SavedAdd your journal

Journals / Geomatik / 2026 / Cilt: 11 Sayı: 2

Erzurum Kentsel Yayılım Alanında Deprem Tehlikesi ve Yapısal Hasar Risk Potansiyelinin CBS Tabanlı AHP Analizine Dayalı Olarak Belirlenmesi

Mucip Demir(KAFKAS ÜNİVERSİTESİ)0000-0003-1122-2664
Namık Tanfer Altaş(ATATÜRK ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-0348-8721
Journal
Geomatik
Pages
353–379
Publication Date
2026-04-29
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Analiz sonuçları, çalışma alanının yaklaşık % 93,9’unun yüksek ve çok yüksek deprem hasar riski taşıyan alanlar kapsamında olduğunu; bu alanların özellikle kentin eski yerleşim çekirdeği (yapısal kırılganlığın yüksek olduğu alanlar) ile ova tabanında (zemin tehlikesinin yüksek olduğu kesimler) yoğunlaştığını ortaya koymaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Deprem tehlikesinin belirgin olduğu alanlarda kentsel yerleşimlerin hasar risk potansiyelinin ortaya konulması, risk azaltma ve planlama süreçleri açısından kritik bir gereklilik oluşturmakta olup; bu bağlamda, farklı mekânsal ve yapısal bileşenlerin birlikte değerlendirilebilmesine olanak tanıyan Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) tabanlı Çok Kriterli Karar Verme (ÇKKV) yöntemlerinin kullanımı giderek önem kazanmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Çalışmada, deprem hasarını etkileyen yerel zemin özellikleri, topoğrafya, fay hatlarına uzaklık, yer hareketi parametreleri ve yapılaşma karakterine ilişkin kriterlerin göreli önemleri, ÇKKV yöntemlerinden Analitik Hiyerarşi Prosesi (AHP) kullanılarak gerçekleştirilen ikili karşılaştırmalarla belirlenmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Analiz sonuçları, çalışma alanının yaklaşık % 93,9’unun yüksek ve çok yüksek deprem hasar riski taşıyan alanlar kapsamında olduğunu; bu alanların özellikle kentin eski yerleşim çekirdeği (yapısal kırılganlığın yüksek olduğu alanlar) ile ova tabanında (zemin tehlikesinin yüksek olduğu kesimler) yoğunlaştığını ortaya koymaktadır.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Deprem · Deprem Hasar Riski · Erzurum Kenti

Özet

Deprem tehlikesinin belirgin olduğu alanlarda kentsel yerleşimlerin hasar risk potansiyelinin ortaya konulması, risk azaltma ve planlama süreçleri açısından kritik bir gereklilik oluşturmakta olup; bu bağlamda, farklı mekânsal ve yapısal bileşenlerin birlikte değerlendirilebilmesine olanak tanıyan Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) tabanlı Çok Kriterli Karar Verme (ÇKKV) yöntemlerinin kullanımı giderek önem kazanmaktadır. Bu bütünleşik yaklaşım doğrultusunda, bu çalışmada Türkiye’nin başlıca deprem alanlarından birinde yer alan Erzurum büyükşehri merkezi kentsel yayılım alanında deprem hasar riskinin mekânsal dağılımının belirlenmesi ve bütüncül olarak ortaya konulması amaçlanmıştır. Çalışmada, deprem hasarını etkileyen yerel zemin özellikleri, topoğrafya, fay hatlarına uzaklık, yer hareketi parametreleri ve yapılaşma karakterine ilişkin kriterlerin göreli önemleri, ÇKKV yöntemlerinden Analitik Hiyerarşi Prosesi (AHP) kullanılarak gerçekleştirilen ikili karşılaştırmalarla belirlenmiştir. Bu süreçte elde edilen kriter ağırlıkları esas alınarak, daha önce raster formatında oluşturulan tematik kriter haritaları CBS ortamında ağırlıklı bindirme yöntemiyle bütünleştirilmiş ve Erzurum Büyükşehir kentsel yayılım alanına ilişkin deprem tehlikesi ile yapısal hasar risk potansiyelini bir arada sunan bütünleşik haritalar üretilmiştir. Analiz sonuçları, çalışma alanının yaklaşık % 93,9’unun yüksek ve çok yüksek deprem hasar riski taşıyan alanlar kapsamında olduğunu; bu alanların özellikle kentin eski yerleşim çekirdeği (yapısal kırılganlığın yüksek olduğu alanlar) ile ova tabanında (zemin tehlikesinin yüksek olduğu kesimler) yoğunlaştığını ortaya koymaktadır.

