Journals / Sayıştay Dergisi / 2017 / Sayı: 106

AN OVERALL EVALUATION OF SOCIAL EXPENDITURES IN THE FRAMEWORK OF SOCIAL MUNICIPALITY IN TURKEY

Türkiye’de Sosyal Belediyecilik Çerçevesinde Sosyal Harcamalar Üzerine Genel Bir Değerlendirme

Pages
63–86
Publication Date
2017-09-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

This study examines the social spending on social municipal services in Turkey in line with the findings

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Social municipality has become one of the most prominent municipal tendencies today.
📊
Key Findings & Data:Under the name of social municipal services in Turkey, services are delivered for women, children, the elderly, the poor, the unemployed and the youth, which are expressed as disadvantaged segments.
💡
Conclusion & Impact:This study examines the social spending on social municipal services in Turkey in line with the findings
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sosyal Belediyecilik · Türkiye · Sosyal Harcamalar

Abstract

Social municipality has become one of the most prominent municipal tendencies today. Under the name of social municipal services in Turkey, services are delivered for women, children, the elderly, the poor, the unemployed and the youth, which are expressed as disadvantaged segments. In today’s social municipal understanding, municipalities feel obliged to make social expenditures to carry out systematic and programmed services for overcoming the deprivations of disadvantaged individuals living within their boundaries. This study examines the social spending on social municipal services in Turkey in line with the findings

Özet

Sosyal belediyecilik, günümüzde en belirgin belediyecilik eğilimlerinden birisi haline gelmiştir. Türkiye’de sosyal belediye hizmeti adı altında, dezavantajlı kesimler olarak ifade edilen kadın, çocuk, yaşlı, yoksul, işsiz ve gençlere yönelik hizmetler sunulmaktadır. Günümüz sosyal belediyecilik anlayışında belediyeler, sınırları dâhilinde yaşayan ihtiyaç sahibi bireylerin yoksunluklarının giderilmesi amacıyla sistemli ve programlı hizmetlerin yürütülmesi için sosyal harcama yapılması yönünde kendilerini zorunlu hissetmektedirler. Çalışmada, elde edilen bulgular doğrultusunda, Türkiye’de sosyal belediyecilik hizmetlerine yönelik olarak yapılan sosyal harcamalar incelenmiştir

🔖

Cite This Article

TOPRAK, D., ŞATAF, C. (2017). AN OVERALL EVALUATION OF SOCIAL EXPENDITURES IN THE FRAMEWORK OF SOCIAL MUNICIPALITY IN TURKEY. Sayıştay Dergisi, Sayı: 106, 63–86. https://ajindex.com/articles/136236

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Akarsu, S., (2014), Sosyal Belediyecilik (Zeytinburnu Belediyesi Örneği), İstanbul Aydın Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı Mahalli İdareler ve Yerinden Yönetim Bilim Dalı Yüksek Lisans Tezi, İstanbul.
  2. Akdoğan, Y. (2002), “Ulusal Soruna Yerel Çözüm: Sosyal Belediyecilik”, Eminönü Bülteni, Şubat Sayısı. Arslan, M. (2013), Mahalli İdareler ve Yerinden Yönetim Yerel Yönetimlerde Sosyal Belediyecilik Faaliyetleri (Arnavutköy Belediyesi Örneği), İstanbul Aydın Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul. Artan T., (2011), Yeni Yerel Yönetim Yapılanmasında Sosyal Hizmetler; İstanbul Örneği, Doktora Tezi, Marmara Üniversitesi,
  3. İstanbul.
  4. Ateş, H. (2009), “Sosyal Belediyecilik”, MÜSİAD Çerçeve Dergisi, Sayı: 49. Beki, A. (2008), Türkiye’de Sosyal Belediyecilik Uygulamaları: Ümraniye Belediyesi, Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmış Doktora Tezi, Sakarya. Berk, Z. (2010), Kent Yoksulluğu ve Sosyal Belediyecilik Uygulamaları: Kırıkkale Belediyesi Örneği, Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Yönetimi Ana Bilim Dalı, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Isparta. Buğra, A. ve S. Adar (2007), Türkiye’nin Sosyal Koruma Harcamalarının Karşılaştırmalı Analizi, Boğaziçi Üniversitesi Sosyal Politika Forumu, İstanbul.
  5. Çiçek, E. (2012). Türkiye’de Belediyelerin Sosyal Hizmet ve Sosyal Yardım Politikaları, Ankara,
  6. Koza Yayıncılık, Alındığı Tarih: 12.05.2016 http:// www.tbb.gov.tr/online/yayinlar/turkiyedebelediyelerinsosyal DPT (2008), Dokuzuncu Kalkınma Planı (2007-2013) 2009
  7. Yılı Programı. Erdoğdu, M.M. (2013), “Sosyal Harcamaların Kapsamı ve Türkiye’de Sosyal Bütçe”, içinde Kamu Bütçesinde Yeni Yaklaşımlar (Ed. Figen Altuğ, Ahmet Kesik, Murat Şeker), Seçkin Yayıncılık, Ankara, ss.53-95.
  8. Erdoğdu, M. ve E. Yenigün (2008), Türkiye’de Sosyal Bütçe-Nasıl Yapılıyor? Nasıl İzlenir?, Ed. Ahmet Buldam, Tesev Yayınları,
  9. Ekim. Es, M. (2007),
  10. Kent Üzerine Düşünceler, İstanbul: Plato Danışmanlık ve Eğitim Yayınları.
  11. Esping-Andersen, G. (1990), The Three Worlds of Welfare Capitalism, Polity Press,
  12. Cambridge. Esping-Andersen, G. (2006), “Toplumsal Riskler ve Refah Devletleri”, Ayşe Buğra ve Çağlar Keyder (der.), Sosyal Politika Yazıları, Burcu Yakut Çakar ve Utku Barış Balaban (çev.). İstanbul: İletişim, ss. 33–54.
  13. Eurostat (2007), Europe in Figures-Eurostat Yearbook, 2006-2007, European Commission. Euros