AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFor younger children, prevention should prioritize secure storage and child-resistant practices; for adolescents, emphasis should be placed on family communication, supervised dispensing of medications, and timely psychiatric referral.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: To evaluate pediatric drug intoxication cases presenting to a tertiary emergency department with respect to demographics, etiologies, ingested agents, interventions, and clinical outcomes, and to compare accidental and suicidal origins. Methods: The study cohort comprised 304 patients for whom a forensic report was issued due to drug ingestion. The recorded variables included demographics, origin of intoxication (accident/suicide), time of presentation, drug category, interventions, consultations, and outcomes. Group comparisons were performed using chi-square or Fisher’s exact tests (two-sided p<0.05). Results: The mean age was 12.46±6.00 years, and 70.4% were female. Drug intake was predominantly accidental in boys (67.7%) and suicidal in girls (80.4%) (p<0.001). Suicidal cases clustered in adolescents, while accidental ingestions were concentrated in ages 0–5 years. The most common agents were neuropsychiatric drugs, multiple-drug ingestion, and analgesic–antipyretics; the use of one’s own medication was significantly higher in suicide attempts (p<0.001). Child and adolescent psychiatry was consulted in 90.3% of the cases. No mortality occurred. Conclusion: Pediatric drug intoxication is largely preventable. For younger children, prevention should prioritize secure storage and child-resistant practices; for adolescents, emphasis should be placed on family communication, supervised dispensing of medications, and timely psychiatric referral.
Özet
Amaç: Bu çalışmada, çocuk acil servisine ilaç intoksikasyonu nedeniyle başvuran adli olguların demografik özellikleri, başvuru nedenleri, maruz kalınan etken maddeler, yapılan müdahaleler ve klinik seyirleri değerlendirilmiş; kaza ve özkıyım amaçlı olgular karşılaştırılmıştır. Yöntemler: Çalışma grubunu, ilaç alımı nedeniyle adli rapor düzenlenen 304 hasta oluşturdu. Kaydedilen değişkenler arasında demografik özellikler, intoksikasyonun kökeni (kaza/özkıyım), başvuru zamanı, ilaç kategorisi, yapılan müdahaleler, konsültasyonlar ve klinik sonuçlar yer aldı. Gruplar arasındaki karşılaştırmalar ki-kare veya Fisher testi ile yapıldı (p<0.05). Bulgular: Ortalama yaş 12.46±6.00 yıl olup olguların %70.4’ü kızdı. İlaç alımı erkeklerde çoğunlukla kaza (%67.7), kızlarda ise özkıyım (%80.4) amaçlıydı (p<0.001). Özkıyım olguları adolesan yaş grubunda, kazaya bağlı alımlar ise 0–5 yaş aralığında yoğunlaşmıştı. En sık karşılaşılan ilaç grupları nöropsikiyatrik ilaçlar, çoklu ilaç alımı ve analjezik–antipiretiklerdi; özkıyım girişimlerinde kişinin kendi ilacını kullanma oranı anlamlı düzeyde yüksekti (p<0.001). Olguların %90.3’üne çocuk ve ergen psikiyatrisi konsültasyonu yapılmış olup mortalite saptanmamıştır. Sonuç: Çocukluk çağında ilaç intoksikasyonları önlenebilir bir sağlık sorunudur. Küçük yaş grubunda güvenli ilaç saklama önlemleri, adolesanlarda ise aile içi iletişim, ebeveyn kontrolünde ilaç kullanımı ve psikiyatrik destek, önleyici stratejiler arasında yer almalıdır.