🔖

Cite This Article

Demir, M., Altaş, N. T. (2026). Erzurum Kentsel Yayılım Alanında Deprem Tehlikesi ve Yapısal Hasar Risk Potansiyelinin CBS Tabanlı AHP Analizine Dayalı Olarak Belirlenmesi. Geomatik, Cilt: 11 Sayı: 2, 353–379. https://doi.org/10.29128/geomatik.1868404

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (84)

  1. AFAD. (2023). Türkiye deprem tehlike haritası ve risk azaltma stratejileri. T.C. İçişleri Bakanlığı Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı. https://www.afad.gov.tr
  2. USGS. (2023). Global earthquake search database. United States Geological Survey. https://earthquake.usgs.gov
  3. UNDRR. (2022). Global assessment report on disaster risk reduction (GAR2022). United Nations Office for Disaster Risk Reduction. https://www.undrr.org
  4. Alemdar, K. D. (2025). Seismic risk assessment of transportation networks for the impending Istanbul earthquake with GIS-based MCDM approach. Natural Hazards, 121(9), 10085–10123. https://doi.org/10.1007/s11069-024-06789-x
  5. Kangas, J., Kangas, A., Leskinen, P., ve Pajari, B. (2001). MCDM methods in strategic planning of forestry on state-owned lands in Finland. Journal of Multi-Criteria Decision Analysis, 10(5), 257–271. https://doi.org/10.1002/mcda.305
  6. Garni, R., ve Awasthi, A. (2017). Integration of GIS and AHP for disaster risk assessment: A case study in Nepal. Natural Hazards, 86(2), 751–772. https://doi.org/10.1007/s11069-017-2879-9
  7. Saaty, T. L. (1980). The analytical hierarchy process: Planning, priority setting, resource allocation. McGraw-Hill.
  8. Saaty, T. L. (2008). Decision making with the analytic hierarchy process. International Journal of Services Sciences, 1(1), 83–98. https://doi.org/10.1504/IJSSCI.2008.017590
  9. Saaty, T. L. (1990). The analytic hierarchy process in conflict management. International Journal of Conflict Management, 1(1), 47-68. https://doi.org/10.1108/eb022672
  10. Al Harbi, K. M. A.-S. (2001). Application of the AHP in project management. International Journal of Project Management, 19(1), 19–27. https://doi.org/10.1016/S0263-7863(99)
  11. Tavana, M., Santos-Arteaga, M. E., ve Di Caprio, D. (2021). A group decision-making support system for the geometric mean prioritization method in AHP. Expert Systems with Applications, 170, Makale 114532. https://doi.org/10.1016/j.eswa.2020.114532
  12. Erdin, H. E., Partigöç, N. S., Zengin Çelik, H., ve Sılaydın Aydın, M. B. (2024). İzmir kentinin deprem durumunda kullanılabilecek toplanma alanlarının belirlenmesine yönelik değerlendirme. Geomatik, 9(3),391–407. https://doi.org/10.29128/geomatik.1494757
  13. Uysal, A., Sunkar, M., ve Avci, V. (2025). Malatya ve çevresinde aletsel dönem (1900-2024) depremlerinin mekânsal analizleri. Geomatik, 10(2). https://doi.org/10.29128/geomatik.1593289
  14. Rahman, M. M., Thakur, S., Ahmed, S. T., ve Yasmin, R. (2025). GIS-based development of liquefaction hazard and soil distribution maps for Dinajpur Sadar, Bangladesh. International Journal of Engineering and Geosciences, 11(2), 263–273. https://doi.org/10.26833/ijeg.1662672
  15. Ezz, H., ve Abdel-wahab, A. (2025). Land suitability mapping for sustainable agriculture in Egypt’s Western Desert: A GIS–AHP framework. International Journal of Engineering and Geosciences, 11(2), 288–300. https://doi.org/10.26833/ijeg.1756908
  16. Rahman, M. M. (2025). GIS based allowable bearing capacity thematic maps of shallow foundation for Bogura District, Bangladesh. International Journal of Engineering and Geosciences, 10(3), 329–338. https://doi.org/10.26833/ijeg.1589939
