AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that in Stalker, the collective search is made visible through industrial ruins-nature transitions and threshold typologies, creating a mythical "re-now" mode; in Nostalghia, individual ritual (candle carrying) and public upheaval (square scene) are concentrated on the memory-space axis within structures such as churches, baths, and ruins.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines how the concept of the “sacred” is constructed in Andrei Tarkovsky’s films Stalker (1979) and Nostalghia (1983) not through iconography, but through the materiality of space, the intensification of time, and bodily/sensory experience. The study is based on a comparative case design with qualitative, interpretive, and phenomenological orientations; the scenes were selected based on the criteria of liminality (door, corridor, tunnel), the prominence of long shots and ritual gestures, sonic minimalism (withdrawal of music, ambiance), and haptic cues (texture, humidity, steam). The theoretical framework integrates Eliade's concepts of sacred time/sacred space, as well as the center-threshold, with Bachelard's understanding of poetic/lived space. It also incorporates Deleuze's time-image regime, Schrader's transcendental style, and Sobchack/Marks' haptic visuality approaches. The findings indicate that in Stalker, the collective search is made visible through industrial ruins-nature transitions and threshold typologies, creating a mythical "re-now" mode; in Nostalghia, individual ritual (candle carrying) and public upheaval (square scene) are concentrated on the memory-space axis within structures such as churches, baths, and ruins. In both films, the long take, delayed cutting, and sonic withdrawal transform time into an environment that is directly experienced. The study presents an integrated analytical framework that combines materiality, temporality, and bodily experience to explain the concept of the sacred at the intersection of cinema and architecture.
Özet
Bu makale, Andrei Tarkovsky’nin Stalker (İz Sürücü) (1979) ve Nostalghia (Nostalji) (1983) filmlerinde “kutsal”ın sinemada ikonografiden ziyade mekânın maddeselliği, zamanın yoğunlaştırılması ve bedensel/duyusal deneyim üzerinden nasıl kurulduğunu inceler. Çalışma, nitel, yorumlayıcı ve fenomenolojik yönelimli karşılaştırmalı vaka tasarımına dayanır; sahneler eşikleşme (kapı, koridor, tünel), uzun plan ve ritüel jestlerin belirginliği, sonik minimalizm (müziğin geri çekilmesi, ambiyans) ve haptik ipuçları (doku, nem, buhar) ölçütleriyle seçilmiştir. Kuramsal çerçeve, Eliade’nin kutsal zaman/kutsal mekân ve merkez-eşik kavrayışını, Bachelard’ın poetik/yaşanmış mekân anlayışını ve Deleuze’ün zaman-imge rejimini Schrader’ın transandantal stili ile Sobchack/Marks’ın haptik görsellik yaklaşımlarıyla birlikte işletir. Bulgular, Stalker ’da kolektif arayışın endüstriyel harabe-doğa geçişleri ve eşik tipolojileri üzerinden mitik bir “yeniden-şimdi” kipini görünür kıldığını; Nostalghia’da bireysel ritüelin (mum taşıma) ve kamusal sarsıntının (meydan sahnesi) kilise, hamam ve harabe gibi yapılarda hafıza-mekân ekseninde yoğunlaştığını gösterir. Her iki filmde uzun plan, kesmenin ertelenmesi ve sonik çekilme, zamanı doğrudan deneyimlenen bir ortama dönüştürür. Çalışma, sinema-mimarlık kesişiminde kutsalı açıklamak için maddesellik, temporallik ve bedensel deneyimi birleştiren bütünleşik bir analitik çerçeve sunar.