AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIt is therefore concluded that, in the case of Türkiye, public finance constitutes a multidimensional policy domain that extends beyond revenue collection and resource allocation to generate not only economic but also behavioral and societal outcomes.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to examine, within the framework of behavioral public finance and choice architecture, the steering effects of tax policies, environmental fiscal regulations, and social expenditure mechanisms implemented in Türkiye on individuals’ consumption and tax compliance behaviors. The study adopts a conceptual and analytical approach by integrating the behavioral public finance literature with contemporary fiscal policy practices in Türkiye. The analysis demonstrates that tax incentives, environmental fiscal regulations, and social expenditure mechanisms influence individual behavior not only through economic incentives but also through choice architecture, social norms, and fiscal nudges. Furthermore, these policy instruments contribute to the normalization of particular behavioral patterns over time, thereby revealing the behavioral steering capacity of public finance. It is therefore concluded that, in the case of Türkiye, public finance constitutes a multidimensional policy domain that extends beyond revenue collection and resource allocation to generate not only economic but also behavioral and societal outcomes. In this context, ensuring that fiscal policy instruments are designed in accordance with the principles of transparency, proportionality, and democratic accountability is considered essential for the legitimacy of behavior-guiding fiscal interventions.
Özet
Bu çalışmanın amacı, Türkiye’de uygulanan vergi politikaları, çevresel mali düzenlemeler ve sosyal harcama mekanizmalarının bireylerin tüketim ve vergiye uyum davranışları üzerindeki yönlendirici etkilerini davranışsal kamu maliyesi ve tercih mimarisi yaklaşımı çerçevesinde incelemektir. Araştırmada kavramsal ve analitik yöntem benimsenmiş; davranışsal kamu maliyesi literatürü ile Türkiye’deki mali politika uygulamaları birlikte değerlendirilmiştir. Analiz, Türkiye’de uygulanan vergi teşvikleri, çevresel mali düzenlemeler ve sosyal harcama mekanizmalarının birey davranışlarını yalnızca ekonomik teşvikler yoluyla değil, tercih mimarisi, sosyal normlar ve mali dürtme araçları aracılığıyla da yönlendirdiğini ortaya koymaktadır. Ayrıca bu politika araçlarının belirli davranış kalıplarının zaman içinde normalleşmesine katkı sağlayarak kamu maliyesinin davranış yönlendirme kapasitesini görünür kıldığı değerlendirilmektedir. Sonuç olarak, Türkiye örneğinde kamu maliyesinin yalnızca gelir toplama ve kaynak tahsisi işlevleriyle sınırlı olmayan; ekonomik sonuçlarının yanı sıra davranışsal ve toplumsal etkiler de üreten çok katmanlı bir politika alanı olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Bu çerçevede mali politika araçlarının tasarımında şeffaflık, ölçülülük ve demokratik hesap verebilirlik ilkelerinin gözetilmesi, bu müdahalelerin meşruiyeti açısından temel bir gereklilik olarak değerlendirilmektedir.