Journals / Türkbilig / 2026 / Cilt: 2026 Sayı: 51

Traces of the Body in Cultural Memory: Symbolic Codes of Limbs in Kıyafetname and Folk Beliefs

Kültürel Hafızada Bedenin İzleri: Kıyafetname ve Halk İnançlarında Uzuvların Sembolik Kodları

Mutlu Özgen(İstanbul Medipol Üniversitesi)0000-0002-1174-8319
Journal
Türkbilig
Pages
332–359
Publication Date
2026-05-17
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Furthermore, folk knowledge-based seğirnames and çınnames are examined as texts that reveal the reflections of body perception in cultural memory, demonstrating that they share the same semantic universe with kıyafetnames and folk beliefs.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study comparatively examines the symbolic meanings attributed to the human body in traditional Turkish culture within the framework of the kıyafetname tradition and folk beliefs.
📊
Key Findings & Data:The body is approached not merely as a biological entity but as a representational plane imbued with meanings in cultural memory and enriched with social, moral, and mystical dimensions.
💡
Conclusion & Impact:Furthermore, folk knowledge-based seğirnames and çınnames are examined as texts that reveal the reflections of body perception in cultural memory, demonstrating that they share the same semantic universe with kıyafetnames and folk beliefs.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:kıyafetname · Halk İnançları · Kültürel Hafıza

Abstract

This study comparatively examines the symbolic meanings attributed to the human body in traditional Turkish culture within the framework of the kıyafetname tradition and folk beliefs. The body is approached not merely as a biological entity but as a representational plane imbued with meanings in cultural memory and enriched with social, moral, and mystical dimensions. In particular, bodily parts such as the eyes, eyebrows, forehead, mouth, chin, hands, and feet are associated with an individual’s character, social status, spiritual tendencies, and even destiny, both in written traditions of kıyafetnames and in the oral culture of folk beliefs. Kıyafetnames are written texts that infer moral and psychological traits about an individual’s inner world based on their outward appearance. In these texts, the body is treated as a systematically coded domain of meanings, serving as a structured framework for character analysis. Folk beliefs, on the other hand, interpret bodily parts through symbolic oppositions such as auspicious–inauspicious, good–evil, and abundance–danger, relying on practices transmitted via oral tradition. Examples of such culturally embedded meanings include the sanctity of the right hand, the inauspiciousness of the left hand, eye twitching, and flat feet. Within the scope of this study, the ways in which the body is “read” in these two traditions, the symbolic meanings ascribed to it, and the preservation of these meanings within cultural memory are analyzed. The theoretical framework draws on Jan Assmann’s concept of cultural memory, Maurice Halbwachs’s theory of collective memory, Paul Connerton’s notion of bodily memory, and Pierre Nora’s concept of lieux de mémoire (sites of memory). Furthermore, folk knowledge-based seğirnames and çınnames are examined as texts that reveal the reflections of body perception in cultural memory, demonstrating that they share the same semantic universe with kıyafetnames and folk beliefs.

Özet

Bu makale, geleneksel Türk kültüründe insan bedenine yüklenen sembolik anlamları, kıyafetname geleneği ile halk inançları çerçevesinde karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Beden, yalnızca biyolojik bir yapı değil; kültürel hafızada anlamlandırılmış, sosyal, ahlaki ve mistik boyutlarla donatılmış bir temsil düzlemi olarak değerlendirilmiştir. Özellikle göz, kaş, alın, ağız, çene, el ve ayak gibi uzuvlar hem yazılı gelenekteki kıyafetnamelerde hem de sözlü kültürdeki halk inançlarında bireyin karakteri, toplumsal yeri, ruhsal eğilimleri ve hatta kaderiyle ilişkilendirilmiştir. Kıyafetnameler, bireyin dış görünüşünden yola çıkarak onun iç dünyasına dair ahlaki ve psikolojik çıkarımlar yapan yazılı metinlerdir. Bu metinlerde beden, anlamların düzenli biçimde kodlandığı, karakter analizine zemin hazırlayan sistematik bir yapı olarak işlenir. Halk inançları ise beden uzuvlarını, uğur–uğursuzluk, hayır–şer, bereket–tehlike gibi karşıtlıklar temelinde yorumlayan ve sözlü kültür yoluyla aktarılan pratiklere dayanır. Sağ elin kutsallığı, sol elin uğursuzluğu, göz seğirmesi ya da düz tabanlık gibi özellikler, halk inançlarında bedene atfedilen kültürel anlamların başlıca örneklerindendir. Çalışma kapsamında, bu iki gelenek içinde bedenin nasıl okunduğu, hangi sembolik anlamlarla yüklendiği ve bu anlamların kültürel hafıza içinde nasıl korunduğu analiz edilmiştir. Kuramsal arka planda Jan Assmann’ın kültürel hafıza, Maurice Halbwachs’ın kolektif bellek, Paul Connerton’ın bedensel hafıza ve Pierre Nora’nın hafıza mekânları kuramlarından yararlanılmıştır. Ayrıca, halk bilgisi temelli seğirnâmeler ve çınnâmeler de beden algısının kültürel bellekteki yansımalarını ortaya koyan metinler olarak değerlendirilmiş; kıyafetnameler ve halk inançlarıyla aynı anlam dünyasında yer aldıkları tespit edilmiştir.

