AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWithin this framework, taking current practices in the healthcare sector, an area requiring licensing, as a point of reference, where artificial intelligence is positioned not as a substitutive but as a complementary tool, evaluations have been conducted as to whether, in the field of law, artificial intelligence may become a final decision-maker in light of the existing practices and technological developments in Turkish law, or whether it should remain a supportive instrument used under human oversight, and, finally, as to how a balanced and sustainable approach may be achieved.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The use of artificial intelligence systems in the field of law has moved beyond the level of a purely theoretical debate and has become a practical reality in areas such as legal research, document and argument analysis, case management, and decision-support processes. While AI-based tools offer significant potential in terms of speed, systematisation, and predictability, concerns relating to algorithmic bias, the erosion of judicial discretion, lack of transparency, and compatibility with the guarantees of the right to a fair trial necessitate a critical assessment of their use in legal practice. Against this background, the study analyses, in light of the judgments of the Court of Justice of the European Union in OQ v. SCHUFA and Magistrat der Stadt Wien v. Dun & Bradstreet, the Dutch SyRI case, and U.S. examples such as Mata v. Avianca, how the de facto impact of algorithmic systems on decision-making processes should be constrained with regard to explainability, human oversight, and professional duties of care. In addition, the contemporary normative approach shaped by the EU Artificial Intelligence Act and the Product Liability Directive is examined together with ongoing debates on liability under Turkish law. Within this framework, taking current practices in the healthcare sector, an area requiring licensing, as a point of reference, where artificial intelligence is positioned not as a substitutive but as a complementary tool, evaluations have been conducted as to whether, in the field of law, artificial intelligence may become a final decision-maker in light of the existing practices and technological developments in Turkish law, or whether it should remain a supportive instrument used under human oversight, and, finally, as to how a balanced and sustainable approach may be achieved.
Özet
Yapay zekâ sistemlerinin hukuk alanındaki kullanımının artık teorik bir tartışma düzeyini aşarak, hukukî araştırma, belge ve argüman analizi, dava yönetimi ve karar destek süreçleri gibi alanlarda fiilî bir gerçeklik hâline gelmiştir. Yapay zekâ temelli araçların sunduğu hız, sistematiklik ve öngörülebilirlik potansiyeline karşılık, algoritmik ön yargı, yargısal takdirin zayıflaması, şeffaflık eksikliği ve adil yargılanma güvenceleriyle uyum sorunları, bu teknolojilerin hukuk alanındaki kullanımının eleştirel bir perspektifle değerlendirilmesini zorunlu kılmaktadır. Çalışmada, Avrupa Birliği Adalet Divanı’nın OQ v. SCHUFA ve Magistrat der Stadt Wien v. Dun & Bradstreet kararları ile Hollanda SyRI kararı ve Amerika Birleşik Devletleri’nde görülen Mata v. Avianca ve benzeri örnekler ışığında, algoritmik sistemlerin karar alma süreçlerindeki fiilî etkisinin, açıklanabilirlik, insan denetimi ve meslekî özen yükümlülüğü bakımından nasıl sınırlandırılması gerektiği analiz edilmektedir. Ayrıca Avrupa Birliği’nde kabul edilen Yapay Zekâ Tüzüğü ve Ürün Sorumluluğu Direktifi çerçevesinde şekillenen güncel normatif yaklaşım, Türk hukuku bakımından sorumluluk tartışmalarıyla birlikte ele alınmaktadır. Bu kapsamda lisans gerektiren bir alan olarak sağlık sektöründe yapay zekânın ikame edici değil tamamlayıcı bir çerçevede konumlandırılmasına ilişkin güncel uygulamalardan hareketle, Türk hukukundaki hali hazırdaki uygulamalar ve teknolojik gelişmeler karşısında hukuk alanında da yapay zekânın nihai karar verici olup olmayacağı, insan denetimi altında kullanılan destekleyici bir araç olarak mı kalması gerektiği ve son olarak dengeli ve sürdürülebilir bir yaklaşımın nasıl olabileceği hususları çerçevesinde değerlendirmelerde bulunulmuştur.