  17. Eminoğlu, Y., ve Tarhan, Ç. (2025). Decadal evolution of GIS in disaster management and risk assessment. International Journal of Engineering and Geosciences, 10(2), 173–196. https://doi.org/10.26833/ijeg.1544048
  18. Yurdakul, Ö. (2025). 6 Şubat 2023 Türkiye deprem dizisinde meydana gelen yüzey yer değiştirmelerinin CORS istasyonlarına dayalı GNSS gözlemleri ve statik PPP tekniği ile analizi. International Journal of Engineering and Geosciences, 11(2), 510–528. https://doi.org/10.26833/ijeg.1765899
  19. Bayata, H. F., Mazlum, Y. E., Baş, F. İ., ve Çolak, M. A. (2025). Erzincan kent merkezinin deprem güvenliği: Yapı stoğu, ulaşım ağı, toplanma ve geçici barınma alanlarının stratejik analizi. Geomatik, 10(1), 54–64. https://doi.org/10.29128/geomatik.1512396
  20. Goepel, K. D. (2018). Implementation of an online software tool for the analytic hierarchy process (AHP-OS). International Journal of the Analytic Hierarchy Process, 10(3). https://doi.org/10.13033/ijahp.v10i3.590
  21. Rezaie, F., ve Panahi, M. (2015). GIS modeling of seismic vulnerability of residential fabrics in Tehran using multi-criteria decision-making techniques. Natural Hazards and Earth System Sciences, 15(3), 461–474. https://doi.org/10.5194/nhess-15-461-2015
  22. Nyimbili, P. H., Erden, T., ve Karaman, H. (2018). Earthquake hazard mapping and analysis by integrating GIS, AHP and TOPSIS for the Küçükçekmece region in Turkey. Proceedings of the FIG Congress 2018: Embracing our smart world where the continents connect—Enhancing the geospatial maturity of societies içinde. International Federation of Surveyors (FIG).
  23. Yavaşoğlu, F., ve Özden, T. (2017). Coğrafi bilgi sistemleri tabanlı analitik hiyerarşi süreci kullanılarak deprem hasar riski analizi: Kadıköy örneği. Geomatik, 2(3), 154–165. https://doi.org/10.29128/geomatik.306915
  24. Jena, R., Pradhan, B., ve Beydoun, G. (2020). Earthquake vulnerability assessment in Northern Sumatra province by using a multi-criteria decision-making model. International Journal of Disaster Risk Reduction, 46, Makale 101518. https://doi.org/10.1016/j.ijdrr.2020.101518
  25. Zhu, J., vd. (2023). Multi-criteria seismic risk assessment based on combined weight-TOPSIS model: A case study of Songyuan City, China. Sustainability, 15(14), Makale 11216. https://doi.org/10.3390/su151411216
  26. Demir, M., ve Altaş, N. T. (2024). Kars kentinde deprem hasar risk potansiyeli taşıyan alanların CBS tabanlı AHP analizlerine dayalı olarak belirlenmesi. Geomatik, 9(1), 123–140. https://doi.org/10.29128/geomatik.1375650
  27. Rahimi, F., Sadeghi-Niaraki, A., Ghodousi, M., Basiri, A., ve Choi, S.-M. (2025). Spatial-temporal modeling of urban resilience and risk to earthquakes. Scientific Reports, 15, Makale 8321. https://doi.org/10.1038/s41598-025-92365-2
  28. Silahtar, A., Şenkaya, T., ve Karaaslan, M. (2025). Multi-criteria decision-making (MCDM) model for building damages in the Kahramanmaraş 2023 earthquake sequence. Bulletin of Earthquake Engineering. Erken görünüm. https://doi.org/10.1007/s10518-025-02139-4
  29. Altaş, N. T. (2015). Coğrafi çevre unsurlarıyla şehirleşme etkileşimi bakımından Erzurum şehri. Pegem Yayın ISBN: 978-605-318-134-7
  30. Altaş, N. T. (2025). 25. Bölüm: Erzurum. Ü. Bekdemir (Ed.), Türkiye'de kentleşme ve kentler içinde (s. 406-422). Pegem Akademi Yayıncılık. ISBN 978-625-6652-35-4
  31. Kuşçu, İ., Kopar, İ., ve Bakırtaş, İ. (2019). Erzurum ilinde (Türkiye) 1907-2018 yılları arasında kaydedilen M≥ 3.0 depremlerin mekânsal analizi. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 23(4), 1607–1624.
  32. Soysal, H., Sipahioğlu, S., Kolçak, D., ve Altınok, Y. (1981). Türkiye ve çevresinin tarihsel deprem kataloğu (MÖ 2100 - MS 1900). Boğaziçi Üniversitesi Kandilli Rasathanesi Yayınları.