🔖

Cite This Article

Özgen, M. (2026). Traces of the Body in Cultural Memory: Symbolic Codes of Limbs in Kıyafetname and Folk Beliefs. Türkbilig, Cilt: 2026 Sayı: 51, 332–359. https://doi.org/10.59257/turkbilig.1702952

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (50)

  1. Acıpayamlı, O. (1978). Acıpayam’da halk hekimliği. Ankara Üniversitesi Dil Tarih ve Coğrafya Fakültesi Antropoloji Dergisi, (11), 11-16.
  2. Acıpayamlı, O. (1974). Türkiye’de doğumla ilgili âdet ve inanmaların etnolojik etüdü. Ankara: Sevinç Matbaası.
  3. Aça. M. (2017). Kültür ve dayatma: Türk kültüründe sol el tabusu. International Conference: The West of The East, The East of The West Proceedings 4:205- 212.
  4. Akkoyun, T. (2023). Beden folkloru açısından Gagavuz mânilerinde kadınlar. Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(1), 290-309.
  5. Aktan, B. (2015). Manzum kıyafetnamelere göre beden ve kişilik. E. Gürsoy Naskali ve A. Koç (Ed.), Beden kitabı içinde (s. 73-84). İstanbul: Kitabevi.
  6. Albayrak, N. (2009). Türkiye Türkçesinde atasözleri. İstanbul: Kapı Yayınları.
  7. Alkan Ataman, H. (2022). Hamdullah Hamdî’nin kıyâfetnâme’sinin bir nüshası üzerine. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı- Belleten, (74), 193–222. https://doi.org/10.32925/tday.2022.91
  8. Artun E. (2015). Türk halk bilimi. Adana: Karahan Yayınevi.
  9. Aktulum, K. (2021). Ortak duyuş biçimi olarak atasözlerinin anlambilimi. Milli Folklor Dergisi, 17(131), 75-86.
  10. Avcı, N., & Coşkun, B. (2023). Kültürel rota geliştirilmesi: Evliya Çelebi’nin izinde İzmir. Milli Folklor Dergisi, 18(137), 111-122.
  11. Assmann, J. (2011). Cultural memory and early civilization: writing, remembrance, and political ımagination. Cambridge: Cambridge University Press.
  12. Başar, Z. (1972). Erzurum’da tıbbi ve mistik folklor uygulamaları. Ankara: Sevinç Matbaası.
  13. Boratav, P. N. (1973). 100 soruda Türk halk edebiyatı. İstanbul: Gerçek Yayınevi.
  14. Büyükokutan, A. (2015). Kadın bedeni üzerine yorumlar: Dalaman (Muğla) örneği. E. Gürsoy Naskali ve A. Koç (Ed.), Beden kitabı içinde (s. 7-27). İstanbul: Kitabevi.
  15. Ceyhan, A. (1994). Bedr-i Dilşâd’ın Murâd-nâmesi. (Yüksek Lisans Tezi). İstanbul: Marmara Üniversitesi.
  16. Connerton, P. (1989). How societies remember. Cambridge: Cambridge University Press. Çakır, M. (2007). Kıyâfet-Nâmeler hakkında bir bibliyografya denemesi. Türkiye Araştırmaları Literatür Dergisi, (9), 333-350.
  17. Çavuşoğlu, H. (2004). Kıyafetnameler. Ankara: Akçağ Yayınları.
  18. Çelebioğlu, A. (1979). Kıyafetname. TDV İslâm ansiklopedisi, 26, 303–306.
  19. Çelebioğlu, A. (1998). Kıyafet ilmi ve Akşemseddinzâde Hamdullah Hamdi ile Erzurumlu İbrahim Hakkı’nın kıyafetnameleri. Eski Türk edebiyatı araştırmaları içinde (s. 225-263). Ankara: MEB Yayınları.
  20. Daşdemir, Ö. (2016). İngiltere kütüphanelerinde kayıtlı dört seğirname üzerine. Dede Korkut Uluslararası Türk Dili ve Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, 5(11), 19-46.
  21. Daşdemir, Ö. (2021). Gazi Hüsrev Bey kütüphanesinde kayıtlı bir çınname örneği. Erzincan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 14(2), 265-274.
  22. Dilek, İ. (1996). Altay Türklerinde halk inanışları. Bilig Türk Dünyası Sosyal Bilimler Dergisi, 3, 96-101.
  23. Elbir, B. (2017). Yazarı bilinmeyen bir kıyafetname üzerine. Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, 19(19), 37-58.
