AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAccordingly, the study demonstrates that the level of organization and continuity constitutes the primary criteria for determining the tax nature of short-term residential rentals.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines short-term residential rentals for tourism purposes and analyzes how the income derived from such activities should be classified under tax law. In this context, the emergence of short-term rentals, their relationship with the sharing economy, and the legal framework in Türkiye are addressed. Accordingly, the provisions of Law No. 7464 and the relevant Regulation are examined, with particular emphasis on permit requirements, supervision, and administrative sanctions. The approach of the tax administration, which qualifies income from short-term residential rentals as commercial income, is then evaluated, and the main justifications underlying this approach are explained. The study further analyzes the decisions of the Council of State concerning short-term residential rentals, highlighting that the judiciary adopts an economic approach based on the true nature of the taxable event. In its decisions, the Council of State emphasizes that income obtained from short-term rentals carried out without a commercial organization should be classified as real property income. Following this analysis, the divergence between the approaches of the tax administration and the Council of State is critically assessed. The study argues that, in the taxation of short-term residential rentals, the specific circumstances of each case should be taken into account. Where the activity is conducted without a commercial organization and lacks continuity, the resulting income should be treated as real property income, whereas rentals carried out in an organized and continuous manner should be classified as commercial income. Accordingly, the study demonstrates that the level of organization and continuity constitutes the primary criteria for determining the tax nature of short-term residential rentals.
Özet
Bu çalışma konutların turizm amaçlı kısa süreli kiralanması uygulamasının incelenmesini ve bu kiralamalardan elde edilen gelirlerin hangi kazanç unsuru kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini irdelemektedir. Bu kapsamda öncelikle turizm amaçlı kısa süreli konut kiralamalarının ortaya çıkışı, paylaşım ekonomisi ile ilişkisi ve Türkiye’deki yasal çerçevesi ele alınmıştır. Bu çerçevede 7464 sayılı Kanun ve ilgili Yönetmelik hükümleri ayrıntılı olarak incelenmiş olup izin belgesi, denetim ve idari yaptırımlar gibi hususların genel özellikleri ortaya konulmuştur. Akabinde vergi idaresinin ilgili kiralama faaliyetlerini ticari kazanç olarak nitelendiren yaklaşımı değerlendirilmiş ve bu yaklaşımın dayandığı gerekçeler açıklanmıştır. Çalışmanın devamında ise söz konusu konut kiralamaları ile ilgili Danıştay’ın vermiş olduğu kararlar incelenmiş, yargı organının vergilendirmede vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetini esas alan ekonomik yaklaşım ilkesi doğrultusunda değerlendirmelerde bulunduğu ifade edilmiştir. Danıştay kararlarında ilgili kiralama faaliyetlerinin bir ticari organizasyon içermeksizin kısa süreli olarak gerçekleştirilmesinden elde edilen kazancın gayrimenkul sermaye iradı olması gerektiği vurgulanmaktadır. Bu hususlar belirtildikten sonra vergi idaresi ile Danıştay arasındaki bu yaklaşım farklılığı eleştirel bir biçimde değerlendirilmiş olup kısa süreli konut kiralamalarının vergilendirilmesinde somut olayın dikkate alınarak söz konusu faaliyetin bir ticari organizasyon gerektirmeksizin sadece daha fazla gelir elde etme amacı dahilinde yapılması halinde söz konusu kazancın gayrimenkul sermaye iradı, şirket yoluyla daha organize ve sürekli olarak yapılan kiralamaların ise ticari kazanç olarak değerlendirilmesi gerektiği ifade edilmektedir. Bu çerçevede çalışma, kısa süreli konut kiralamalarının vergisel niteliğinin belirlenmesinde faaliyetin organizasyon ve süreklilik düzeyinin esas alınması gerektiğini ortaya koymaktadır.