the conditions for acquiring principal employer status, the transfer of the entire work, the concept of turnkey construction work, and the legal implications of supervisory authority. The analysis demonstrates that, as a general rule, the entire construction work is undertaken by the contractor and that the landowner does not ordinarily employ workers within the scope of the construction activity. Furthermore, it is concluded that the landowner’s employment of personnel solely for monitoring the progress of the work, ensuring quality control, or supervising compliance with contractual obligations is not sufficient in itself to establish principal employer status. Accordingly, factors such as the mere existence of a construction-for-land-share agreement, records maintained by the Social Security Institution, participation in the procurement of construction materials, or the exercise of supervisory authority cannot, by themselves, justify the characterization of the relationship as a principal employer–subcontractor relationship. The study concludes that such a relationship may arise only where the landowner possesses employer status in relation to the relevant work and continues to employ workers within the organization of that work.
Özet
Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, arsa sahibinin belirli arsa paylarını devretmeyi, yüklenicinin ise arsa üzerinde bağımsız bölümler inşa ederek teslim etmeyi üstlendiği karma nitelikli sözleşmelerdir. Bu sözleşmelerde taraflar arasındaki ilişkinin iş hukuku bakımından asıl işveren-alt işveren ilişkisi olarak nitelendirilip nitelendirilemeyeceği, özellikle işçilik alacakları ile iş kazası ve meslek hastalığından doğan sorumlulukların belirlenmesi açısından önem taşımaktadır. Uygulamada ve yargı kararlarında, arsa sahibinin yüklenici işçilerinin alacaklarından müteselsilen sorumlu tutulup tutulamayacağı hususu çeşitli tartışmalara konu olmaktadır. Bu çalışmada, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin hukuki niteliği ile asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurucu unsurları incelenmiş; konu öğretide ileri sürülen görüşler ve Yargıtay kararları ışığında değerlendirilmiştir. Bu kapsamda özellikle asıl işveren sıfatının kazanılmasının koşulları, işin bütün olarak devri, anahtar teslim iş kavramı ve denetim yetkisinin hukuki sonuçları ele alınmıştır. İnceleme sonucunda, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde inşaat işinin kural olarak bütün halinde yüklenici tarafından üstlenildiği ve arsa sahibinin çoğu durumda bu faaliyet kapsamında işçi çalıştırmadığı tespit edilmiştir. Ayrıca arsa sahibinin işin ilerleyişini izlemek, kalite kontrolünü sağlamak veya sözleşmeye uygunluğu denetlemek amacıyla personel bulundurmasının da tek başına asıl işveren sıfatının kazanılması için yeterli olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Bu nedenle yalnızca arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin varlığı, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları, malzeme teminine katılım veya denetim yetkisinin kullanılması gibi olguların tek başına asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kabulü için yeterli olmadığı değerlendirilmiştir. Çalışmada, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulabilmesi için arsa sahibinin ilgili iş kapsamında işveren sıfatını taşıması ve iş organizasyonu içerisinde işçi çalıştırmaya devam etmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.