  24. Erkal, A. (1999). Kıyafetnameler üzerine. Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, 13, 217-225.
  25. Erzurumlu İbrahim Hakkı. (2015). Kıyafetname (İnsan tanıma sanatı). İstanbul: Erkam Yayınları.
  26. Erzurumlu İbrahim Hakkı. (1251/1835). Marifetname. Kahire: Bulak Matbaası.
  27. Gülhan, A. (2015). Müellifi bilinmeyen bir kıyafetnameye göre karakter tahlili. E. Gürsoy Naskali ve A. Koç (Ed.), Beden kitabı içinde (s. 39-60). İstanbul: Kitabevi.
  28. Hamdi, H. (t.y.). Kıyâfetnâme [Yazma eser]. Kütahya Tavşanlı Zeytinoğlu Kütüphanesi, nr. 813.
  29. Halbwachs, M. (1992). On collective memory. (L. A. Coser, Ed. & Trans.). Chicago: University of Chicago Press.
  30. İleri, M. (2023). Kıyafetname geleneğinde insanın dış görünüşünün karakter tahliline etkisi. Uluslararası Medeniyet Araştırmaları Dergisi, 8(1), 15-36.
  31. Kaplan, Y. (2023). Nazîrâ’nın manzum çınnâme ve seğirnâmesi. Littera Turca Journal of Turkish Language and Literature, 9(1), 122-138. https://doi.org/10.20322/littera.1222044
  32. Karabudak, G. (2024). Modern çağda geleneksel halk bilgeliği: Suriye Türkmenlerinde hastalık sağaltma pratikleri. M. Erol (Ed.), Türk halk bilimi alanında uluslararası araştırmalar-I içinde (s. 81-100). İstanbul: Eğitim Yayınevi.
  33. Kaya, D. (2007). Ansiklopedik Türk halk edebiyatı terimleri sözlüğü. Ankara: Akçağ Yayınları.
  34. Maden, S. (2017). Türk Edebiyatında kıyafet ilmi ve kıyafetnameler. Kuram ve Uygulamada Sosyal Bilimler Dergisi, 1(1), 11-22.
  35. Mengi, M. (2002). Kıyafetname. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, C. 25, Ankara.
  36. Nora, P. (1989). Between memory and history: Les lieux de mémoire. Representations, 26, 7-24.
  37. Örnek, S. V. (1966). Sivas ve çevresinde hayatın çeşitli safhalarıyla ilgili batıl inançların ve büyüsel işlemlerin etnolojik tetkiki. Ankara: Ankara Üniversitesi DTCF Yayınları.
  38. Özbay, E. (2007). Türkmenistan’dan Anadolu’ya örf adet ve halk inançları. İstanbul: IQ Kültür Sanat Yayıncılık.
  39. Özcan, S. (2019). Kıyafetnamelerde insan yüzü: tasvir, inanç ve anlam. Turkish Studies - Literature, 14(3), 1125–1142. https://doi.org/10.29228/TurkishStudies.22864
  40. Özgen, M. (2020). Ritüelden kültürlemeye Anadolu’da çocuk folkloru uygulamaları. M. Güçlü (Ed.), Eğitim antropolojisi içinde (s. 221-248). Ankara: Pegem Akademi Yayınları.
  41. Özgen, M. (2017). İbrahim Hakkı Konyalı kütüphane ve arşivi. Vakıflar Dergisi, 47, 206-236. https://doi.org/10.16971/vakiflar.329403
  42. Sümbüllü, Y. Z. (2016). Yeni bir ihtilâc-nâme nüshası üzerine değerlendirme. Türk-İslam Dünyası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 6, 174-196.
  43. Tetik, B. (2019). Mehmet İlmi’nin seğirname ve çınnamesi. Batman Üniversitesi İslami İlimler Fakültesi Dergisi, 2, 72-85.
  44. Ünal, S. (2022). Türk kültüründe yönler ve sağ-sol algısı. (Yüksek Lisans Tezi). Nevşehir: Nevşehir Hacı Bektaş Velî Üniversitesi.
  45. URL-1: https://kelimeler.gen.tr/kusku-nedir-ne-demek-208438 (Erişim Tarihi: 10.03.2025)
  46. İbrahim Hakkı Konyalı Arşivi No: 3634
  47. K.1: Hafize Erdoğan, Elmadağ 1960, Ev Hanımı, (Görüşme 07.02.2019 /Elmadağ)
  48. K.2: Gülcan Parlak, Elmadağ 1965, Ev Hanımı, (Görüşme 09.02.2019 / Elmadağ)
  49. K.3: Selma Çevik, Elmadağ, 1958, Ev Hanımı (Görüşme 10.02.2019 /Elmadağ)
  50. K.4: Rabia Yapıcı, Elmadağ, 1953, Ev hanımı (Görüşme 12.02.2019 /Elmadağ)