  33. Küçükuğurlu, M. (2024). Görgü tanıklarına göre 19. yüzyıl Erzurum depremleri. Turcology Research, 79, 100–110. https://doi.org/10.5152/JTRI.2023.23277
  34. Bağcı, G., Yatman, A., Özdemir, S., ve Altın, N. (1991). Türkiye'de hasar yapan depremler. Deprem Araştırma Bülteni, 18(69), 113–126.
  35. Kalafat, D., Güneş, Y., Kara, M., Deniz, P., Kekovalı, K., Kuleli, H. S., ve Özel, M. (2007). Bütünleştirilmiş homojen Türkiye deprem kataloğu (1900-2005; M≥ 4.0). Kandilli Rasathanesi ve Deprem Araştırma Enstitüsü.
  36. Gök, Y., Altaş, N. T., ve Zaman, S. (2011). Aşkale depremleri ve etkileri. Doğu Coğrafya Dergisi, 12(17), 161–184.
  37. Gök, Y., Zaman, S., ve Altaş, N. T. (2011). Aşkale depremlerinden sonra inşa edilen konutların sosyo-ekonomik yönden incelenmesi. Doğu Coğrafya Dergisi, 12(18), 111–133.
  38. Demirtaş, R., Yağyemez, B., Penirci, O., ve Uğraş, M. (2010). Erzurum ili Büyükşehir Belediyesi yerleşim alanının 1/5000 ölçekli nazım imar planına esas jeolojik-jeoteknik etüt raporu. Erzurum Büyükşehir Belediyesi.
  39. MTA. (2009). Türkiye diri fay haritası serisi, Erzurum (NJ 37-4) paftası. Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü. https://www.mta.gov.tr
  40. Kramer, S. L., ve Stewart, J. P. (2024). Geotechnical earthquake engineering (2. baskı). CRCPress. https://doi.org/10.1201/9781003512011
  41. Çevre ve Şehircilik Bakanlığı. (2018). Türkiye bina deprem yönetmeliği (TBDY-2018). Resmî Gazete (Sayı: 30364).
  42. Civelekler, E., ve Afacan, K. B. (2023). Yeraltı suyunun spektral davranışa etkisi. Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Mühendislik Bilimleri Dergisi, 12(1), 256–262. https://doi.org/10.28948/ngumuh.1187363
  43. Youd, T. L., Idriss, I. M., Andrus, R. D., Arango, I., Castro, G., Christian, J. T.,. ve Stokoe, K. H. (2001). Liquefaction resistance of soils: Summary report from the 1996 NCEER and 1998 NCEER/NSF workshops. Journal of Geotechnical and Geoenvironmental Engineering, 127(10), 817–833. https://doi.org/10.1061/(ASCE)1090-0241
  44. Güllü, H., ve Natur, O. (2025). Three-dimensional simulation of seismic structure–soil–structure interaction for mid-rise buildings near dense shallow sloping soils under the impact of 6 February 2023 Kahramanmaraş Pazarcık earthquake. Buildings, 15(7), Makale 1013. https://doi.org/10.3390/buildings15071013
  45. Wang, Y., Cao, Z., & Au, S. K. (2010). Efficient Monte Carlo simulation of parameter sensitivity in probabilistic slope stability analysis. Computers and Geotechnics, 37(7-8), 1015-1022. https://doi.org/10.1016/j.compgeo.2010.08.010
  46. Pujol, S., Bedirhanoğlu, İ., Dönmez, C., Dowgala, J. D., Eryilmaz-Yıldırım, M., Klaboe, K., Köroğlu, F. B., ve Lepage, A. (2024). Quantitative evaluation of the damage to RC buildings caused by the 2023 southeast Turkey earthquake sequence. Earthquake Spectra, 40(1), 505–530. https://doi.org/10.1193/051223eqs076m
  47. Sönmez, E., Eryılmaz-Yıldırım, M., Aydın, M. F., ve Köroğlu, F. B. (2025). Seismic performance assessment of structural systems in the aftermath of the 2023 Kahramanmaraş earthquakes: Observations and fragility analyses. Earthquake Spectra, 41(1). https://doi.org/10.1177/8755293024128754
  48. Chopra, A. K. (2012). Dynamics of structures: Theory and applications to earthquake engineering (4. baskı). Prentice Hall.
