AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study ultimately aims to show that religious identity in modern visual culture is not confined to the domain of belief, but is continuously reproduced as a category of power through collective memory, political authority, and the construction of social boundaries.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines how Muslim/Arab and Jewish representations were constructed in oppositional yet simultaneous ways in Hollywood cinema in the period following the Second World War, through a comparative discourse analysis. The article demonstrates that early exoticized and romanticized portrayals of Arabs gradually gave way to a systematic demonization structured around codes of irrationality, violence, and security threat. In contrast, Jewish representation is shown to be articulated through Holocaust memory, diaspora narratives, and nation-state formation, transforming Jewish identity into a subject endowed with moral and political legitimacy. Drawing on Stuart Hall’s theory of representation and Edward Said’s approach to Orientalism, the study analyzes these portrayals within the broader framework of discourse–power relations. It argues that these two representational trajectories do not operate independently; rather, they function within a coherent representational regime in which each identity is mutually constituted through the other. Analyses of Exodus (1960), Cast a Giant Shadow (1966), and Munich (2005) reveal that Hollywood consistently positions Jewish identity as a modern, rational, and defensive political subject, while constructing Arab/Muslim identity as its symbolic and political counterpart. Within this context, cinema functions not merely as a site of cultural image production but as a powerful ideological apparatus that circulates collective memory, religious symbolism, and forms of political legitimacy on a global scale. The study ultimately aims to show that religious identity in modern visual culture is not confined to the domain of belief, but is continuously reproduced as a category of power through collective memory, political authority, and the construction of social boundaries.
Özet
Bu çalışma, İkinci Dünya Savaşı sonrası Hollywood sinemasında Müslüman/Arap ve Yahudi temsillerinin karşıt ancak eşzamanlı biçimde nasıl kurulduğunu karşılaştırmalı bir söylem analizi çerçevesinde incelemektedir. Makale, Arap imgesinin erken dönem egzotik ve romantize edilmiş tasvirlerden giderek uzaklaştığını ve irrasyonellik, şiddet ile güvenlik tehdidi kodları üzerinden sistematik biçimde demonize edildiğini ortaya koymaktadır. Buna karşılık Yahudi imgesinin Holokost hafızası, diaspora anlatıları ve ulus-devlet inşasıyla ilişkilendirilerek ahlaki ve siyasal meşruiyet taşıyan bir özneye dönüştürüldüğü gösterilmektedir. Çalışma, Stuart Hall’un temsil kuramı ve Edward Said’in Oryantalizm yaklaşımını söylem–iktidar ilişkileri bağlamında birlikte ele alarak, bu iki temsil hattının birbirinden bağımsız olmadığını; aksine karşılıklı olarak birbirini üreten bütünlüklü bir temsil rejimi içinde işlediğini ileri sürmektedir. Exodus (1960), Cast a Giant Shadow (1966) ve Munich (2005) filmleri üzerinden yapılan çözümlemeler, Hollywood’un Yahudi kimliğini modern, rasyonel ve savunmacı bir siyasal özne olarak konumlandırırken, Arap/Müslüman kimliğini bu öznenin karşıtı olarak yapılandırdığını göstermektedir. Bu bağlamda sinema, yalnızca kültürel imgeler üretmekle kalmamakta; kolektif hafıza, dinî semboller ve siyasal meşruiyet biçimlerini küresel ölçekte dolaşıma sokan güçlü bir ideolojik aygıt olarak da işlev görmektedir. Çalışma, dinî kimliğin modern görsel kültürde yalnızca inanç alanına ait bir olgu değil; kolektif hafıza, siyasal iktidar ve toplumsal sınırlar üzerinden yeniden üretilen bir güç kategorisi olarak nasıl temsil edildiğini tartışmayı amaçlamaktadır.