AI Summary & Key Takeaways
AI InsightYet, given the exceptional nature of public policy, its applicability will raise distinct questions in each concrete case.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In 2024, the Constitutional Court annulled the first paragraph of the connecting factor laid down in Article 27 of Law No. 5718 on Private International Law and Procedural Law, holding that it was incompatible with the State’s positive duties to protect workers and therefore contrary to Article 49 of the Constitution. Following the annulment decision, certain amendments to Article 27 were introduced with the entry into force of Law No. 7550. The revised connecting rule employs several notions whose content remains indeterminate, mainly from the perspective of conflict-of-laws terminology, such as “the law determined by the parties by contract,” “the law of the place where the work is performed,” and “provisions that must be applied.” For Turkish private international law, it is essential to clarify how these notions should be interpreted and what consequences may arise from their construction and from the operation of the connecting rule in practice. The phrase “the law determined by the parties by contract” in the first paragraph, when compared with the pre-amendment wording “the law chosen by the parties,” does not appear to produce any difference as regards the validity of choice-of-law agreements. Nor is there any explanation as to why the legislator introduced this terminological modification. Furthermore, the fourth paragraph refrains from using the concept of “habitual place of work” and instead adopts the wording “the law of the place where the work is performed,” a divergence that should have a specific rationale. In our view, “the place where the work is performed” should be construed as the factual workplace, namely the place where the work is actually carried out. In addition, conflict-of-laws terminology does not recognise a term such as “provisions that must be applied.” These provisions, however, should be understood as referring to overriding mandatory rules and to the laws of international treaties. Because the fourth paragraph reserves specific provisions, it remains possible that the habitual place of work and the place where the work is performed indicate the same country and that the overriding mandatory rules of that legal system fail to secure adequate protection for the worker. In this respect, the amendment has not entirely escaped the legal problem that led to the annulment. Where such a risk materialises, recourse to the public policy exception appears to be the only legal remedy. Yet, given the exceptional nature of public policy, its applicability will raise distinct questions in each concrete case.
Özet
Anayasa Mahkemesi, 2024 yılında 5718 Sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 27. maddesindeki bağlama kuralının birinci fıkrasını, devletin işçilerin korunmasına yönelik pozitif yükümlülükleriyle bağdaşmadığı gerekçesiyle Anayasa’nın 49. maddesine aykırı bularak iptal etmiştir. İptal kararının ardından 7550 Sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesiyle 27. maddede birtakım değişiklikler meydana gelmiştir. Değişiklikten sonraki yeni bağlama kuralında “tarafların sözleşmeyle belirledikleri hukuk”, “işin yapıldığı yer hukuku” ve “uygulanmak zorunda olan hükümler” gibi kanunlar ihtilafı terminolojisi bakımından içeriği oldukça belirsiz kavramlar kullanılmıştır. Söz konusu kavramların yorumlanması ve bağlama kuralının uygulanması neticesinde ne gibi sonuçların ortaya çıkabileceğinin ortaya konması Türk Kanunlar İhtilafı Hukuku bakımından büyük bir gerekliliktir. İlk fıkrada yer alan “tarafların sözleşmeyle belirledikleri hukuk” ifadesi, değişiklikten önceki “tarafların seçtikleri hukuk” ifadesiyle karşılaştırıldığında hukuk seçimi anlaşmalarının geçerliliği bakımından herhangi bir fark yaratmamaktadır. Kanun koyucunun terminolojik bakımdan neden bu şekilde bir değişikliğe gittiğine dair herhangi bir açıklama da mevcut değildir. Dördüncü fıkrada “mutad işyeri” kavramını kullanmaktan imtina edilerek “işin yapıldığı yer hukuku” tabiri kullanılmıştır. Bu farklılığın belli bir nedeni olmalıdır. Kanımızca “işin yapıldığı yer” kavramı fiili işyeri ya da işin fiilen yapıldığı yer şeklinde yorumlanmalıdır. Kanunlar ihtilafı hukuku terminolojisinde “uygulanmak zorunda olan hükümler” gibi bir terim bulunmamaktadır. Buna karşın bu hükümlerin kapsamı ise doğrudan uygulanan kurallar ve milletlerarası sözleşme hükümleri olarak anlaşılmalıdır. Dördüncü fırkada saklı tutulan hükümler nedeniyle mutad işyeri ile işin yapıldığı yer hukukunun aynı ülkeyi işaret etmesi ve bu ülke hukukunun uygulanmak zorunda olan hükümlerinin işçiyi koruyamaması ihtimali mevcuttur. Düzenleme bu yönüyle iptal edilen hukuki problemden kurtulabilmiş değildir. Bu ihtimal gerçekleştiğinde kamu düzeni müdahalesinin devreye girmesi tek hukuki çare olarak görünmektedir. Ancak kamu düzeninin istisnai niteliğinden dolayı ihtimalin gerçekleştiği her somut olayda uygulanabilirliği ayrı soruları da beraberinde getirmektedir.