  49. Luco, N., ve Bazzurro, P. (2007). Does amplitude scaling of ground motion records result in biased nonlinear structural drift responses? Earthquake Engineering & Structural Dynamics, 36(13),1813–1835. https://doi.org/10.1002/eqe.695
  50. Yakut, A. (2004). Preliminary seismic performance assessment procedure for existing RC buildings. Engineering Structures, 26(10),1447–1461. https://doi.org/10.1016/j.engstruct.2004.05.0
  51. Erdik, M. (2017). Earthquake risk assessment. Bulletin of Earthquake Engineering, 15(12), 5055-5092. https://doi.org/10.1007/s10518-017-0235-2
  52. Ekinci, E. (2024). 6 Şubat 2023 tarihli Kahramanmaraş depremleri sonrasında betonarme yapıların incelenmesi: Malatya ili saha çalışması. Black Sea Journal of Engineering and Science, 7(2), 298–306. https://doi.org/10.34248/bsengineering.1414243
  53. Aghataher, R., Delavar, M. R., Nami, M. H., ve Samnay, N. (2008). A fuzzy-AHP decision support system for evaluation of cities vulnerability against earthquakes. World Applied Sciences Journal, 3(1), 66 ISSN 1818-4952
  54. Sarvar, H., Amini, J., ve Laleh-Poor, M. (2011). Assessment of risk caused by earthquake in region 1 of Tehran using the combination of RADIUS, TOPSIS and AHP models. Journal of Civil Engineering and Urbanism, 1(1), 39–48.
  55. Erden, T., ve Karaman, H. (2012). Analysis of earthquake parameters to generate hazard maps by integrating AHP and GIS for Küçükçekmece region. Natural Hazards and Earth System Sciences, 12(2), 475–483. https://doi.org/10.5194/nhess-12-475-2012
  56. Özşahin, E. (2014). Coğrafi bilgi sistemleri (CBS) ve analitik hiyerarşi süreci (AHS) kullanılarak Tekirdağ ilinde deprem hasar riski analizi. Journal of Human Sciences, 11(1), 861–879. https://doi.org/10.20304/husbd.84015
  57. Güven, İ. T., ve Gerçek, D. (2017). Değirmendere’nin CBS tabanlı deprem risk ve erişebilirlik analizi. Resilience, 1(1), 31–45.
  58. Ceylan, Ş., ve Yılmaz, I. (2020). Orta ölçekli yerleşime uygunluk planlarının CBS tabanlı analitik hiyerarşi süreci (AHS) kullanılarak hazırlanması: Sivas il merkezi örneği. Pamukkale Üniversitesi Mühendislik Bilimleri Dergisi, 26(3), 545–558. https://doi.org/10.5505/pajes.2019.98975
  59. Özşahin, E., ve Eroğlu, İ. (2019). Erzincan kentinde yerel zemin özelliklerinin deprem duyarlılığına etkisi. Doğal Afetler ve Çevre Dergisi, 5(1), 41–57. https://doi.org/10.21324/dacd.428012
  60. Özkazanç, S., Sıddıquı, S. D., ve Güngör, M. (2020). Sensitivity analysis of earthquake using the analytic hierarchy process (AHP) method: Sample of Adana. İdealkent, 11(30), 570–591. https://doi.org/10.31198/idealkent.716402
  61. Karimi, M., ve Najafi, M. (2015). Assessment of seismic vulnerability in urban areas using GIS and AHP. Natural Hazards, 78(3), 2011–2035. https://doi.org/10.1007/s11069-015-1816-y
  62. Shawon, T. A., Mahmud, M. A., Rahman, M. M., Ubaura, M., ve Rashied, M. (2021). Evaluating earthquake vulnerability using the analytical hierarchy process (AHP) and social appraisal of retrofitting in Lalmatia, Dhaka. Proceedings of the 1st Croatian Conference on Earthquake Engineering (1CroCEE) içinde (s. 145–156). Faculty of Engineering, University of Zagreb. https://doi.org/10.5592/CO/1CroCEE.2021.1
  63. Yakar, M., Yıldız, F., Uray, F., & Metin, A. (2010) Photogrammetric Measurement of The Meke Lake and Its Environment with Kite Photographs to Monitoring of Water Level to Climate Change. In ISPRS Commission V Mid-Term Symposium (pp. 613-616.
  64. Mohammadi, S., Balouei, F., Amini, S. et al. (2025). Beyond the richter scale: a fuzzy inferamrence system approach for measuring objective earthquake risk. Natural Hazards 121, 245–268 https://doi.org/10.1007/s11069-024-06786-9
  65. Singh, S., ve Manna, A. (2019). Influence of groundwater table on seismic site response and liquefaction potential. Soils and Foundations, 59(1),160–174. https://doi.org/10.1016/j.sandf.2018.11.009
  66. Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 8. Bölge Müdürlüğü. (2024). Erzurum ili kentsel yerleşim alanları hidrojeolojik ve jeoteknik değerlendirme raporu [Teknik rapor]. Jeoteknik Hizmetler ve Yeraltı Suları Şube Müdürlüğü.
