AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn this context, AI emerges less as a technical phenomenon and more as a cultural myth that encapsulates the desires and anxieties of modernity.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study explores the gap between the cultural representations and the technical reality of artificial intelligence technologies within a philosophical and cinematic framework. Unlike previous technological revolutions, the post-2023 AI revolution unfolded suddenly, visibly, and with a sense of cultural "premonition." This is because AI had already been mythologically constructed through cinema and media long before its actual technical advancements. This process of construction reflects a longstanding desire to produce a human-like artificial subject, even though current AI systems remain far from representing mental faculties such as consciousness, intentionality, or ethical reasoning. Cinema has dramatically compensated for this absence by portraying AI not merely as an instrumental system, but as an autonomous subject. The study analyzes these cultural representations through the figures of Maschinenmensch in Metropolis and HAL 9000 in 2001: A Space Odyssey. These two cinematic examples visualize not only technological imagination but also the structures of representation, subjectivity, and power in Western thought. The article frames this analysis through two theoretical lines: one prior to 1968, and one after. While the former includes the technological critiques of Marx, Spengler, Mumford, Ellul, and Heidegger, the latter is deepened through the works of Marcuse, Von Neumann, Winner, Baudrillard, and Bostrom. Within this framework, a critical question arises: Do radical theories that seek to unveil the nature of AI technologies—perhaps unwittingly—produce a second-order “AI reality” within their own discursive consistency? In this context, AI emerges less as a technical phenomenon and more as a cultural myth that encapsulates the desires and anxieties of modernity.
Özet
Bu çalışma, yapay zekâ teknolojilerinin kültürel temsilleri ile teknik gerçekliği arasındaki mesafeyi felsefi ve sinematik bir çerçevede sorgulamaktadır. 2023 sonrası yapay zekâ devrimi, önceki teknolojik devrimlerin aksine ani, görünür ve kültürel olarak “önceden bilinir” bir şekilde yaşanmıştır. Çünkü yapay zekâ, teknik gelişmelerinden çok önce, sinema ve medya aracılığıyla mitolojik olarak inşa edilmiştir. Bu inşa süreci, insan benzeri bir yapay özne üretme arzusunu yansıtırken, teknik düzeyde hâlen bilinç, niyet ya da etik muhakeme gibi zihinsel yetilerin temsilinden uzaktır. Sinema ise bu eksikliği dramatik biçimde kapatmış, yapay zekâyı yalnızca araçsal bir sistem değil, özerk bir özne olarak sunmuştur. Çalışma, bu kültürel temsilleri Metropolis’teki Maschinenmensch ve 2001: A Space Odyssey’deki HAL 9000 figürleri üzerinden analiz etmektedir. Bu iki sinematik örnek, yalnızca teknolojik tahayyülün değil, Batı düşüncesinin temsil, öznellik ve iktidar yapılarını da görselleştirir. Makale, bu analizleri 1968 öncesi ve sonrası iki teorik hat üzerinden yapılandırmaktadır. Marx, Spengler, Mumford, Ellul ve Heidegger’in sunduğu teknoloji eleştirisi, Marcuse, Von Neumann, Winner, Baudrillard ve Bostrom’un 1968 sonrası teorileriyle derinleşir. Bu çerçevede sorulması gereken kritik soru şudur: Yapay zekâ teknolojilerinin doğasını ifşa etmeyi amaçlayan radikal teoriler —her ne kadar bunu bilinçli olarak yapmasalar da— kendi iç tutarlılıkları içinde ikinci düzey bir “yapay zekâ gerçekliği” üretmekte midir? Bu bağlamda yapay zekâ, teknik bir olgudan çok, modernliğin arzularını ve korkularını taşıyan kültürel bir mit olarak konumlanır.