  67. Kantekin, Y., ve Aydın, İ. C. (2023). Investigation of RC buildings after 6 February 2023, Kahramanmaraş, Türkiye earthquakes. Buildings, 13(7), Makale 1789. https://doi.org/10.3390/buildings13071789
  68. AFAD. (2018). Türkiye deprem tehlike haritası. Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı. https://tdth.afad.gov.tr
  69. Bozorgnia, Y., ve Bertero, V. V. (2004). Earthquake engineering: From engineering seismology to performance-based engineering. CRCPress. https://doi.org/10.1201/9780203486245
  70. Rezaeian, S., ve Der Kiureghian, A. (2008). A stochastic ground motion model with separable temporal and spectral nonstationarities. Earthquake Engineering & Structural Dynamics, 37(13), 1565–1584. https://doi.org/10.1002/eqe.831
  71. Shome, N., Cornell, C. A., Bazzurro, P., ve Carballo, J. E. (1998). Earthquakes, records, and nonlinear responses. Earthquake Spectra, 14(3),469 https://doi.org/10.1193/1.1586011
  72. Erzurum Büyükşehir Belediyesi. (2024). Erzurum ili kentsel dönüşüm strateji belgesi ve yapı envanter raporu. https://www.erzurum.bel.tr
  73. AFAD. (2021). Erzurum il afet risk azaltma planı (İRAP). T.C. İçişleri Bakanlığı Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı. https://www.afad.gov.tr
  74. Forman, E. H., ve Gass, S. I. (2001). The analytic hierarchy process—an exposition. Operations Research, 49(4), 469–486. https://doi.org/10.1287/opre.49.4.469.11231
  75. Prachi, J, (2021) What is analytical hierarchy process (AHP) and how to use it. https://www.managementstudyguide.com/analytica l-hierarchy-process.htm
  76. Malczewski, J. (1999). GIS and multicriteria decision analysis. John Wiley & Sons. https://doi.org/10.1002/9781119012431
  77. Feizizadeh, B., Yariyan, P., Yakar, M., Blaschke, T., & Almuraqab, N. A. S. (2025). An integrated hybrid deep learning data driven approaches for spatiotemporal mapping of land susceptibility to salt/dust emissions. Advances in Space Research.
  78. Ozdemir, H. (2016). Multi-criteria analysis for flood susceptibility mapping: The case of Antakya. Journal of Flood Risk Management, 9(4),295–. https://doi.org/10.1111/jfr3.12139
  79. Dai, F. C., Lee, C. F., ve Zhang, X. H. (2001). GIS-based geo-environmental evaluation for urban land-use planning: A case study. Engineering Geology, 61(4), 257–271. https://doi.org/10.1016/S0391-9444(01)00033-X
  80. Japan Aerospace Exploration Agency (JAXA) ve Ministry of Economy, Trade and Industry (METI). (2015). Alos Palsar RTC digital elevation model (12.5 m). Alaska Satellite Facility (ASF), University of Alaska Fairbanks.
  81. Özşahin, E., & Kaymaz, Ç. K. (2013). Antakya ve Erzurum kentlerinin jeomorfolojik özelliklerinin kentsel ekoloji penceresinden analizi. Kuramdan uygulamaya yerel yönetimler ve kentsel politikalar (pp.779-788), Ankara: Pegem Akademi.
  82. Coşkun, O., & Zaman, S. (2012). An applied study about urban adaptation of rural population migrating to cities and their urbanization level: Erzurum example. International Journal of Human Sciences, 9(1), 1050-1062.
  83. Duman, S., Ünsal, Ö., & Zaman, S. (2024). The clustering of the population at building scale in Bursa city (Türkiye). Sustainability, 16(19),8615. https://doi.org/10.3390/su16198615
  84. Youd, T. L., Idriss, I. M., Andrus, R. D., Arango, I., Castro, G., Christian, J. T.,. ve Stokoe, K. H. (2001). Liquefaction resistance of soils: Summary report from the 1996 NCEER and 1998 NCEER/NSF workshops. Journal of Geotechnical and Geoenvironmental Engineering, 127(10), 817–833. https://doi.org/10.1061/(ASCE)1090-0241